Vísbending


Vísbending - 18.12.1998, Side 16

Vísbending - 18.12.1998, Side 16
honum þætti gott að drekka; kampavín, viskí, koníak?... Og hann kveikti strax á koníaki, - koníak er fínt! sagði hann. Og nú var úr vöndu að ráða; einn af róturunum var með flösku af einhverjum þriggja stjörnu rudda, en ekki ætluðum við að bjóða heimsfrægum manninum uppá það. Svo við hringdum í fínasta hótelið í Reykjavík, til hans Skúla á Holtinu, hann var frægur fyrir vínkjallarann sinn. Og Skúli reyndist eiga nokkrar fínar flöskur, meðal annars napóleonskoníak frá liðinni öld sem hann hafði keypt á uppboði í London, og þetta fengum við hann til að senda okkur með flugvél. Og hann lét sérstakan þjón fylgja með, vínþjón af Holtinu sem kunni að gera grein fyrir svona dýrmæti, og tæpum tveimur tímum síðar var flug- vélin lent og þjónninn kominn á staðinn. Hróðugir tilkynntum við Ringó að nú væri koníakið hans komið, og þjónninn tók stór út- skorin kristalsglös úr fórum sín- um, botnfyllti þau og bar fyrir hjónin með stuttri kynningu á sögu þessara veiga, stóð svo teinréttur með hallandi flösk- una; hún var græn og rykfallin og miðinn litverpur og trosnað- ur. Ringó var augljóslega glaður að fá koníakið, en þó var einsog hann saknaði einhvers, og eftir nokkra bið leit hann í kringum sig, sneri sér svo að næsta manni og sagði: -Og hvar er svo kókið til að blanda með? Að öðru leyti gekk þetta allt einsog í sögu einsog ég hef áður getið um; þau hjónin flugu heim morguninn eftir; það eina sem eitthvað fór úrskeiðis var kannski þegar hann var á leiðinni á svið seinna um kvöldið, en hann sýndi það lítil- læti að vilja koma fram með ís- lenskum kollegum sínum einsog menn vita. Hljómsveit- arpallur útihátíðarinnar var í skógarrjóðrinu í Atlavík og mikill manngrúi þar í kring og flestir drukknir, og ekki hætt- andi á að láta alheimsstjörnu labba í gegnum þvöguna. Svo að við sóttum bíl uppað dyrum og laumuðum Ringó í baksætið og ókum að hljómsveitarpallin- um; á honum voru dyr baksviðs og ekki nema fáeinir metrar þangað frá þeim stað þarsem bíllinn nam staðar. Og þegar enginn virtist í augsýn átti að vera óhætt að láta trommarann skjótast þarna á milli án teljandi vandræða... En samt fór það nú svo að einn fullur náungi náði af hon- um tali. Sá hafði brugðið sér bakvið tré til að pissa, en þegar hann var búinn að ljúka sér af og var með glöðum og drukkn- um handtökum að brasa við að renna upp klaufinni, sá hann snarast út úr bíl mann sem hann þóttist nú aldeilis kannast við. Og hann rak upp fagnaðarvein, og áður en nokkur náði að átta sig var hann kominn með trommarann í fangið og kyssti hann vota kossa á báða vanga. Ringó er fremur smávaxinn einsog menn vita, en hinn glað- væri útihátíðargestur var hins- vegar stórvaxinn maður í svell- þykkri lopapeysu og með lang- staðna skeggbrodda, og þegar hann hafði knúsað popparann um hríð veinaði hann hamingju- samur: -Þú kenndir mér smíði á Eið- um! Þegar ég kom aftur á Sædýra- safnið voru aparnir búnir að temja sér nýjar kúnstir. Þeir lærðu fyrir löngu að sníkja góð- gæti af gestum og gangandi, og gerðu það reyndar á mjög skemmtilegan og sjarmerandi hátt, sem erfitt var að standast; þeir horfðu á mann þessum glettnu augum sínum, klöppuðu einu sinni saman lófunum og réttu svo fram höndina út á milli rimlanna. Og það voru margir sem ekki stóðust þetta, heldur þreifuðu í vasa sína, fundu karamellu eða sleikibrjóstsykur og hentu til þeirra; það voru svona tveir metrar á milli apabúrsins og rekkverks sem hindraði að gestir færu of nærri þeim. Og það var frábærlega fyndið að sjáaf hve mikilli fimi og gleði aparnir gripu það sem hent var til þeirra; rifu svo bréfið utanaf og gæddu sér á namminu, með smjatti og gleðiópum. En þeir voru semsé komnir með nýtt tilbrigði við þennan leik, ekki eins heillandi. Nú var háttur þeirra að klappa einu sinni saman lófum, og rétta svo fram aðra höndina; en ef menn hentu engu nammi til þeirra þá urðu aparnir reiðir, brugðu hendinni undir rassinn, skitu í lófann og grýttu í gestina. Og aparnir voru þræl- hittnir, það máttu þeir eiga... Og þegar ég sá þetta rann það skyndilega upp fyrir mér hvað það var sem Ringó sagði, eða það sem mér fannst hann segja þegar hann var að kveðja og sneri sér við í flugvélardyrun- um: -Bye bye suckers! Eða mér finnst einsog hann hafi sagt það. Eg er samt ekki viss... 16

x

Vísbending

Direkte link

Hvis du vil linke til denne avis/magasin, skal du bruge disse links:

Link til denne avis/magasin: Vísbending
https://timarit.is/publication/281

Link til dette eksemplar:

Link til denne side:

Link til denne artikel:

Venligst ikke link direkte til billeder eller PDfs på Timarit.is, da sådanne webadresser kan ændres uden advarsel. Brug venligst de angivne webadresser for at linke til sitet.