Lesbók Morgunblaðsins - 21.12.1994, Síða 5

Lesbók Morgunblaðsins - 21.12.1994, Síða 5
S í' lmR á, • Ti- \ l’fwp i fiÍS » tWvRfs 1 f i \ \ 1 ' ' 1 ÆmJtffti' ?! vSSiil ''ft 1*. %% w,’ t x A00BS& \ v % 1 n mwWml 'Wm \ jyf. m i Wim ■ \ v \ '' M&jgSE¥ ; nið jk i Sk ■ \ ■ g»jí ) X. n| / , \« / / ml * ifíl t1 . X x' pH ’.'í' A fc Mynd: Einar Hákonarson. framan skrifborð leiðsögukonu og grét. Hún var búin að væta servíettu og var byrjuð á vasaklút sem hún vöðlaði saman og notaði til skiptis á rök augun, nú vinstra augað, nú hægra augað og svo áfram. Haraldi Skúa fannst þetta óþægilegt. Hann hélt að fólk gréti prívat en ekki á opinberum skrif- stofum. í æsku hafði hann alltaf grátið prí- vat. Síðan hafði hann ekki grátið svo hann myndi til. Það verður að laga þetta, snökti konan. Við erum búin að senda mann, sagði leið- sögukonan. Hann sagði að ekki væri hægt að gera við kranann. Það yrði að fá nýjan og við höfum tilkynnt það til húsráðanda. En af hveiju er það ekki gert, snökti konan með áherslu. Það er nú svona með Spánverjana. Fjandinn hirði Spánveijana. Þeir lofa öllu á morgun, sagði leiðsögu- konan. Ég vil fá gert við kranann strax, snökkti konan. Vertu nú róleg, sagði leiðsögukonan. Ég skal hringja aftur og segja að þetta sé ómögulegt; að þið getið ekki sofið fyrir dropafallinu - ekki slappað af fyrir hávað- anum af dropunum; að ykkur finnist það hart af því þið eruð hér til að hvílast frá barnastússi og óþarfa hávaða, ha. Og að þið hafíð ekki komið alla leið norðan af ís- landi til að láta lekan spænskan krana halda fyrir ykkur vöku. Leiðsögukonan dró andann djúpt eftir þessa ræðu. Þegar konan var farin með grát sinn og krana settist Haraldur Skúi í stólinn fyrir framan borðið. Leiðsögukonan spurði hvað hún gæti gert fyrir hann. Erindið er nú skrítið, sagði Haraldur Skúi. Ég hef nefnilega tapað peningum og er orðinn alveg auralaus. Það var nú verra, sagði leiðsögukonan. Já, Jietta er ekki gott, sagði Haraldur Skúi. A einhveiju verður maður að lifa þessa daga, sem maður er hérna. Sólin er að vísu góð en enginn étur hana. Hvernig tapaðir þú þessu og hvað var þetta mikil upphæð, sagði leiðsögukonan. Þetta var nú ekki stór upphæð, sagði Haraldur Skúi, eitthvað tíu þúsund pesetar. Það munar nú samt um það, sagði leið- sögukonan. Ja, mig munar um það, sagði Haraldur Skúi. Var þessu stolið, spurði leiðsögukonan og útilokaði ekki fjárhættuspil eða gleðikon- ur úr huga sínum. Ég veit enga aðra skýringu en þá, að peningunum hafi verið stolið, sagði Harald- ur Skúi. Það er trúlegt, sagði leiðsögukonan. Ég var einmitt að lesa í blöðunum, að hingað væri komið gengi frá Barcelona, sem starf- aði á útlendingum og stæli af hótelum. Á, er það, sagði Haraldur Skúi. Já, það er oft sem svona þjófar starfa í fiokkum, sagði leiðsögukonan og var svolít- ið drýgindaleg yfir visku sinni við fáfróðan íslendinginn. Leiðsögukonan gat lítið gert fyrir Harald Skúa, en hún var nokkuð hugsi, þegar hann var farinn. Maðurinn hafði hegðað sér sér- kennilega undir lok samtalsins. Hann hafði ekki mmnst aftur á fjárþörf sína, heldur staðið upp af stólnum brosandi og rétt henni höndina og þakkað henni fyrir án þess hún hefði hugmynd um fyrir hvað hann var að þakka. Haraldur Skúi hugsaði mikið um gengið frá Barcelona næstu daga og reyndi að hafa augun hjá sér ef ske kynni að hann sæi hópinn til að þekkja hann. Hann taldi sig hafa ýmislegt til brunns að bera til að þekkja þjófa og ræningja frá venjulegu fólki. Hann var meira á ferli en áður og varð gengið um götur í nágrenninu, þar sem hann hafði ekki komið áður. Sól skein aftur í heiði upp á hvern dag, en Haraldur Skúi var eirðarlítill og forvitinn um hagi ann- arra. Sumir sem hann mætti á rölti sínu voru íslendingar, sem liann þekkti. Þeir þekktu hann Ííka, ýmist persónulega eða af afspurn. Flestir sem hann mætti þannig lögðu vinstri hönd á bijóst sér eins og ósjálf- rátt, þegar þeim varð gengið framhjá honum og sumir kinkuðu kolli. Haraldi Skúa var alveg sama hvar þeir höfðu hendur sínar og kannski ekki nema eðlilegt að þeir héldu um veskin í bijóstvasanum. Auðvitað höfðu þeir heyrt um gengið frá Barcelona. Eitt kvöldið kom Halldór Snorrason fullur heim í herbergið og hafði sig ekki úr fötun- um áður en hann slengdist út af í rúmið og byijaði að hijóta. Haraldur Skúi vaknaði við ruskið í Halldóri og sá að hann var enn í jakkanum ofan á sænginni. Honum fannst að ekki mundi fara vel um hann svona al- klæddan með ekkert ofan á sér, svo hann snaraðist fram úr og byijaði að færa Hall- dór úr jakkanum. Hann hætti að vísu að hijóta á meðan Skúi var að fást við jakk- ann, en byijaði strax aftur þegar hann lagði höfuð hans á kodda. Næst dró hann sæng- ina undan Halldóri og breiddi hana ofan á hann. Þetta umstang hafði reynst erfitt fyr- ir Skúa, enda maðurinn ekki vanur að reyna á sig, en Halldór feitlaginn og frekar stór- vaxinn svo Haraldur hefði jafnvel getað staðið innan í honum. Skúi hafði hent jakkanum á gólfíð á meðan á umbúnaðinum stóð. Nú tók hann jakkann upp til að leggja hann yfir stólbak. Þegar Skúi tók um jakkann fann hann fyr- ir veskinu í bijóstvasanum og hikaði og fór fingrum um það innan undir klæðinu. Þetta var aflangt veski eins og þau sem bankar selja viðskiptavinum sínum og það var und- arlega fyrirferðarmikið. Honum datt í hug að kannski væri það svona þykkt af því í sumum þessara veskja var viðfest reiknit- ölva. Halldór Snorrason lá endilangpir undir sænginni og hraut með opinn munn sveim- andi um draumalöndin. Haraldur Skúi sleppti ekki taki á veskinu. Svo greiddi hann jakkann í sundur og tók veskið upp úr vasan- um og opnaði það. Það var bólgið af peset- um. Hann tók fingrum um seðlana og dauft bros fór um andlit hans. Hann tók alla peset- ana úr veskinu og taldi þá. Þeir voru fimmt- án þúsund. Svo byijaði Haraldur Skúi að tauta með peningabúntið í vinstri hendi. Það var eins og hann væri að tala við peningana: Það er nóg af ykkur hér, ykkur hérna hér, þótt ég hafi ekki séð neitt þessu líkt, þessu líkt á þessari hérna hér Mallorca. Ekki býður hann mér i glas. Ekki býður hann mér að borða, ekki einu sinni. Réttast væri að skattlegga karl. Það á nefnilega að skattleggja svona menn. Þeir gætu haft áhyggjur af of miklum peningum. Haraldur Skúi taldi tíu þúsund peseta úr búntinu og stakk afganginum í veskið. Síðan gekk hann frá jakkanum á stólbaki. Tíu þúsund peset- unum tróð hann í buxnavasann hjá sér, eins og smámynt og lagðist að því búnu fyrir eftir viðvikið. Eftir þetta var Skúi allra manna glaðastur. Hann borðaði morgunverð og hádegisverð og kýldi sig út af steikum af Andalúsínunautum á kvöldin. Á meðan barðist Halldór Snorrason við leiðsögumenn, flugfélagið og lögregluna á staðnum út af þjófnaði. Halldóri Snorrasyni varð óvenju mikið um að peningum skyldi hafa verið stolið frá honum. Hann hafði safnað fyrir þessari ferð í langan tíma, og þótt peningarnir væru ekki miklir hafði tekið langan tíma og tölu- verða einbeitni að ná þeim saman. Halldór Snorrason viðurkenndi að vísu við Harald Skúa að hann hefði verið drukkinn þetta kvöld og það gæti verið hættulegt að búa við skerta vitund í útlöndum. Þar væru þjóf- ar á ferli, sem hefðu atvinnu af því að stela frá ferðafólki. Þetta voru að vísu orð Harald- ar Skúa en Halldór Snorrason var óðar búinn að gera þau að sínum. Svo var það gengið frá Barcelona. Haraldur Skúi lá ekki á upplýsingum um það myrkralið. Þeir væru ijórir saman og næsta áberandi, dökkklædd- ir allir og með svart gljáandi hárið bundið í tagl og að íslendingar hefðu áður orðið fyrir barðinu á þeim. En að þú skyldir ekki vakna? sagði Hall- dór Snorrason. Þeir hafa ekki komið hingað inn, sagði Haraldur Skúi, það er af og frá. En þú segir að þeir hafi stolið frá þér líka. Það gerðu þeir bölvaðir, sagði Haraldur Skúi. Og ég sem ætlaði að kaupa gjafir handa fólkinu heima, sagði Halldór Snorrason. Það brá fyrir klökkva í röddinni. Þeir sofnuðu út frá þessu tali um gengið frá Barceloná. Síðla nætur þegar öll glös höfðu verið tæmd og allir nátthrafnar voru komnir í hús mátti sjá íjórar hótelrottur koma hljóðlaust á hrágúmmísólum eftir hótelganginum, þar sem þeir félagar sváfu. Þær skiptu sér í tvo hópa, tvær og tvær saman og stungu upp herbergisdyrnar einar af annari. Þær unnu hratt og báru poka undir armbandsúr, eyrnalokka og hálsfest- ar. Peningum stungu þær á sig en létu vesk- in liggja. Haraldur Skúi var svefnléttur en í þetta sinn rumskaði hann ekki, enda orð- inn dasaður af steikum af Andalúsíunautum, þeim síðustu sem hann neytti að sinni. Reykjavík, 31. okt. 1994 LESBÓK MORGUNBLAÐSINS 21. DESEMBER 1994 5

x

Lesbók Morgunblaðsins

Beinleiðis leinki

Hvis du vil linke til denne avis/magasin, skal du bruge disse links:

Link til denne avis/magasin: Lesbók Morgunblaðsins
https://timarit.is/publication/288

Link til dette eksemplar:

Link til denne side:

Link til denne artikel:

Venligst ikke link direkte til billeder eller PDfs på Timarit.is, da sådanne webadresser kan ændres uden advarsel. Brug venligst de angivne webadresser for at linke til sitet.