Morgunblaðið - 10.04.1976, Page 19

Morgunblaðið - 10.04.1976, Page 19
18 MORGUNBLAÐIÐ, LAUGARDAGUR 10. APRÍL 1976 MORGUNBLAÐIÐ, LAUGARDAGUR 10. APRIL 1976 19 Útgefandi Framkvæmdastjóri Ritstjórar Ritstjórnarfulltrúi Fréttastjóri Auglýsingastjóri Ritstjórn og afgreiðsla Auglýsingar hf. Árvakur, Reykjavík. Haraldur Sveinsson. Matthías Johannessen, Styrmir Gunnarsson. Þorbjörn Guðmundsson. Björn Jóhannsson. Ární Garðar Kristinsson. Aðalstræti 6, sími 10100 Aðalstræti 6. sími 22480. Áskriftargjald 1000,00 kr. á mánuði innanlands. í lausasölu 50,00 kr. eintakið. Callaghan og Crosland ’ rá þvi Harold Wilson tilkynnti að hann mundi iáta af embætti forsætisráð- herra Bretlands, hefur verið Ijóst, að það gæti skipt nokkru máli fyrir framvindu landhelgis- deilu okkar og Breta, hver yrði eftirmaður Wilsons. Niðurstaðan hefur orðið sú að James Callag- han, sem verið hefur utanríkis- ráðherra, tekur nú við forsætis- ráðherraembætti og utanríkisráð- herra verður Anthony Crosland, sem átti sæti í stjórn Wilsons og er þingmaður fyrir Grimsby Verri gat niðurstaða þessara mannaskipta í brezku ríkisstjórn- iuni tæpast orðið frá sjónarmiði okkar íslendinga í viðræðum þeim, sem fram hafa farið milli Islenzkra og brezkra stjórnvalda á undanförnum mánuðum, hefur það smátt og smátt komið! Ijós, að Callaghan er mjög harðsnúinn i afstöðu sinni til landhelgisdeil- unnar og mun ósveigjanlegri gagnvart okkar sjónarmiðum heldur en t.d. Wilson mun hafa verið. Þetta þýðir^að afsögn Wil- sons og val Callaghans I forsætis- ráðherraembætti á Bretlandi veldur því, að til æðstu valda þar I landi er nú kominn maður, sem hefur verið okkur býsna erfiður, svoaðekki sémeirasagt. Þótt það hafi legið Ijóst fyrir um nokkurt skeið, aðmestar líkur væru á því, að Callaghan tæki við forsætisráðherraembætti, gerðu menn sér vonir um, að í stað hans mundi koma i embætti utanríkis- ráðherra maður, sem hefði meiri skilning á sjónarmiðum okkar ís- lendinga og væri fúsari til samn- inga en Callaghan hefur reynzt vera. Niðurstaðan hefur hins vegar orðiðsú, að I embætti utan- ríkisráðherra, hefur Callaghan valið Anthony Crosland, sem er þingmaður fyrir Grimsby og er því fulltrúi kjósenda, sem eiga beinna hagsmuna að gæta í sam- bandi við landhelgíofeiluna. Það hefur lengi verið mat manna, að Crosland hafi beitt sér mjög á bak við tjöldin og stuðlað að hinni hörðu afstöðu Breta I samninga- viðræðum við okkur og þess er skemmst að minnast, að tiu dögum áður en útfærslan I 200 mílur tók gildi eða hinn 5. október 1975, flutti Crosland ræðu I kjördæmi sínu I Grimsby, þar sem hann lýsti þvt yfir, að brezkir sjómenn ættu „skýlausan rétt á að veiða upp að 12 mílum við íslandsstrendur", ef samning- ar tækjustekki um veiðiheimildir innan 200 mílna lögsögunnar og hann tók jafnframt fram, að Bret- ar „yrðu og mundu veiða fyrir innan 50 mílur" og bætti þvi við, að fiskimiðin víð ísland væru á svæðum „sem hefðu verið hefð- bundin mið Breta í 500 ár" og að brezka stjórnin væri „ákveðin í að tryggja brezkum sjómönnum þann rétt". Segja má, aðallt fram- ferði Breta hafi farið eftir því, sem Crosland lýsti yfir i ræðunni í Grimsby í byrjun október 1975. Af þessu má Ijóst vera, að þær breytingar, sem orðið hafa i brezkum stjórnmálum á siðustu dögum hafa fremur orðið til þess að efla áhrif þeirra manna, sem hafa viljað taka sem harðasta af- stöðu til landhelgismála okkar ís- lendinga og alveg sérstaklega hlýtur það að vera áhyggjuefni, að nú er utanríkisráðherra Bret- lands maður, sem á beinna hags- muna að gæta vegna kjósenda sinna í Grimsby. Nú má kannski segja sem svo, að ekki sé ástæða til að hafa áhyggjur afþessum mannabreyt ingum, þar sem stjórnmálasam- bandi hafi verið slitið milli land- anna og engar líkur séu á sam- komulagi víð Breta í bráðog ekki þarf að taka fram, að auðvitað koma engar viðræður við Breta til greina meðan floti þeirra er á íslenzku yfirráðasvasði og meðan þeir sýna ekki meiri skilning á okkar málstað, en þeir hafa gert hingað til. En jafnframt er fyllsta ástæða til að undirstrika þá stað- reynd, að við íslendingar höfum alltaf viljað friðsamlega lausn landhelgisdeilunnar við Breta. Við höfum jafnan verið reiðubún- ir til þess að veita Bretum nokkurn umþóttunartíma og ein- hverjar veiðiheimíldir innan hinnar nýju fiskveiðilögsögu okkar, einungis að því tilskildu, að slíkar veiðiheimildir tækju mið af þeim alvarlegu viðhorfum, sem nú eru komin upp í sambandi við fiskstofnana á íslandsmiðum. Það hefur þvi ekki veriðskortur á samkomulagsvilja af okkar hálfu, sem hefur komið i veg fyrir samn- inga, heldur hitt, að Bretar hafa krafizt of mikils í sinn hlut. Um leið og i Ijós kemur, að Bretar eru tilbúnir til þess að draga úr kröfum sínum um afla- magn á íslandsmiðum, eigum við að uppfylltum ofangreindum skil- yrðum, að sjálfsogðu að vera til- búnir til þess að ganga til samn- inga. Út f rá þessum sjónarmiðum hlýtur það að valda okkur áhyggj- um, að mestu áhrifamenn í brezku ríkisstjórninni eru nú menn, sem við þekkjum af svo óbilgjarnri afstöðu til landhelgis- mála okkar, sem þá Callaghan og Crosland. Sýning Ásgrímssafns HIN viðamikla sýning á verkum Asgrims Jónssonar, er hann ánafnaói islenzka ríkinu sam- kvæmt sérstöku gjafabréu, hef- ur nú staðið yfir i Myndlistarhús- inu við Miklatún í nær mánuð við mikla aðsókn áhugasamra og hrif- inna skoðenda. Ekki komust þó öll verkin fyrir í salarkynnum Myndlistarhússins, þannig reynd- ist ekki rými fyrir um 100 mynd- ir, sem fara varð með til baka í Ásgrimssafn að Bergstaðastræti. Þá ber hér einnig aó geta fjöida mynda í rissbökum Ásgrims, sem eru óinnrammaðar, og eru ófáar þeirra engu síðri margri teikn- ingu á sýningunni. (Um þann þátt í list Ásgrims mun ég rita sérstak- lega i Lesbók blaðsins um páska- helgina). Á þessari sýningu er flestu tjaldað af tæknilegum vinnu- brögðum Asgrims, en myndirnar eru alls 274 og skiptast i olíumál verk og vatnslitamyndir ásamt blýants- penna og kolteikningum. Sýningin mun þó ekki hugsuð sem yfirlitssýning á úrvali lífs- verks Ásgríms heldur öðru frem- ur til að kynna almenningi þver- skurð af hinni miklu gjöf iista- mannsins til íslenzku þjóðarinn- ar, en auk myndverkanna fylgdu gjöfinni allir fjármunir hans, hús og innanstokksmunir. Það væri lika rangt að greina þessa sýningu sem yfirlitssýningu, vegna þess hve margt vantar hér af aðalverk- um Ásgríms svo sem ágæt verk í eigu Listasafns Islands, Reykja- víkurborgar og fjölmargra einstaklinga. Þessi verk þurfa að koma fram hið fyrsta á sérstakri sýningu, því að annars er hætt við að ýmsir fái ekki metið að verð- leikum listsköpun þessa braut- ryðjanda, og þá einkum yngri kynslóðin. Biður þar Listasafns lslands verðugt verkefni. Skylt er hér að víkja að nokkru að gjöf þessari vegna hins mikla umfangs hennar, því hér mun um að ræða tæplega 500 fullgerðar olíu- og vatnslitamyndir auk mörg hundruð teikninga. Ég hygg að fáir geri sér ljósa grein fyrir þvi í dag, hve höfðing- leg gjöf þessi er og hve íslenzka þjóðin stendur í mikilli þakkar- skuld við listamanninn Asgrim Jónsson, ekki einungis vegna hinnar veglegu gjafar heldur og vegna brautryðjendastarfs þessa leiðandi manns sem jafnan var boðinn og búinn að styðja hverja þá viðleitni er horfði til þroskun- ar fslenzkrar listmenningar. Væri gjöf listamannsins metin til fjár í dag, laust sem naglafast, er sennilegt að verðmæti hennar reyndist vart minni en sjálfs skál- ans er sýninguna hýsir, og hafa má það í huga að myndirnar eiga eftir er fram líður, að vaxa hraðar að verðgildi en nokkur naglaföst fasteign. Og vikið skal hér að húsi Ás- gríms, sem verið hefur safnhús um langt skeið og borið nafn hans. Þó að eigi sé langt umliðið frá andláti listamannsins hafa þessi húsakynni þegar öðlast mik- ið gildi sakir þess andrúms er þar ríkir, þannig að hin unga kynslóð kynnist þar lífsháttum sem eru henni algjörlega framandi og vek- ur til innlifunar í horfna tíð. Hef- ur það komið fram að unga fólkið kann vel að meta þetta lágreista og dulúðuga hús, sem geymir svo mikla og forvitnilega sögu. Ég hef áður bent á nauðsyn þess að allt húsið (báðar álmur þess) yrði virkjað til minningar um þá er þar réðu húsum, og helzt að byggður yrði við það hentugur skáli úti I garði hússins til aukins sýningarrýmis, og að húsið yrði I umsjá Listasafns Islands sem ein deild þess, og vil ég árétta þá ábendingu hér. Ég tel að stefna beri að því, að þau hús sem byggð hafa verið sérstaklega að þörfum myndlistarmanna verði virkjuð áfram sem slík er þeir falla frá. Þekki ég ýmis dæmi um slíkt er- lendis og eru þá listamenn er fá inni I slíkum húsum, bundnir ákvæði um að viðhalda þeirri hefð. Hús Asgríms Jónssonar, Jóns Stefánssonar og Gunnlaugs Scheving ber að varðveita til minnis um merka brautryðjend- ur, og þá einnig sem heimild um hina fábrotnu bústaði þeirra. Ferill Ásgríms Jónssonar sem sjálfstæðs listamanns hófst með sýningu hans I Melstedshúsi við Lækjartorg, þar sem Utvegsbanki Islands stendur nú, og á árunum 1904—12 á hann sjö sinnum myndir á vorsýningum á Charlott- enborg. A þeim árum dvelur hann ytra á vetrum en heima á sumr- um, að vetrinum 1906—7 undan- skildum. Þar sem hann telst hafa komið alkominn heim sumarið 1909 er einsýnt að hann hefur sent myndir á vorsýningarnar fyrstu árin eftir heimkomuna, en hætt»þvi svo, a.m.k. finn ég hvergi I heimildum að hann hafi tekið þátt I fleiri Charlottenborgarsýn- ingum, en slíkt er þó vel hugsan- legt. Næstu sýningar Ásgrims I Reykjavík voru haustið 4905 og I júlí 1907 og þá I Góðtemplarahús- inu, en hann hafði þann háttinn á þessi árin að viða að sér mynd- efni hér heima á sumrum en full- gera svo frumdrættina i K-höfn á veturna. Frá upphafi sótti Ásgrimur myndefni undantekningarlitið í islenzka náttúru og þjóðsögur, og gerðist þar slikur brautryðjandi og áhrifavaldur að landslagið bar ægishjálm yfir annað myndefni í íslenzkri myndlist næstu hálfa öldina og er enn í dag það megin- atriði hérlendis er fólk almennt tengir fyrst við málaralist. Asgrímur er fæddur og uppal- inn þar sem víðast sér til fjalla á þessu landi, og þegar þess er gætt aó hann lifir mikla þjóðfélagslega vakningu fyrstu þroska- og mann- dómsár sín er einkar skiljanlegt að hið ósnortna land, sem bauð upp á svo miklar myndrænar and- stæður yrðu honum öðru framar að myndefni. Ahrif þau er hann varð fyrir af impressjónistum hljóta einnig að hafa ýtt mjög undir og örvað samkennd hans með landslaginu. Hið breytilega veðurfar gaf auk þess mikla möguleika við gerð margvíslegra mynda af sama mótívinu vegna sibreytilegra litbrigða í lofti og né hvernig það skuli meðtekið af hverjum einstökum. Sólin er hér guðdómurinn, og manneskjan af- kvæmi sólarinnar í allri sinni fjöl breytni, mismunandi hugsunar- hætti og litarafti. Frá heimkomu sinni og fram til 1916 bjó Ásgrímur í húsinu Vina- minni við Mjóstræti, í rúmgóðum salarkynnum þar sem hann þurfti engar áhyggjur að hafa vegna stærðar málverka sinna. Hér málar hann m.a. hina miklu Heklumynd sína er hann lauk við árið 1909, og fyrst mun sú mynd hafa verið sýnd á fyrstu íslenzku myndlistarsýningunni í Sjálfsmynd Ásgríms frá um 1940 Flugumýrarbrenna (1918) Sjálfsmyndir gerðar á heilsuhæli Reichenhall Efra Bæheimi 1939 gróanda. Sumir vilja jafnvel halda því fram að Ásgrímur hafi haft engu minni áhuga á að festa ljós- og veðrabrigðin hverju sinni á léreftin og vatnslitapappírinn en landslagið. Hann mun lika eins og allir góðir listamenn, hafa skil- ið nauðsyn þess að forma og um- breyta vegna hinna sérstöku lög- mála myndflatarins og ófullkom- leika mannlegs auga, en vera trúr því að festa heildarskynjun sína á viðfangsefninu á léreftið. Hann var þannig enginn natúralisti i eðli sínu, frekar en aðrir braut- ryðjendur okkar I málaralistinni, enginn kortagerðarmaður lands- lagsins, en opnaði landsmönnum nýja sýn á landið. Og það er is- lenzkri myndlist þýðingarmikill ávinningur hve brautryðjendurn- ir litu landið ólíkum augum, og það verður sem betur fer aldrei löggilt hvað landslag er í eðli sinu Kristianíu (Osló) árið 1910, sem Bjarni frá Vogi stóð að og haldin var í sýningarsölum Blomqist þar i borg. Hinn nafntogaði norski málari og áhrifavaldur Cristian Krogh, fór miklum viðurkenningarorð- um um myndina, „taldi Ásgrím hafa náð slikum mikilleika og víð- áttu inn í myndina, að menn fyndi til smæðar sinnar andspænis henni. Hann þykist hins vegar mega ráða það af myndum As- grims, að vatnslitir muni henta túlkun hans betur en olíulitir, þvi að það sé hin tæra áferð og ljósa teikning sem hann stefndi auð- sjáanlega að“..Hér mælir sá er vissi hvað hann sagði og var óhræddur að styðja við bak þeirra yngri, m.a. varð hann fyrstur norskra gagnrýnenda ásamt Jens Thiis til að taka upp hanskann fyrir Edward Munch á þeirri tíð, er til uppsláttar þótti að rakka hann niður. Það er merkilegt og vert til um- hugsunar, að tveir umdeildustu og frægustu gagnrýnendur Dana og Norðmanna á þessum timum, skyldu skri’fa öllum öðrum réttar og vinsamlegar um list þessa brautryðjanda okkar — (i Dan- mörku var það Emil Hannover). Eg fæ ekki betur séð en að Krogh hafi hér skygghst djúpt því aó frábærari vatnslitamynda- málara en Asgrim Jónsson hafa Islendingar naumast eignast, og það voru einmitt slíkar myndir er Ásgrímur gerði á fyrstu áratugum aldarinnar, sem trúlega mun lengst geyma nafn hans. Það var einnig Cristian Krogh sem var höfundur hins nafntogaða orða- leiks. — „Öll þjóðleg list er léleg. — Öll góð list er þjóðleg. („All nasjonal kunst er dárlig. All god kunst er nasjonal"). Setningin á einnig mjög vel við Ásgrím og íslenzka brautryðjendur, með því að list þeirra er öðru fremur ís- lenzkt landslag byggt upp á evrópskri málarahefð og persónu- legri skynjun. Hin létt- og þunntmálaða mynd sem ber nafnið „Frá Hornafirði. — Bærinn Stóra Lág“ máluð 1912, sem mér þykir ein fegursta mynd sýningarinnar, hefur yfir sér blæ vatnslitamyndatækni. Af vatnslitamyndunum vil ég hér nefna hinar tvær myndir af Strút og Húsafellsskógur“, málaðar 1915 og 1918, og af mikilli artistiskri kennd. Þá vil ég einn- ig benda á myndina „Flugumýrar- brenna" (Ur Sturlungu), sem er máluð 1918, og gæti verið máluð af einum hinna yngri málara I dag, og ég tel að þessi mynd hafi haft mikil áhrif á aðra listamenn. Margt mynda í kaffisal hafa yfir sér hina tæru birtu vatnslita- myndanna og lífga upp þetta annars nöturlega svið hússins. Hinar litsterku myndir frá Húsafellsskógi bera augað ofur- liði við fyrstu sýn, en skýrast smám saman og myndu njóta sín öllu betur hefðu þær hlotið meira veggrými og verið færri. Af myndunum „Flótti undan eld- gosi“ (1945—50) þykir mér mynd nr. 42 bera af oliumyndunum, og hinar tvær vatnslitamyndir eru báðar gullfallegar. Annars veit ég að myndir mjög sterkra lita mild- ast og dýpka með árunum og það munu hinar litsterku olíumyndir Ásgrims vafalaust eiga eftir að gera. Upptalning mynda á jafn viða- mikilli sýningu þjónar tak- mörkuðum tilgangi, en ég vil að fram komi að þetta er að mínum dómi bæði mikil og fögur sýning, sem fólk má ekki fara á mis við, og helst skoða oftar en einu sinni þar sem bið verður á að jafn yfir- gripsmikið safn mynda eftir As- grim verði til sýnis. Eigi má fyrnast sú menningar- vakning sem fylgdi sýningum Ás- grims Jónssonar í eina tið, né sú virðing er hann naut meðal borgarbúa sem fögnuðu hinum árvissu páskasýningum hans. As- grímur hlaut snemma verðskuld- aða viðurkenhingu. Þjóðin mat og virti þennan son sinn frá fyrstu tíð og minnist hans nú með þökk og virðingu. Ber að þakka öllum þeim er lögðu hönd að þessari Asgríms- sýningu og þá fyrst og fremst frú Bjarnveigu Bjarnadóttur frænd- konu listamannsins, svo og Borgarstjórn Reykjavíkur, sem stóð hér virðulega að málum. Bragi Ásgeirsson. Asgrfmur Jónsson „Sýning í tilefni aldar- afmælis r Asgríms Jóns- sonar” SÁLUMESSAN □ Háskólabfó 8. aprfl □ Flytjendur: Söngsveitin FfIharmónía, Sinfónfu- hljómsveit tslands. □ Söngstjóri: Jón Asgeirsson □ Stjórnandi: Karsten Andersen Q Einsöngvarar: Frödis Klausbergir, Rut L. Magnússon, Magnús Jónsson, Guðmundur Jónsson. □ Efnisskrá: Giuseppe Verdi.Requiem Það telst jafnan til meiri- háttar tónlistarviðburða þegar söngsveitin *Fílharmónía kemur fram, en á fimmtudags- kvöldið flutti hún,' ásamt sin- fóníuhljómsveitinni '• og ein- söngvurum, sálumessu Verdis. Lætur Söngsveitin skammt stórra högga á milli, því fyrr i vetur flutti sveitin Carmina Burana eftir Carl Orff. Ber það vott um mikla ígrósku og dugnað að flytja tvö svo viða- mikil verk sama misserið. Raunar er sálumessan gamall kunningi, því Söngsveitin flutti þetta verk fyrir »réttum átta árum á eftirminnilegan hátt. Vekur það nokkra undrun, að þetta verk skuli » valið til flutnings nú, þegar svo mörg önnur liggja óhreyfð, sem aldrei hafa hljómað hérlendis. En hvað sem um það má segja, stendur sú staðreynd eftir, að sálumessa Verids er stórfallegt verk, sem fengur er í að heyra. Þegar verkið var fyrst flutt hér á sínum tíma, voru þvi gerð greinargóð skil i þessu blaði ef ég man rétt, og skal það ekki endurtekið. Á það skal aðeins minnst að Verdi 'samdi sálu- messuna til minningar um þjóð- skáld ítala, „Alessandro Manzoni, og var frumflutí árið 1874,— Framtak Fílharmóníukórsins er lofsvert og frammistaða hans var góð á fimmtudagskvöldið. Hins vegar virðist liggja í loft- inu að mun meiru ,'mætti ná út úr svo stórum og góðum kór. Sú skoðun hefur áður komið fram á þessum vetvangi og skal ítrekuð nú, að ekki virðist væn- legast til árangurs fyrir kórinn að ráða sérstakan æfingastjóra, en síðan taki aðalstjórnandi sinfóníuhljómsveitarinnar við viku fyrir konsert. Hér er ekki við æfingastjórann Jón As- geirsson að sakast, — þvert á móti hefur hann unnið mjög gott starf. Kórinn kunni hlut- verk sitt með ágætum. Hins vegar virðist Karsten Andersen ekki megna að vera sú kveikja, sem til þarf til að þetta mikla apparat — hljómsveitin og kórinn — virki rétt, hvorki nú né áður. Það verður að segjast eins og er, að þetta tónleikaár hefur ekki verið Andersen hag- stætt hvað listrænan árangur snertir þegar á heildina er litið — langt því frá. Nú hefur spurst að búið sé að ráða hann TÓREISfi eftir EGIL FRIÐLEIFSSON Karsten Andersen sem aðalstjórnanda sin- fóníunnar fyrir næsta ár einnig. Undirritaður er á móti þeirri endurráðningu og þykist eiga sér marga skoðanabræður. Það er engri hljómsveit hollt að sitja of lengi uppi með sama stjórnandann. Slíkt býður aðeins upp á stöðnun og aftur- för. Þetta er ekki sagt Karsten Andersen til lasts. Hér er ekki verið að draga í efa þekkingu hans eða kasta rýrð á dýrmæta reynslu hans. Áreiðanlega er hann á margan hátt mikilhæfur tónlistarmaður sem mörgu jákvæðu hefur til leiðar komið, og skal það ekki vanþakkað, þó í bili sé hann ekki á réttri hillu. Jafn vel nú, þegar hann fær i hendurnar fílefldan fullæfðan góðan kór er árangurinn engan veginn eins og vonir stóðu til. Flutningur sálumessunnar var í heild áferðarsnotur og hnökralitill en vantaði alla snerpu og tjáningargíeði af hálfu stjórnandans. Hann stýrði liði sínu af öryggi og kunnáttu en að öðru leyti hlut- laust og þreytulega. Því miöur setti það nokkuð mark sitt á heildarblæinn. Einsöngv- ararnir allir gerðu hlut- verkum sinum hin ágætustu skil. Með sópranhlutverkið fór norska söngkonan Fröydis Klausberger. Rödd hennar er falleg og vel öguð, og hún söng af smekkvísi. En okkar ágætu landar gáfu henni ekkert eftir. Þau Rut L. Magnússon, Magnús Jónsson og Guðmundur Jóns- son sungu af sinu alkunna öryggi og listræna þokka. Leikur hljómsveitarinnar var fremur daufur og þreytulegur. Þó brá víða við laglega gerðum hlutum. Þannig eiga t.d. blásararnir hrós skilið fyrir ágæta frammistöðu i „Tuba Mirum“-þættinum. Inúk til Siiður- og Mið-Ameríku ÞJÓÐLEIKHUSIÐ hefur þegið boð um leikför með Inúk til nokk- urra landa i Mið- og Suður- Ameriku, og heldur hópurinn í þess ferð 19. april n.k. Stendur ferðin í um það bil mánaðartima. Fyrst sýnir hópurinn á alþjóð- legri leiklistarhátíð i Caracas í Venezuela, 6 — 8 sýningar, en hátið þessi er haldin á vegum Alþjóðaleikhúsmálastofnunarinn- ar i tengslum við þing hennar, þar sem fjalla á um leiklist og vanda- mál þriðja heimsins. Inúk verður einnig sýndur i nokkrum öðrum borgum Venezuela, en síðan verða sýning- Framhald á bls. 22

x

Morgunblaðið

Direct Links

If you want to link to this newspaper/magazine, please use these links:

Link to this newspaper/magazine: Morgunblaðið
https://timarit.is/publication/58

Link to this issue:

Link to this page:

Link to this article:

Please do not link directly to images or PDFs on Timarit.is as such URLs may change without warning. Please use the URLs provided above for linking to the website.