Morgunblaðið - 30.05.1978, Page 39

Morgunblaðið - 30.05.1978, Page 39
MORGUNBLAÐIÐ ÞRIÐJUDAGINN 30. MAÍ 1978. 39 Guðrún Ólafsdóttir Ijósmóðir-Minning Fædd 8. ágúst 1920 Dáin 22. maí 1978 „Dáinn — horfinn — harma- fregn.“ Þessi orð mælti Jónas Hallgrímsson er hann frétti and- lát einkavinar sins, Tómasar Sæmundssonar. Eitthvað áþekk urðu viðbrögð okkar, sem litum að Guðrúnu ljósmóður sem okkar einkavin. Við áttum þess síst von, að svo skammt yrði í hennar endadægur, þótt okkur hefði verið það fullljóst, að hún átti við sjúkdómsþjáningar að stríða. Hún gekkst undir læknisaðgerð 19. maí s.l. og lést þrem dögum síðar langt um aldur fram. Guðrún fæddist á Flateyri við Önundarfjörð 8. ágúst 1920, dóttir merkishjónanna Valgerðar Guð- mundsdóttur og Ólafs hreppstjóra Sigurðssonar. Valgerður var dóttir Guðmundar á Bakkaseli, sem er fremsti bærinn í Langadal við ísafjörð. Á þann bæ komu æði margir og leituðu beina, oft hrjáðir og hraktir af Þorskafjarð- arheiði, og þar var ferðalöngum tekið og hlúð að þeim, jafnt sumar sem vetur. Var Bakkaselsfólkið annálað dugnaðarfólk. Ólafur heitinn, faðir hennar, var mikils- virtur borgari 'á Flateyri, sonur Sigurðar heitins Þorvarðarsonar kaupmanns og útgerðarmanns í Hnífsdal, og Elínar Jóhannesdótt- ur frá Blámýrum í Ögursveit, síðar húsfreyðu á Hríshóli i vReykhóla- sveit. Að Guðrúnu stóðu því traustir stofnar, og sór hún sig um margt í báðar ættir. Hún ólst upp í foreldrahúsum á Flateyri með glaðværum systkinahópi, en börn þeirra Valgerðar og Ólafs voru 6. Áttu þau einnig hálfbróður, Þor- stein, sem Ólafur eignaðist áður en þau giftust. Hefur jafnan verið kært með hálfbróðurnum og hin- um systkinunum, en af þeim er einn bróðir, Guðjón, horfinn yfir móðuna miklu á undan systur sinni. Á þeim árum, sem Guðrún veða Nann%, eins og hún var jafnan kölluð í æsku í hópi skyldmenna og vina, var að alast upp, voru talsverð umsvif á Flateyri. Þar var þá sem nú rekin útgerð og fiskverkun, og þar var Sólbakka- verksmiðjan í fullum gangi, en hún var um skeið einskonar tákn Önundarfjarðar. Allt þetta mótaði umhverfi hennar, svo og það %ð gnvl% tæehri var þjónustumiðstöð sveitarinnar við hinn fagra Ön- undarfjörð. I þessu umhverfi ólst hún upp. Barnaskólanám stundaði hún undir handleiðslu Snorra heitins Sigfússonar, sem hóf sinn skólamannsferil að marki á Flat- eyri, og síðar hjá Sveini Gunn- laugssyni, sem einnig var merkur skólamaður á sinni tíð. Ávallt minntist hún þessara ágætu kenn- ara sinna með hlýhug og virðingu og mat mikils það vegarnesti, sem þeir veittu henni og entist henni til endadægurs. Þá tók hún virkan þátt í félagslífi að Flateyri á æskuárum sínum, var m.a. mjög áhugasöm innan skátahreyfingar- innar eftir að hún festi rætur á þeim slóðum. Oft rifjaði hún upp ýmislegt úr skátastarfinu og minntist með gleði þeirra stunda, er skátastúlkurnar á Flateyri áttu saman. Síðan lá leiðin til frekara náms, fyrst í Reykjanesskóla við Isa- fjarðardjúp. Á ferðum sínum þangað að hausti og heim aftur að vori var heimili foreldra minna á Isafirði jafnan áningarstaður. Okkar kynni önnur en þau, sem leiddu beint af frændsemi, eru því orðin löng, ná yfir hartnær hálfrar aldar skeið. Hún fór síðan á húsmæðraskól- ann á Laugalandi í Eyjafirði, en eftir það lærði hún ljósmóður- fræði. Vann hún í fyrstu um nokkurra ára skeið ljósmóðurstörf við Fæðingardeild Landspítalans, en haustið 1949 réðist hún til starfa í Vestmannaeyjum, og þar varð síðan starfsvettvangur henn- ar allt til dauðadags. Hún ávann sér fljótt traust og virðingu samborgara sinna, enda farnaðist henni einstaklega vel í störfum sínum. Hún var ein þeirra kvenna, sem gædd var læknishöndum, og hæfni sína sýndi hún og sannaði best, þegar mest reið á, líf barns og móður í húfi. Hún trúði því, að henni bærist styrkur æðri máttar- valda til að líkna og leysa úr vanda, þegar hann bar að höndum. Hún lét sér sérlega annt um ljósubörnin sín, sem voru orðin nokkuð á annað þúsund á starfs- tíma hennar. Hún mundi fæðing- ardaga og ár, svo að hreint ótrúlegt var, fylgdist með ferli þeirra og uppvexti og var stál- minnug á þessa þætti. Henni var það jafnan mikið gleðiefni, þegar þeim vegnaði vel. Hinn 1. desember 1952 gekk hún að eiga eftirlifandi eiginmann sinn, Magnús Þ. Ágústsson, bif- reiðastjóra í Vestmannaeyjum. Hann var sonur sæmdarhjónanna Viktoríu Guðmundsdóttur og Ágústs heitins Þórðarsonar, sem nær allan sinn búskap bjuggu að Aðalbóli, en viö það hús voru þau hjón kennd, svo og Magnús. Hann er hinn mesti drengskaparmaður, sem leit með skilningi á störf og stöðu eiginkonunnar og þær skyld- ur, sem hún hafði að gegna i vandasömu starfi. Oft var hún fjarri heimili sínu við líknarstörf- in, stundum og jafnvel dögum saman. Kom það m.a. þó nokkrum sinnum fyrir, að Guðrún var ekki heima á jólakvöldi, en hátíðin varð því ríkarj og gleðin meiri, þegar hún var komin heim og bjó fjölskyldunni allt það besta, sem hún mátti. Þau Guðrún eignuðust tvö myndarleg og elskuleg börn, Val- gerði Ólöfu, sem fetað hefur í fótspor móður sinnar og er nú ljósmóðir í Vestmannaeyjum, og Magnús Rúnar, rafvirkja, sem starfar í Reykjavík. Hefur þeirfi hjónum orðið mikil gleði að þeim og viðgangi þeirra á lísleiðinni. Valgerður er gift Haraldi Júlíussyni, og eiga þau einn son, Magnús Hlyn, sem nú er á 3. ári, augastein ömmu sinnar og afa. Heimili þeirra Guðrúnar og Magnúsar stóð í upphafi að Hásteinsvegi 9 í Vestmannaeyjum, en fljótlega fluttu þau í húsið að Kirkjubæjarbraut 5, sem þau reistu, og þar undu þau og börn þeirra sér vel, allt til þeirrar stundar er þau sem aðrir urðu að rýma það og sjá það grafast undir ösku. Var þeim báðum mikil eftirsjá í þessu húsi, eins og eðlilegt er, og lengi höfðu þau í huga að reisa það við á ný eftir að það var grafið upp, þá stór- skemmt. Af því varð þó ekki. Þau keyptu sér 1973 íbúð að Bollagötu 3 í Reykjavík, settust þar að um hríð, meðan élið dimma gekk yfir Vestmannaeyjar. Vann Guðrún þá um skeið á sjúkrahúsi í Reykjavík. En þeim fór eins og fleirum, að heim til Eyja fluttu þau aftur. Settust þau í fyrstu að á Aðalbóli, foreldrahúsi Magnúsar, en fluttu síðan að Brímhólabraut 2, sem þau höfðu keypt og stækkað. Þangað voru allir jafnvelkomnir og áður hafði verið, meðan þau bjuggu annars staðar. Ég sem þetta rita og fjölskylda mín áttum allan tímann í Vest- mannaeyjum, náin og góð sam- skipti við þau Magnús og Guðrúnu. Á heimili okkar kom ljósa, eins og við kölluðum hana alltaf, þegar hún kom fyrst til Vestmannaeyja. Við minnumst margra samveru- stunda, ekki síst jólaheimsókn- anna, sem voru fastur liður í tilverunni þar, tíðra heimsókna og samskipta, jafnt að tilefnislausu sem af öðrum orsökum. Stundum var bara farið og barið á dyr. Ávallt, hvernig sem á stóð, voru allar dyr opnar, húsráðendur fögnuðu komumanni af rausn og hlýleika. Voru þau bæði einhuga í þessum efnum. Þangað var alltaf jafngott að koma. Þeir sem nákomnir voru Guð- rúnu og vel kunnugir henni, vissu að margoft átti hún við lasleika að stríða. Hún hlíföi sjálfri sér hvergi. Sá sjúkleiki, sem hún átti við að stríða síðustu mánuðina, ágerðist því meira sem lengra leið. Síðustu vikurnar áður en hún gekkst undir aðgerð, var hún oft sárþjáð, en harkan og skyldurækn- in var meiri en svo, að hún léti það aftra sér frá að gegna skyldum sínum. Fram á síðasta dag gekk hún til starfa og lét sem ekkert væri. Hún gerði ýtrustu kröfurnar til sjálfrar sín. Þannig var hún að eðlisfari. Þannig mótaðist allur hennar lífsferill. Að leiðarlokum er hennar sárt saknað af öllum, sem kynntust henni og nutu starfa hennar og líknandi handa. Einkum sakna hennar eftirlifandi eiginmaður hennar og börnin þeirra, að ógleymdum litla dóttursyninum, sem var ljósgeislinn hennar. Móð- ursystir hennar, Sigurborg, sem komin er á efri ár, á að bak að sjá traustum vini og styrkri stoð, en með þeim voru miklir kærleikar, svo og stystkinunum öllum. Ég og fjölskylda mín sendum þeim öllum innilegustu samúðar- kveðjur og biðjum þeim blessunar Guðs. Einar H. Eiríksson. Afmælis- og minningar- greinar AF GEFNU tilefni skal það enn ítrekað. að minningar- greinar. sem birtast skulu í Mhl.. og greinarhiifundar óska að birtist í blaðinu útfarardag. verða að berast með nægum fyrirvara og eigi síðar en árdegis tveim dögum fyrir birtingar dag. Minning: Kjartan Árnason héraðskeknir, Höfh Fæddur 8. des. 1922 Dáinn 21. maí 1978. Kjartan Árnason héraðslæknir lést í Skotlandi 21. maí síðast liðinn, en hann var þar staddur ásamt eiginkonu sinni og nokkrum golffélögum. Foreldrar Kjartans voru hjónin Árni Vilhjálmsson læknir, sem lengst af þjónaði Vopnafjarðar- héraði og kona hans Ágot Rolfs- dóttir Johansen. Kjartan lauk stúdentsprófi frá Menntaskólan- um á Akureyri 16. júní 1941, þá aðeins 19 ára að aldri. Kandidats- prófi í læknisfræði lauk Kjartan frá Háskóla íslands 27. maí 1948. Hann var settur héraðslæknir í Hafnarhéraði 31. maí 1950 og skipaður 11. des. sama ár. Frá þessum tíma starfaði Kjartan sem héraðslæknir hér í Austur-Skafta- fellssýslu nær óslitið til dánar- dægurs eða í 28 ár. Kjartan var aðeins 28 ára að aldri, þegar hann tók sér á herðar hið erfiða hlutverk að vera héraðs- læknir í Hafnarhéraði, sem nær yfir alla Austur-Skaftafellssýslu. Áður hafði hann starfað sem læknir í Vopnafjarðarhéraði, Árneshéraði, við Sjúkrahúsið á Akureyri og á Landspítalanum í Reykjavík. Fljótt kom í ljós hér í héraði, að Kjartan Árnason héraðslæknir var mörgum fjölþættum hæfileik- um búinn. Mikilhæfur læknir, sem vann sér á skömmum tima alveg einstakt traust. I sínu umfangs- mikla starfi kom sér einnig vel að læknirinn var ótrauður ferðamað- ur. Það er ómetanlegur kostur í víðlendu læknishéraði. Ar voru margar óbrúaðar og stórfljót yfir að fara. Það þurfti því mikið þrek til að sinna alltaf kalli í hvaða veðri sem var, oft við ótrúlega eríið skilyrði. Með árunum urðu samgöngur smátt og smátt greið- a'ri. Stórfljót og ár voru hneppt undir brýr og er nú hægt að aka greiðlega á bifreiðum um allt Framhald á bls. 45. Vterksmióju útsala ÁÍafoss Opid þridjudaga 14-19 fimmtudaga 14—is á útsölunm: Vefnaðarbútar Flækjulopi Hespulopi Flækjuband Endaband Prjónaband Bílateppahútar Teppabútar Teppamottur Á ALAFOSS HF MOSFELLSSVEIT Varahlutir í bíl vélar Stimplar, slífar og hringir Pakknlngar Vélalegur Ventlar Ventllstýringar Ventilgormar Undirlyftur Knastásar Tímahjól og keðjur Olíudælur Rokkerarmar ÞJÓNSSON&CO Skeifan 17 s. 84515 — 84516 Lúxus sumarbústaóur Viö getum boðið sérstaklega vandað og fallegt, danskt sumarhús til afgreiðslu strax og á sérstöku veröi. Gísli Jónsson & Co. H.F. Sundaborg, sími 86644.

x

Morgunblaðið

Direct Links

If you want to link to this newspaper/magazine, please use these links:

Link to this newspaper/magazine: Morgunblaðið
https://timarit.is/publication/58

Link to this issue:

Link to this page:

Link to this article:

Please do not link directly to images or PDFs on Timarit.is as such URLs may change without warning. Please use the URLs provided above for linking to the website.