Morgunblaðið - 11.04.1996, Síða 32

Morgunblaðið - 11.04.1996, Síða 32
32 FIMMTUDAGUR 11. APRÍL 1996 MINIMINGAR MORGUNBLAÐIÐ INGÓLFUR GÍSLI INGÓLFSSON + Ingólfur Gísli Ingólfsson lekt- or var fæddur í Reykjavík 11. nóv- ember 1941. Hann varð bráðkvaddur 28. mars sl. Faðir hans var Helgi Ing- ólfur Gislason kaupmaður, f. 4. júní 1899, d. 13. feb. 1968; móðir hans er Fanney Gísladóttir, Vogatungu 105, Kópavogi, f. 4. júní 1911. Ingólfur Gísli var fjórði í röð sjö systkina. Systkini hans eru: Erna, f. 29.1. 1928, Hörður, f. 1.1. 1930, Helga Sigríður, f. 19.3. 1931, Lára Sigrún, f. 2.8. 1943, Ólafur, f. 28.8. 1945, og Sigurður Valur, f. 31.5. 1948. 7. nóvember 1970 kvæntist Ing- ólfur Helgu Guðmundsdóttur arkitekt, f. 26. júní 1950. For- eldrar hennar eru Guðmundur Kr. Kristinsson arkitekt og Sigrid Kristinsson. Börn Ing- ólfs og Helgu eru: Guðmundur Gísli, f. 29.3. 1976, Helgi Ingólf- ur, f. 25.8. 1979, Gunnar Órn, f. 20.7. 1982, og Fanney Sigrid, f. 16.3.1986. Ingólfur bjó lengst af í Kópavogi, síðast í Lindar- hvammi 7. Ingólfur Gísli lauk sveinsprófi í húsgagnasmíði árið 1965, í húsasmíði árið 1968 og fékk síðar meistararéttindi í sömu greinum. Hann lauk prófi í húsgagna- og innanhúss- arkitektúr í Noregi 1977 og uppeldis- og kennslufræðum frá KHI. Auk þess lauk hann ýmsum styttri nám- skeiðum í fagi sínu. A æsku; og ungl- ingsárum átti Ing- ólfur heima í Fitja- koti á Kjalarnesi og vann við búskapinn. Um tveggja ára skeið vann hann í verslun í Reykjavik. Að námi loknu vann hann við innan- hússarkitektastörf, húsasmíði, hús- gagna- og innrétt- ingasmíði í Sviss, Noregi og á Islandi og um tíma rak hann eigið inn- réttingaverkstæði. Frá árinu 1978 kenndi hann við Fjöl- brautaskólann í Breiðholti og árið 1985 varð hann lektor í handmennt við Kennarahá- skóla Islands. Ingólfur gegndi mörgum trúnaðarstörfum. Hann starfaði í Alþýðuflokkn- um um áratugaskeið. Hann var í byggingarnefnd Kópavogs- bæjar um árabil og nú síðast í kærunefnd fjöleignarhúsa- mála. Hann var mjög virkur í íþrótta- og ungmennahreyfing- um, var formaður Frjáls- íþróttadeildar Breiðabliks 1962 til 1964, átti sæti í stjórn Breiðabliks og Fijálsíþrótta- sambandsins í mörg ár og var formaður UIVfSK 1969. Hann var einn af stofnendum Félags trérennismiða á Islandi og for- maður þess frá upphafi. Útför Ingólfs fer fram frá Digraneskirkju í dag og hefst athöfnin kl. 13.30. Það lagði ískaldan gust um hug vina og ættingja þegar sú fregn barst rétt fyrir upprisuhátíðina að Ingólfur Gísli Ingólfsson hefði orðið bráðkvaddur 28. mars. Nágusturinn er ætíð kaldur, aldrei velkominn og síst þá þegar hann sviptir óvænt á brott með sér lífi jafn ágæts manns sem Ingólfs mágs míns, manns á besta aldri, sem allar vonir stóðu til - hans sjálfs og þeirra sem þekktu til - að ætti fjölmargt og mikið ævistarf óunnið til gagns fyr- ir ástvini sína og ekki síður fyrir land sitt og þjóð. Eins og kemur fram hér að framan var hann sonur Fanneyjar Gísladóttur frá Lokin- hömrum við Arnafjörð og Ingólfs Gíslasonar kaupmanns í Reykjavík. Hann átti því til mikilla athafna- manna og Iistamanna að telja í ættir fram og hlaut þaðan dijúgan arf þeirra eiginleika. Valur Gísla- sona leikari var föðurbróðir hans og rithöfundurinn Guðmundur G. Hagalín móðurbróðir; báðir _þjóð- kunnir menn, nefnast þeir hér að- eins sem tvö dæmi af mörgum. Sem unglingur hugði Ingólfur á Iangskólanám en slæmur augnsjúk- dómur, sem háði honum á þeim tíma, kom í veg fyrir að hann gengi þá braut sem hann hafði alla hæfi- leika til. Hann sneri sér þá að iðn- námi og fékk meistararéttindi bæði í húsa- og húsgagnasmíði hérlendis; í tilbót lauk hann námi í húsgagna- og innanhússarkitektúr í Noregi 1977, eftir að hafa verið bæði við vinnu og nám í þessum greinum þar og í Sviss. Eiginkona Ingólfs, Helga Guðmundsdóttir arkitekt, var þá jafnframt við nám í þessum lönd- um. Samhliða þessu námi rak hann um skeið innréttingaverkstæði og stóð fyrir húsabyggingum á höfuð- borgarsvæðinu. Það liggur í hlutar- ins eðli að vinnudagur þeirra hjóna hefur á stundum verið langur með- an þau voru í senn á eigin vegum að bijótast gegnum dýrt og mikið nám og í framhaldi af því að eign- ast hús og heimili fyrir efnilegan, vaxandi barnahóp. Árið 1985 hóf Ingólfur starf á nýjum vettvangi er hann tók við stöðu sem lektor í handmennt við Kennaraháskóla Islands og fékk það hlutverk um leið að leggja grundvöll að og móta að mestu leyti þá deild, ekki síst listiðnað trésmíð- innar. Ingólfur gekk að þessu starfi með miklum dugnaði og áhuga, þótt ekki sé fýsilegt fjárhagslega að.ráðast til starfa hjá hinu opin- bera við að auka menntun og þekk- ingu á íslandi. En þetta starf átti um margt vel við hann. Sjálfur var hann listrænn smiður, frumlegur hönnuður og svo vandvirkur „perf- ektionisti“ að hann gat aldrei skilist við nokkurt verk fyrr en honum fannst ekki hægt að gera betur. Hygg eg að dvöl hans í Sviss hafi ekki síst slípað og fágað meðfædda hæfileika og vandvirki hans, enda hefur þar og í grannlöndum Mið- Evrópu frá örófi alda verið hjarta- staður evrópskrar handmenntar og listiðnaðar. Hann kunni glöggt að sjá að handmennt og listræn hand- iðja er um þessar mundir í mikilli endurvakningu meðal margra menningarþjóða, enda eru það eðli- leg viðbrögð og vörn listrænnar þráar mannsins gegn þeim býsnum ómerkilegra hluta, dóti og drasli sem spúð er yfir neyslusamfélag okkar tíma úr sjálfvirkum verk- smiðjum markaðsóskapnaðarins sem áfangastaðar á leiðinni upp í sorpfjöll framtíðarinnar. Hann spáði og trúði því að listiðnaður íslendinga ætti mikla framtíð fyrir sér ef tækist að endurvekja með þjóðinni fornar iðnmenntir, t.a.m. tréskurðarlist, og ryðja nýjum braut. í þeim tilgangi braust hann m.a. í að fá erlenda verksnillinga á sviði rennismíði og eldsmíði til þess að halda námskeið fyrir nemendur sína og fleiri og var ráðinn í að fylgja þessu brautryðjandastarfi eftir. Hann átti mikinn þátt í stofn- un félags áhugamanna um trérenni- smíði, var formaður þess félags frá upphafi. ,Ef handmennt og listræn iðn hverfur, deyr menningin,“ var mottó í fyrirlestri sem hann flutti í Norræna húsinu um þetta hugðar- efni sitt í vetur, skömmu fyrir lát sitt. Skortur kennslubóka og fræðirita hefur löngum einkennt íslenskar menntastofnanir og áhugi Ingólfs sem arkitekts á nýtingu og nytsemi viðar beindist undanfarin misseri að því að semja leiðbeiningabók um viðarfræði og viðarnytjar. Hafði hann dregið að sér allmikið efni og drög að slíkri bók er hann lést. Grein, sem hann birti um íslenska birkið í 1. tbl. Trérennismiðafélags- ins fyrir skömmu, sýnir að hann gat ekki síður beitt stílvopni en egg smíðatólsins. En hætt er við nú að samning og birting á jafn þörfu riti dragist. Vonandi tekur einhver upp þann þráð sem nú hefur slitnað úr höndum hans. Ævi og eiginleikum Ingólfs Gísla, eða ÍGI eins og hann var oftast nefndur af sínum nánustu, verða ekki gerð nein verðug skil í fáeinum minningarorðum. Hann var skap- mikill maður og fastur fyrir eins og hann átti kyn til, en jafnan glað- beittur og grunnt á léttum húmor. Félagshyggjumaður var hann í besta skilningi þess orðs og virkur þátttakandi í mörgum góðum sam- tökum og félagsskap og einatt kjör- inn til forystu á þeim vettvangi. Sem unglingur og ungur maður var hann góður íþróttamaður og hafði yndi af útilífi, skíðaferðum og veiði- skap. Þá var IGI frá unglingsárum allgóður skákmaður þótt hann legði taflmennsku aldrei fyrir sig nema sem frístundagaman. Það var gæfa Ingólfs er hann kynntist eftirlifandi eiginkonu sinni, Helgu Guðmundsdóttur arkitekt. Þau voru um sumt ólíkar persónu- gerðir - að öðru en mannkostum - en alltaf samhent, áttu flest áhuga- mál sín sameiginlega og eignuðust flögur mannvænteg börn sem ung sjá nú á bak umhyggjusömum föð- ur. Heimili þeirra, sem lengst hefur verið í Lindarhvammi 7, Kópavogi, ber í senn vott hagrar smiðshandar húsbóndans og smekkvísi beggja. Þar hefur jafnan verið gestkvæmt og margir vinir og vandamenn átt glaðar stundir með þeim hjónum. Þar blasir við, sé gengið um garðinn umhverfis, vottur um eitt af hugð- arefnum Ingólfs og þeirra beggja, áhugi á tijárækt og gróandi nátt- úru. Skógrækt var mikið áhugamál Ingólfs og hafði hann fengið eignar- hald á vænni landspildu austur í Laugardal og varið miklum tíma og fjármunum til þess að gróður- setja tré og runna; hugði gott til að eignast þar síðar afþreyingar- stað í fallegu umhverfi. Eigi verður hér svo skilist við að geta ekki eins af kostum Ingólfs sem hann bar aldrei á torg, en það var hjálpsemi hans og greiðvikni sem margir vin- ir hans og ekki síst vandamenn nutu ef eitthvað bjátaði á eða boða- föll ógæfu dundu yfir. Eg vil að lokum senda Ingólfi, - yfir móðu hins óþekkta, frá mér og minni fjöl- skyldu, hugheilar þakkir fyrir sam- vistir margra ára og kynni, sem urðu þeim mun betri sem þau urðu nánari og lengra hefur liðið, en aldr- aðri móður hans, sem syrgir um- hyggjusaman son, konu hans og ungum börnum þeirra innilegustu samúðarkveðjur. E.J. Stardal. Ingólfur Gísli dáinn! Það er erfitt að átta sig á að þennan atburð hafi borið að. En lífsþrótturinn og lífsviljinn stóðust ekki ofurefli dauð- ans og Ingólfur Gísli er sofnaður um sinn. Slíkur var hinn svipmikli persónuleiki hans með brosið bjarta og glettna að höfðingi mátti hann kallast í fyllstu merkingu þess orðs, og er því við fráfall hans vandfyllt skarð þar sem hann stóð. Þegar Ingólfs Gísla er minnst ber hæst mannkosti hans sem voru um margt mjög óvenjulegir og margir. Þeir standa skýrir og hreinir í minn- ingunni, bjartir og fágaðir og það er heiðríkja yfir þeim ölium eins og persónuleika hans. Ingólfur Gísli hafði stórt hjarta í tvennum skilningi: Líkamlegt hjarta hans var stórt, en hið óeigin- lega hjarta var óvenjustórt í sniðum og rúmaði kærleiksríkar tilfinning- ar, sem birtust í einstakri hjáipfýsi og óeigingirni. Þar fór maður sem ekkert aumt mátti sjá án þess að rétta hjálparhönd og sem aldrei fór í manngreinarálit. Siðferðiskennd hans var sterk og hrein. Hann var óvenjulega góðum gáf- um gæddur og frábær handverks- maður sem margir smíðisgripir hans bera glöggt vitni um. Kímni- gáfa var honum ríkulega veitt, og oft bergmáluðu hús og salir af hlátri þegar hann lagði orð í belg. Ingólfur Gísli lagði mikið á sig til að sjá gleði annarra og naut gleðilegra samverustunda með fjöl- skyldu og vinum og sparaði ekki til. Ferðalög voru honum hugleikin og fór hann víða ásamt hinni yndis- legu konu sinni Helgu og einstak- lega efnilegu börnum. Stórhugurinn var sannarlega mikill og dró hann aldrei af. Til að gefa hugmynd um hug haris má líkja því við, að þegar einhver hefði boðið í mat eða jafn- vel gistingu, þá hefði Ingólfur Gísli boðið vetursetu! Hann var í senn bæði frændrækinn og örlátur enda var heimili þeirra Helgu óvenju gestkvæmt og þar skorti aldrei húsrými. Eg kynntist mági mínum Ingólfi Gísla fyrst þegar hann var 14 ára gamall og voru stórhugur, dugnað- ur og ósérhlífni þá þegar ríkjandi eiginleikar í fari hans við búskapar- störf á myndarlegu heimili foreldra hans, Ingólfs Gíslasonar og Fann- eyjar Gísladóttur. Hann var áhugamaður um íþrótt- ir og hugsjónamaður um margt er til framfara horfði. Gróður landsins var honum kær. Veiðiferðir til íjalla voru honum ávallt mikið tilhlökkun- ar efni þegar sól hækkaði á lofti. Hér að framan hafa verið taldir upp ýmsir þeir kostir er prýddu Ingólf Gísla, en hér er miklu frekar vantalið en hitt og brestur heldur orð til að lofa þennan góða dreng sem genginn er. Góðs föður og eiginmanns, son- ar, bróður og mágs er sárlega sakn- að og fjölskyidurnar og fjölmargir vinir, kunningjar og samstarfs- menn, sem urðu þeirrar gæfu að- njótandi að kynnast honum, munu aldrei gleyma honum. Betri vin og félaga var ekki hægt að finna. Hermann Hallgrímsson. Frændi minn, Ingólfur Gísli Ing- ólfsson, verður borinn til grafar í dag. Brotthvarf hans bar óvænt að, enda dó hann Iangt um aldur fram. Við vissum þó um alvarlegan sjúk- dóm hans. En Ingólfur var svo full- ur af krafti og hafði verið alla tíð að ekkert virtist geta stöðvað hann. Við Ingólfur vorum systrasynir og hefur verið mikill samgangur milli fjölskyldna okkar. Á bernsku- árum mínum bjó fjölskylda hans í Fitjakoti á Kjalarnesi og þangað heimsóttum við þau á sumrin suður yfir heiðar á fjölskylduskódanum. Fitjakot var mikið ævintýraland og ekki var síður ljómi yfir þessu frændfólki mínu sem virtist allt geta. Systkinin voru sjö talsins og var Ingólfur Gísli um miðjan hóp. Fékk hann strax orð á sig fyrir að vera mikill verkmaður. Það kom sér vel i Fitjakoti þar sem stundaður var fjölbreyttur atvinnurekstur, hefðbundinn búskapur, iðnaður og um skeið verslunarrekstur. Afi okkar, Gísli Kristjánsson, fyrrum útvegsbóndi að vestan, telst líklega hafa verið fyrsti smíðakenn- ari Ingólfs. Hann eyddi hluta af ævikvöldinu í Fitjakoti og sagði pilt- inum til með ýmis handbrögð. Upp úr tvítugu lærði Ingólfur síðan hús- gagnasmíði og varð seinna húsa- smíðameistari. Enn sótti hann í sig veðrið upp úr þrítugu og tók próf í innanhúss- og húsgagnaarkitektúr í Noregi. Var hann þá giftur sinni ágætu konu, Helgu Guðmundsdótt- ur. En þrátt fyrir að bóklærdómur- inn vefðist ekki fyrir Ingólfi leit hann sennilega alltaf frekar á sig sem verkmann en fræðimann. Góð innsýn Ingólfs í báða þætti tréiðnanna, hinn verklega og hinn fræðilega, og ótvíræð hæfni á báð- um sviðum skapaði honum mikla sérstöðu. Nemendur hans nutu þess að sjáfsögðu best, þá tæpu tvo ára- tugi sem hann kenndi. En hvar sem hann kom var hann reiðubúinn að leggja lið sínu stóra áhugamáli sem var viðgangur handverks á íslandi og það var raunar eitt af sameigin- legum áhugamálum okkar frænda. Ósjaldan riíjuðum við upp hve miklu meiri áherslu nágrannaþjóðirnar leggja á handverksfræðslu heldur en við. Vitaskuld er missir konu Ingólfs, Helgu, og barna þeirra íj'ögurra langmestur. En einnig eiga öldruð móðir hans og fleiri náin skyld- menni mikils að missa. Votta ég og fjölskylda mín þeim okkar dýpstu samúð með innilegri ósk um velfarnað í framtíðinni. Sjálfum þykir mér slæmt að sjá á bak vönd- uðum manni og góðum félaga. Helgi M. Sigurðsson. Það er dýrmætt að eiga góða vini og sárt að missa þá, ekki síst þegar menn hafa frá jafn miklu að hverfa og Ingólfur Gísli Ingólfs- son. En eigi má sköpum renna. Ég kynntist Ingólfi fyrir einum 16 árum er hann og fjölskylda hans fluttu hingað í Lindarhvamminn. Tókst fljótlega með okkur kunn- ingsskapur sem þróaðist í vináttu í tímans rás. Á æsku- og unglingsárum átti Ingólfur heima í Fitjakoti á Kjalar- nesi. Þar sótti hann barna- og ungl- ingaskóla og vann við búskapinn. Hugur hans stóð snemma til frek- ari mennta en hann varð að hverfa frá þeim áformum um sinn að læknisráði vegna þráláts augnsjúk- dóms. Ekki lét hann þó deigan síga þótt stundarhlé yrði á námi því að árið 1968 hafði hann lokið námi bæði í húgsgagna- og húsasmíði og hafði þá öðlast alhliða reynslu í hvers kyns smíðum. Síðar fékk hann svo meistarabréf í báðum þessum iðngreinum. Ingólfur stofn- aði eigið húsgagnaverkstæði og rak um skeið með góðum árangri en seldi það að svo búnu og flutti til Sviss þar sem hann vann um hríð á sannkölluðu listiðnaðarverkstæði í húsgagnasmíði, þar sem ekki var spurt um verð vörunnar heldur gæði. Þar sem Ingólfur var bæði listrænn og völundarsmiður undi hann þarna vel sínum hag og öðlað- ist jafnframt dýrmæta reynslu, sem kom honum síðar að góðum notum. En Sviss varð ekki fyrir valinu fyrir neina tilviljun heldur seiddi hann þangað ung og fögur blóma- rós sem síðar varð farsæll lífsföru- nautur hans, stoð og stytta. Þau Helga giftust haustið 1970. Næst lá leiðin til Noregs þar sem ungu hjónin luku námi í arkitektúr og elsti sonurinn fæddist. Alls urðu börnin fjögur. Jafnframt sótti Ing- ótfur námskeið í tréútskurði á veg- um Lars Eggens en allt sem viðkom listrænni tréiðn var Ingólfi mjög hugleikið. Vildi hann efla alla dáð í þeim efnum og lét ekki sitt eftir liggja í þeim efnum eins og þeir vita best er til þekkja. Eftir heimkomuna hóf Ingólfur í raun sitt ævistarf, kennsluna, og frá 1985 hefur hann verið lektor við Kennaraháskólann. Ingólfur starfaði mikið að félags- málum alla tíð og hann var einn af frumkvöðlum hins nýstofnaða Félags trérennismiða á Islandi og fyrsti formaður þess. Meðal síðustu verka hans var að rita hvatningar- og fræðigreinar í hið myndarlega fyrsta tölublað málgagns þess, Tré- rennismiðinn. Ekki verða fjölmörg áhugamál Ingólfs tíunduð hér, utan náttúru- skoðun hvers konar. Ber þar trén hæst. Allt sem þeim viðkom var honum lifandi áhugamál. Gilti einu hvort það var ræktun, rót eða bol- ur, harka eða sveigjanleiki. Engin lykkja var svo löng að hún væri ekki leggjandi á sig til að sjá og mynda fallegt tré, hlúa að græð- lingi, nálgast rótarhnyðju, reka- drumb eða komast yfir bol af gull- regni til smíða. Ingólfur var mjög glaðvær að eðlisfari og hrókur alls fagnaðar á góðra vina fundi. Hann var veitull með afbrigðum og gjafmildur og naut þess að gera vinum sínum góðar veislur af minnsta tilefni. Snyrtimennska var honum í blóð

x

Morgunblaðið

Beinleiðis leinki

Hvis du vil linke til denne avis/magasin, skal du bruge disse links:

Link til denne avis/magasin: Morgunblaðið
https://timarit.is/publication/58

Link til dette eksemplar:

Link til denne side:

Link til denne artikel:

Venligst ikke link direkte til billeder eller PDfs på Timarit.is, da sådanne webadresser kan ændres uden advarsel. Brug venligst de angivne webadresser for at linke til sitet.