Eimreiðin


Eimreiðin - 01.05.1905, Page 47

Eimreiðin - 01.05.1905, Page 47
127 ins væri stefnt á hann. Og kaupmaðurinn hafði meira að segja skýrt og skorinort sagt við kandídat Hansen, að það gæti vel komið fyrir einhvern daginn, að hann yrði bálreiður, ef hann feng- ist ekki til að tala sæmilega um Trygg. En froken Tyri hataði kandídat Hansen blátt áfram fyrir þetta. Og þó að Valdimar væri orðinn fullorðinn — að minsta kosti orðinn stúdent, þá hafði hann þó enn þá gaman af að hnupla hönzkunum úr frakkalafsvösum kandídatsins og fá Trygg þá til þess að rífa í sundur. Já, jafnvel frúin sjálf, sem þó var svo ljúf og blíð, eins og tevatn, varð stundum að kalla kandídatinn fyrir sig og setja alvarlega ofan í við hann fyrir, að hann skyldi geta féngið af sér að tala svona illa um blessaðan hundinn. Alt þetta skildi Tryggur mæta vel. En hann fyrirleit kandí- dat Hansen og lét sig hann engu skifta. Hann lét svo lítið að rífa sundur hanzkana, af því hann vissi, að Valdimar vinur hans hafði gaman af því; en annars lét hann sem hann sæi ekki kandí- datinn. Pegar kóteletturnar komu, át Tryggur þær stillilega og hljóð- lega; hann bruddi ekki beinin, en fletti hverri kjöttægju utan af þeim og sleikti diskinn. Síðan gekk hann að kaupmanninum og lagði hægri löppina upp á kné hans. »Verði þér að góðu — verði þér að góðu! — gamli vinur!« sagði kaupmaðurinn og komst við; hann komst æfinlega jafnmikið við á hverjum morgni, þegar þetta var endurtekið. »Pú getur þó ekki kallað hann Trygg gamlan — pabbic, sagði Valdimar stúdent dálítið þóttafullur. »Nú — ég veit ekki hvað þér líst! — hann er bráðum átta vetra«. »Já, en — góði minn«, sagði frúin blíðlega, »átta vetra hund- ur getur ekki kallast gamall hundur«. »Nei, — er ekki svo — mamrna!* kallaði Valdimar með áfergju, »ertu ekki á sama máli og égf — átta vetra hundur getur ekki kallast gamall hundur«. Og í einu vetfangi hafði alt fólkið skift sér í tvo flokka — tvo ákafa flokka, sém með stanzlausum orðaflaum tók að ræða: hvort átta vetra hundur gæti kallast gamall hundur eða ekki. Menn komust í hita báðum megin, og þó að hvorir endurtæki og endurtæki sína skoðun óbreytta ofan í aðra, leit þó ekki út fyrir, að menn mundu géta orðið á eitt sáttir — ekki einu sinni þegar

x

Eimreiðin

Direct Links

If you want to link to this newspaper/magazine, please use these links:

Link to this newspaper/magazine: Eimreiðin
https://timarit.is/publication/229

Link to this issue:

Link to this page:

Link to this article:

Please do not link directly to images or PDFs on Timarit.is as such URLs may change without warning. Please use the URLs provided above for linking to the website.