Morgunblaðið - 10.04.1976, Qupperneq 32

Morgunblaðið - 10.04.1976, Qupperneq 32
32 MORGUNBLAÐIÐ, LAUGARDAGUR 10. APRIL 1976 Á hættu- slóðum í ísrael™.'K4re Sigurður Gunnarsson þýddi var kynlegur bjarmi í augum hennar. Læknirinn virtist njóta þess aö þýöa orö hennar. Og hún hélt áfram: Við búum nú í litlu, ómerkilegum kofum, sem hrófaö er aö nokkru upp úr leir og kúamykju, Viö erum næstum því alveg vatnslaus, og. Náunginn á teikningunni er að horfa á teikningu af ýmsu því heizta sem fvrir augun ber þegar komiri er til Græniands. Kn við nánari athugun sá hann þrjá hluti, sem hann veit að ekki fvrirfinnast f Græniandi. — Þrautin er að nú átt þu að finna þá. Tii að auðvelda iausnina er hver hlutur númer- aður, og er hægt að skrifa niður númer þessara þriggja hluta til að flvta fvrir sér. En nú sauð vatniö, og konan varö aö hætta frásögn sinni. Petterson sagöi, aö ailt væri tilbúið. McLean náöi í hreint lak og lagöi þaö yfir rúmiö. Læknirinn brosti til Arabakonunnar og hún brosti á móti. Nú var hún ekki lengur hrædd. Alí litli var hræddur eins og eðlilegt var. En Öskar hélt í aöra hönd hans og mamma hans í hina, og læknirinn bjóst til aö skera í kýlið. Hann sagöi eitthvaö skrítiö og skemmtilegt vió drenginn svo að snáöinn hló. og þá skar einmitt læknir- inn skyndilega í kýiiö, og gröfturinn flæddi út. Drengurinn hljóóaði hátt og dró ekki að sér fótinn á meðan, en þá stund notaói læknirinn til aö hreinsa sáriö og búa um þaö. Og snáöinn litli varö fljótt rólegur á ný. McLean gaf honum súkkulaðibita, sem hann kunni vel aö meta og læknirinn gekk endanlega frá sárinu og sagði, aö Alí mundi batna fljótt. Arabakonan tók upp sama litla pokann og hún hafði verið meö fyrr, opnaði hann dró fram nokkra skartgripi og bauö lækninum. En læknir- inn afþakkaöi, hann kvaöst ekki taka neitt fyrir verk sitt. „Konan segir, aö maóur hennar verzli meö þess háttar muni,“ mælti læknirinn. „Hún segir einnig aö maður hennar megi ekki fá að vita, aö hún hafi farið hingað, því aö hann hati Gyðinga. Hann mundi heldur vilja aö drengurinn dæi en aö leita hjálpar hjá læknum GyÖinga.“ „Viltu ekki spyrja hana, hvort hún kannist nokkuö viö síma?“ „Veiztu, hvaö sími er?“ „Já, hún segir aö hún viti, hvaó sími sé, — það sé málmþráóur, sem maður hennar klippi í sundur, hvenær sem hann geti. En einu sinni hafi hún gert vió þráöinn til aö skaprauna manni sínum.“ „Geföu henni þaö, sem eftir er af súkkulaðinu, Óskar.“ Og svo skall myrkrið skyndilega yfir eins og öll önnur kvöld. Óskar haföi enn tæpast áttaö sig á þessari snöggu breyt- ingu, og gat nú, fyrr en varði, varla greint andlit Alís litla. En allir þeir, sem áttu hér heima, mundu, hve myrkrið kom fljótt. Pettérson hafói því lampann til- búinn og kveikti á honum. Allt í einu kvað vió hár skothvellur, — fyrst einn, en síðan margir. Óskar fleygöi sér niður á tjaldgólfiö. Hann vissi, aö Arabakonan stökk yfir hann, — skot hitti lampann og allt varð skyndilega dimmt. VÚ9 MORöíJfc KAFPINU ,5»'9i__ If’MjífVJu Þú ert klár á því, að ég get ekki Gangið þér mikið á tánum > verið lengur en í allan vetur? vinnunni maður minn? Þegar þú kemur í boxhringinn, — minnstu þess: Við og þú vitum ekkert um getu hans nema það sem staðið hefur í blöðunum, frá blaðafulltrú- anum hans. Framgjarn, ungur rithöf- undur sendi Alexander Dumas eitt sinn handrit og spurði hinn fræga rithöfund um leið að þvl, hvort hann vildi ekki gerast samstarfsmaður hans. Dumas varð störhneykslaður á þessari ósvífni alveg óþekkts manns, settist niður og skrifaði honum eftirfarandi bréf: — Hvernig dirfist þé að vilja hefta saman vel taminn reið- skjóta og grindhoraðan asna? Tveimur dögum sfðar fékk Dumas svohljóðandi svar: — Hvernig dirfist þér að kalia mig hest? Við þetta hvarf reiði Dumas alveg, og hann skirfaði: — Ég tek tilboði yðar með ánægju. Maður með algera orðræpu var eitt sinn I veizlu. Ekki bætti úr skák að hann var drepleiðin- legur. Loks, þegar hann gaf sér tfma til að stinga I fyrsta kjöt- bitann, sagði hann við sessu- naut sinn: — Er þetta svín? — Við hvorn end gaffalsins? spurði sá, sem yrt var á. Þegar Voltair kom til Englands 1727 fann hann fljótt, að Englendingar höfðu mikla andúð á Frökkum. Varð hann oftsinnis var við þetta á götum úti. Eitt sinn safnaðist f kringum hann mikið af æpandi skrfl. — Drepum hann. Hengjum Frakkann, var hrópað. Voltair stanzaði, leit á mann- söfnuðinn og sagði rólega: — Englendingar, þið viljid drepa mig af þvf að ég er Frakki. Er mér ekki refsað nóg með þvf að vera ekki Englendingur? Mannfjöldinn rak upp æðis- gengið fagnaðaróp og sá um að hann komst óáreittur til gisti- húss sfns. Arfurinn í Frakklandi Framhaldssaga eftir Anne Stevenson Jóhanna Knstjónsdóttir þýddi 41 fjarri f eigin þönkum. En honum brá f brún, þegar hann sá svipinn á andliti hennar. Hann gekk til hennar. — Þú virðist skelfingin upp- máluð, sagði hann. — Hvað er um að vera? — David! Eg verð að tala við þig undir fjögur augu. Hann dró fram stól og settist hjá henni. — Allt f lagi? Hún virtist ringluð og örvænt- ingarfuli, þegar hún sagði: — Það er ekkert hægt að tala hér. — Hvar getum við þá talað saman? — Það er Iftið hlið f f jarri enda garðsins, rétt hjá gosbrunninum. Viltu hitta mig þar að loknum kvöldverðinum. David leit hugsandi niður fyrir sig. — Nei. Ég held ekki, sagði hann. — Hvað áttu við? — 1 fyrsta lagi hef ég hugsað mér að tala við Marcel þegar mál- tfðinni er lokið. Og f öðru lagi er ég á þeirri skoðun að það geti verið varasamt að reika um fá- farna stfga garðsins þegar öll þessi vopn eru innan seilingar. Eg held að slfkt gæti aðeins boðið heim hættunni. — Þú heldur að ég muni skjóta áþig? — Ekki þú Nicole. Heldur sá sem bað þig um að koma þessum viðræðufundi okkar f kring. Hann leit snöggt á hana og horfði f skelfd augu hennar. Ósjálfrátt tók hann um hönd hennar með báðum sfnum og þrýsti hana léttilega. — Fyrirgefðu, sagði hann hljóðlega. —/ Mér þykir þetta leitt. — Mér líka, sagði hún og be.vgði höfuðið svo að hann sá ekki í augu henni. — Geturðu ekki sagt mér það núna, sem þú segist þurfa að tala um. Hún skók sig f herðunum. — Með alla hlustandi. — Þeir heyra ekkert. — Þeir sjá. Slepptu höndinni á mér. Hann gerði það samstundis og hún stóð upp. — Ég ætla samt að bíða eftir þér þar, sagði hún. Það gæti ver- ið að þú skiptir um skoðun. Það er dáiftið sem mér finnst þú ættir að vita. Það er þfn vegna, sem ég ætla að segja þér það. Ég lofaði að gera það ekki, en mér fellur vel við þig og ég er hrædd og þess vegna hef ég ákveðið að láta þig vita. . . Aður en hann gat svarað henni var hún farin, gekk hratt yfir svalirnar og inn f húsið aftur. Þegar hún gekk framhjá Marcel reis hann upp og lagði höndina utan um hana, hló og sagði eitt- hvað f spaugi. Hún svaraði honum lágróma og hann sleppti takinu. Hann horfði fhugull á eftir henni og sneri sér að þjónustustúlku sem kom aðvffandi með glös á bakka, tók eitt og kom með það f ’áttina til Davids. — Viskfið yðar, sagði hann. — Þér hafið verið afræktur. — Nei, sagði David. — Nicole var að tala við mig. — 0, já . . . rödd hans varð mjög alvarleg. Hann settist niður f stólinn sem hún hafði yfirgefið. Nícole sagði mér í dag frá þvf sem fyrir kom f morgun. Þetta hefur verið ákaflega átakanlegt. — Við sáum ekki þegar slvsið gerðist, benti David honum á. — Mér er sama. Þetta hefur verið snöggt og sviplegt. Veslings Boniface gamii. Verulega sorg- legt. Gamlir menn eiga að fá að deyja f rúmum sfnum. — Ég vildi gjarnan fá að tala við yður á eftir, sagði David. — Um bflslysið í morgun? — Um það og ýmislegt annað sérkennilegt sem hefur veri^ koma fvrir mig. — Svo að eitthvað hefur k fyrir? I þessum friðsæla reit- Hann hló og bætti við: , þV[, — Bágt á ég með að trúa ^ Hér gerist aldrei neitt. Þ ia ekki einmitt sffellt að ^fl undan atburðaleysinu Monicq. ti' Hann beindi sfðustu orð ^ systur sinnar sem hafði *<or,j.| að á svalirnar og mvndaði sig setjast niður skammt ffa að David hafði á tilfinningun" ^ hún væri komin til þess e' fj á fvlgjast með þvf sem þein> milli. Hann lækkaði róminn- ^f — Gæti ég ekki talað vl jn'n? undir fjögur augu eftir ma ,fi - Við erum alltof alvafW*,# David. F.n auðvitað se*0 (jð talað saman. Ég hef Þ6 ek ingiii» yður svar við öllum spurn vðar? eaf oí — Nú eru fleiri spurning sumar annars eðlis. — Um annað fólk? — Nei um sama fólkið. 0ne — Madeleine Herault, » og föður vðar. — Já, svaraði David.

x

Morgunblaðið

Direct Links

Hvis du vil linke til denne avis/magasin, skal du bruge disse links:

Link til denne avis/magasin: Morgunblaðið
https://timarit.is/publication/58

Link til dette eksemplar:

Link til denne side:

Link til denne artikel:

Venligst ikke link direkte til billeder eller PDfs på Timarit.is, da sådanne webadresser kan ændres uden advarsel. Brug venligst de angivne webadresser for at linke til sitet.