Morgunblaðið - 24.12.1987, Qupperneq 24

Morgunblaðið - 24.12.1987, Qupperneq 24
24 MORGUNBLAÐIÐ, FIMMTUDAGUR 24. DESEMBER 1987 AUSTURBÆR ■ KOPAVOGUR Lindargata 39-63 o.fl. Skipholt 1 -38 Skipholt 40-50 Stigahlíð 37-97 MIÐBÆR Grettisgata 37-63 o.fl. Hverfisgata 4-62 Barónsstígur 4-33 o.fl. Laugavegur 32-80 o.fl. Kársnesbraut 77-139 Nýbýlavegur 5-36 Laufabrekka o.fl. VESTURBÆR Fornaströnd Bauganes Nýlendugata Einarsnes Látraströnd Jean Valjean (Egill Ólafsson) við dánarbeð Fantine (Ragnheiður Steindórsdóttir) og lofar að sjá um uppeldi litlu dóttur hennar Cosette, en hinn grimmi lögreglumaður Javert (Jóhann Sigurðar- sonner ekki langt undan. * Egill Olafsson um jólaleikritið Vesalingana: Ef til er „absólút“ leikhús mundi ég segja að þetta verk væri það VESALINGARNIR, jólaleikrit Þjóðleikhússins, verður frum- sýnt núna á annan í jólum. Æfingar á þessum rómaða söngleik hafa staðið yfir í nokkra mánaði og nú þegar lokaæfingin er það eina sem eftir er, má segja að andrúms- loftið í húsinu sé orðið reglu- lega rafmagnað. Um þrjátíu leikarar koma fram í sýning- unni og leika flestir þeirra fjölda hlutverka. Þó er óhætt að fuHyrða að mest mæðir á Agli Ólafssyni, sem fer með aðalhlutverkið í sýningunni, leikur sjálfan Jean Valjean sem er á stöðugum flótta undan fortiðinni og lögreglumannin- um Javert. Eins og flestu leikhúsáhuga- fólki er líklega enn í fersku minni, lék Egill einnig eitt aðal- hlutverkið í uppfærslu Þjóð- leikhússins á „Gæjum og píum“ hér um árið og á síðasta leikári tók hann þátt í sýningu íslenska dansflokksins á „Ég dansa við þig,“ þó ekki sem dansari, held- ur sem undirleikari og söngv- ari. En sviðsreynsla Egils nær þó nokkuð lengra aftur, því hann hefur tekið þátt i fleiri leikhúsverkum, meðal annars Gullna hliðinu, Grænjöxlum, Prinsessunni á bauninni, Kirsi- blómi á Norðurfjalli, Súkkulaði handa Silju og bállettinum Sæ- mundur Klemensson. Auk þess hefur hann leikið í fjölda kvik- mynda. Núna rétt fyrir jólin átti ég örstutt spjall við Egii og spurði hvað hefði leitt hann út í leiklistina. „Fyrir mörgum árum var ég viðloðandi Leiklistarskóla SÁL,“ svarar Egill. „Ég var ekki í skól- anum sjálfum, en var svona í slagtogi með því fólki sem í skól- anum var að því leyti að ég var að mússísera þar. Síðan má segja að tilviljanir hafi leitt mig hingað. Ég hef aldrei verið við nám í leik- listarskóla en hef alltaf haft áhuga á leikhúsi og hélt að ég myndi þróast þar sem músíkant og semja fyrir leikhús. En menn virtust ekki vilja mig sem slíkan og þá var bara að trana sér fram sem leikari. Þó er ljóst að flest þau stykki sem ég hef verið þátttakandi í, hafa gengið út á músík. Það hef- ur verið leitað til mín í þeim tilfellum sem hefur vantað mann til að spila og syngja. Það má eiginlega segja að ég sé einhvers konar músíkleikari." Nú hefur þú leikið annars Egill Ólafsson í hlutverki Jean Valjean í Vesalingunum konar hlutverk en músikhlut- verk í kvikmyndum og þú hefur verið meðlimur í Félagi islenskra leikara í nokkur ár, svo Hklega ertu „alvöru" leik- ari. Áttu þér eitthvert drauma- hlutverk? „Já. Hamlet. Hvem langar ekki að leika Hamlet. Ég mundi ekki slá hendinni á móti því.“ Þú segist ekki hafa stundað nám í leiklistarskóla. Hefur það háð þér í leikhúsinu? „Nú veit ég ekki. Ég hef ekki reynt nema aðra leiðina. Annars held ég að vandamálin sem upp koma í leikhúsi, séu áþekk hjá öllum leikurum - þó aðallega þetta með að fá tilfinningu fyrir leik- húsinu. Það er allt annað að standa fyrir framan kvikmynda- tökuvél. Þessi tilfmning er einhvers kon- ar ást á því að vera á sviðinu. Maður verður að ganga þeirri til- finningu á vald. Það er vandamál ef mönnum finnst þeir ekki geta það. Hvað sem allri skólun líður, þá gerir hver og einn leikari hlut- ina á sinn hátt. Hver leikari lætur öll ráð og alla kennslu lönd og leið þegar hann er kominn á svið- ið; þá er það bara hann sjálfur sem blífur." Hlutverk þitt í Vesalingunum er eflaust þitt stærsta á sviði til þessa og í sýningunni er hvert orð sungið. Verkið er þó byggt upp á hádramatísku verki Viktors Hugo, þar sem eiginlega má flokka Jean Valje- an sem skapgerðarhlutverk. Hvort lítur þú á þetta sem söng- hlutverk eða skapgerðarhlut- verk? „Ég lít á það sem skapgerðar- hlutverk. Það er í rauninni ekki svo langur vegur milli þess að tala eða syngja texta. Eins og Guðmundur Jónsson segir, þá er söngur bara framhald af mæltu máli. Hvort sem maður syngur eða talar hlutverk, þarf maður að koma tilfinningum og líðan til skila. Það þarf að gera í ríkum mæli í Vesalingunum, svo ég held að ekki fari milli mála að þetta er skapgerðarhlutverk. Veistu, að ef til er „absólút" leikhús, mundiég segja að þetta verk væri það. í því er allt til stað- ar. Vesalingamir er ekki eiginleg- ur söngleikur, heldur ópera og hefur byggingu óperunnar. Allur textinn er sunginn eins og í óperu og það er ólíkt venjulegum söng- leik. Oft er textinn í Vesalingun- um þannnig í eðli sínu, að músíkin víkur fyrir þunga orðanna. En það má líka segja að hið tal- aða orð sé músík, því hvert tungumál í veröldinni hefur sín blæbrigði og hrynjandi. Það er músík í öllum tungumálum." Jean Valjean í Vesalingunum er afbrotamaður, sem ákveður að ganga veg dyggðarinnar og ástunda mannkærleika í nafni Guðs. Hann á þó stundum í basli með andstæðurnar gott og illt í sjálfum sér og þarátta þessara andstæðna endurspegl- ast í því samfélagi sem hann lifir í, allt til loka verksins. Er hægt að segja að einhver sigur- vegari sé i verkinu? „Nei. Enginn sigurvegari og ekkert svar. Menn vilja oft fá konkret" svar í leikhúsi. í Vesal- ingunum er ekkert svar að finna, bara ótal spumingar. Ég held að ástæðan fyrir því að þetta verk á erindi við okkur, er að það fjallar um réttlæti og siðferði. Við vitum öll að ekkert of mikið er til af réttlæti í heiminum, þótt við séum að komast á síðasta hluta 20. ald- arinnar. í verkinu er líka komið inn á fátæktinua og hún er vissu- lega til staðar enn þann dag í dag. Það má segja að í Vesalingun- um, sigri einstaka persóna fyrir sjálfa sig, en í því er enginn sam- félagslegur sigur. Og réttlætið. f verkinu nær þetta svokallað rétt- læti til nokkurra; það er réttlæti sem hið opinbera hefur á valdi sínu í þessu tilfelli eins og svo oft áður.“ Súsanna Svavarsdóttir
Qupperneq 1
Qupperneq 2
Qupperneq 3
Qupperneq 4
Qupperneq 5
Qupperneq 6
Qupperneq 7
Qupperneq 8
Qupperneq 9
Qupperneq 10
Qupperneq 11
Qupperneq 12
Qupperneq 13
Qupperneq 14
Qupperneq 15
Qupperneq 16
Qupperneq 17
Qupperneq 18
Qupperneq 19
Qupperneq 20
Qupperneq 21
Qupperneq 22
Qupperneq 23
Qupperneq 24
Qupperneq 25
Qupperneq 26
Qupperneq 27
Qupperneq 28
Qupperneq 29
Qupperneq 30
Qupperneq 31
Qupperneq 32
Qupperneq 33
Qupperneq 34
Qupperneq 35
Qupperneq 36
Qupperneq 37
Qupperneq 38
Qupperneq 39
Qupperneq 40
Qupperneq 41
Qupperneq 42
Qupperneq 43
Qupperneq 44
Qupperneq 45
Qupperneq 46
Qupperneq 47
Qupperneq 48
Qupperneq 49
Qupperneq 50
Qupperneq 51
Qupperneq 52
Qupperneq 53
Qupperneq 54
Qupperneq 55
Qupperneq 56
Qupperneq 57
Qupperneq 58
Qupperneq 59
Qupperneq 60
Qupperneq 61
Qupperneq 62
Qupperneq 63
Qupperneq 64

x

Morgunblaðið

Direct Links

Hvis du vil linke til denne avis/magasin, skal du bruge disse links:

Link til denne avis/magasin: Morgunblaðið
https://timarit.is/publication/58

Link til dette eksemplar:

Link til denne side:

Link til denne artikel:

Venligst ikke link direkte til billeder eller PDfs på Timarit.is, da sådanne webadresser kan ændres uden advarsel. Brug venligst de angivne webadresser for at linke til sitet.