Eimreiðin


Eimreiðin - 01.05.1905, Síða 57

Eimreiðin - 01.05.1905, Síða 57
137 »Ég skal segja yður — frú Hansen!« kallaði læknirinn yfir borðið, »hann er svo ógurlega hræddur við hunda«. »En eitt«, sagði frú Hansen áfram, »eitt verðið þér þó að að játa — herra kandídat! að hundarnir hafa jafnan verið tryggir fylginautar mannsins«. »Já — satt er það — frú! og ég gæti sagt yður bæði, hvað hundurinn hefir lært af manninum og maðurinn af hundinum«. »Æ, blessaðir segið þérfráþvíN kvað við úr mörgum áttum. >Með ánægju! — í fyrsta lagi hefir maðurinn kent hundinum að flaðra og dilla rófunni«. »það mætti þó heita í mesta máta skrítið«, kallaði amma gamla. »Pvi næst hefir hundurinn drukkið í sig alla þá eiginleika, sem gerir menn lúalega og óáreiðanlega: skríðandi smjaður upp á við og ruddaskapur og fyrirlitning niður á við; blind fastheldni við alt sitt eigið, en tortrygni og hatur gegn öllu öðru. Já, svo námfúst hefir þetta göfuga dýr verið, að það jafnvel hefir komist upp á þá list, sem mönnum einum er eiginleg: að meta fólk eftir klæðaburðinum; vel klædda menn lætur hann í friði, en rýkur 1 kálfann á þeim, sem í lörfum ganga«. Þegar hér var komið ræðu kandídatsins, var hún rofin af margrödduðum misþokkakurr, og froken Éyri hnýtti gremjufull litla hnefann um aldinhnífinn. En þó voru nokkrir, sem fýsti að heyra, hvað maðurinn hefði lært af hundinum, og Viggó Hansen hélt því áfram — æ ákafari og beiskyrtari: »Af hundinum hefir maðurinn lært að hafa mætur á flattnag- andi, óverðskuldaðri dýrkun. Þegar hvorki rangsleitni né mis- þyrming hefir verið svarað með öðru en þessari sídillandi rófu, magaskriði á jörðunni og sleikjandi tungu, þá verður niðurstaðan að lokum sú, að húsbóndinn fer að halda, að hann sé mesti dáða- drengur, sem eigi alla þessa hollustu, skilið. Og með því hann nú flytur þá reynslu, sem hann hefir fengið af umgengni sinni við hundinn, yfir á umgengni sína við menn, þá hefir hann síður hemil á sér — og býst hvarvetna við dillandi rófum og sleikjandi tung- um. Og verði hann svo fyrir vonbrigðum í því efni, þa fyrirlítur hann manninn og snýr sér með hástafa lofræðum að hundinum«. Aftur var ræða hans rofin; sumir hlógu, en flestir höfðu hneykslast. En nú var Viggó Hansen kominn í hita, og þó rödd

x

Eimreiðin

Beinleiðis leinki

Hvis du vil linke til denne avis/magasin, skal du bruge disse links:

Link til denne avis/magasin: Eimreiðin
https://timarit.is/publication/229

Link til dette eksemplar:

Link til denne side:

Link til denne artikel:

Venligst ikke link direkte til billeder eller PDfs på Timarit.is, da sådanne webadresser kan ændres uden advarsel. Brug venligst de angivne webadresser for at linke til sitet.