Lesbók Morgunblaðsins - 21.08.1966, Síða 13

Lesbók Morgunblaðsins - 21.08.1966, Síða 13
mœm • pk <t>py 5nokkA wewoíiar- T<.1KM: HAk- <Ut>^<k<i^SOn- ÞA tf/ELTI qAA/QLERi: BRENWR ELDR YFIR WFR'ÖST! U'ARR seqir: MTER H/SEIULOGMl/M.ER ELDR BRENMAMDl. UPP/Í HltflNtfUNDU SANGA HRÍMWRSAR OK BERCRISAR, £F ÖLLUtf VÆRI FÆRT/J BIFRÖSt rtARQIR STAD/R £RU ‘A HltfMl FAÍRIRjOK £R ÞAR AILT CUDLIL; VÖRM f'/RlR. p/£R £R KOtfA TlL HVÉRS BAMS, £R IbORlT £R, AT5KAPA AIDR, OK ERU ÞEXSAR GOÖKÚNNICAR, £M ADRAR ’ALFA- ÆTTAR.EN HIMAR PRJ'AR DVER^A/ETTAR. SVA S£M tf£R SE6IR: ÍVNDRBORMAR MJOK SEGI EK NORNIR VESA, EIQUT ÞÆR ÆTT 5AMAN, SVtfAR ERU'ASKVNNqAR, St/tf AR ERV ALFKVNNGAR, SVtf AR DÆTR DVAUNS. ÞflR STENDR SflLR EINM FAGR UNDIR ASKINUM VIO BRUNNINN.OK' t>R ÞEItf SflL KOMfl ÞWflR MEYJflR. ÞÆR ERSVfl HEITA'. URÐR, VERÐ- ANDI,SKULD. ÞESSAR tf EYJAR SKAFA /YÖMNVtf fltDR. ÞÆR KÖLLUM V/O NORNIR. ENNEfZU fLElRl NORN|R:. ÞA tf/ELTI GANGLERI'.EFNORNIR RADA ÖRLÖGUtf tfflNNAi Þ'A SKIÞTA ÞÆRGEYSIÖ/AFNr, ER JUtf IR HAFflGDTTlYFOKRIK'U' LIGT ENSUMlR tfAFfl L'lTlT LEN EÐA LOF, SUMlR LANGT L'fF, 5Utf/R SKfltf tf f. HARR SEGljf: Göðar nornir ok vel ættaðar SKAFA CÖÐAN flLDR. EN Þ£|R tf £NN, ER FYRIR 'OSKÖPVtf VERDA, P'A YALDA því illar morniR. reyndi að leiða athygli iþess frá sér með því að vera alveg grafkyrr og sá þá, að einhver barátta átti sér stað með því. Það var eins og dýrið safnaði kröftum, sendi svo vöðvaskjálfta frá heilanum, sem fjaraði út eftir líkama þess og lauk í kippi sem fór um langa, svarta fótlegg- ina. En engisprettan var kyrr á sama stað. Mörgum sinnum fór um dýrið þessi orkustraumur og eyddist, en svo dróst kvikindið áfram nokkur haltrandi spor og dró á eftir sér skrokkinn — og minnti hann allt í einu aftur á flugvél með bilaðan væng. S vo lá það á hliðinni, fallið um koll, og teygði fálmarana í áttina til hans. Það leitaði fyrir sér, þreifaði fyrir sér með fálmurunum, leitaði að hand- íesti á mjúkri grasflötinni, keyrði oln- foogana í svörðinn og tók á. Svo rétti það sig upp með snökkum rykk, og þá sá Ihann allt í einu — hann hafði nefnilega hallað sér áfram rétt í því — hvað að ikvikindinu amaði. Það var það sama, nákvsemlega það sama, sem var að hon- um sjálfum. Það hafði misst annan fót- inn. Efri hluti fótleggjarins var einn eftir, sneri upp á við, og liðamótin, sem fest höfðu hlutana saman, voru eins og snyrtilega sundur skorin. Þegar hann horfði iþarna á engisprett- una safna kröftum aftur og aftur með þessari miklu vöðvaáreynslu, reyna svona óskaplega á sig æ ofan í æ i von- lausri tilraun til að koma til skila boð- um, sem á einhvern óskiljanlegan hátt var ekki hlýtt, vissi hann nákvæmlega, hvernig dýrinu leið. Hvort hann ekki þekkti þessa tilfinningu, þessa öruggu vissu um, að þarna væri fóturinn, að maður þyrfti ekki annað en lyfta honum _ lærleggur engisprettunnar skalf, hófst 6 loft, stóð beint upp í loftið — hvað kom til að hún gat ekki gengið? Hún 21. ágúst 1966 --------------------- reyndi aftur, boðin komu, bárust sína leið, þarna lyftist lærleggurinn aftur, allt var tilbúið — en svo seig leggurinn óhjákvæmilega niður aftur og ekkert, ekkert hélt honum uppi. H ann hló við og hristi höfuðið. Hvort hann þekkti ekki þetta! Ham- ingjan góða — svona nákvæmlega eins! Hann kallaði í áttina að húsinu: Komdu fljótt, komdu og sjáðu, þú hefur fengið annan sjúkling til viðbótar! — Hvað þá? kallaði hún á móti. — Ég er að laga teið. — Komdu og sjáðu, kallaði hann. — Undir eins! — Hvað er á seyði — hvað er þetta eiginlega? sagði hún og nálgaðist engi- sprettuna með ógeði. — Engisprettan þín! sagði hann. Hún hrökk undan og hrópaði upp yfir sig. — Vertu óhrædd, hún getur sig ekki hreyft. Hún gerir þér ekki frekar mein en ég sjálfur. Þú hlýtur að hafa slegið undan henni aðra löppina, þegar þú barðir frá þér áðan. Hann hló að henni. — Nei, ó, nei, sagði hún, hrygg og leið, — það getur ekki verið. Henni var meinilla við öll skorkvikindi, en hálfu verr var henni þó við að gera einhverju mein, hvers kyns sem þetta eitthvað var. — Ég, sem kom ekki við hana. Ég bara sló svona frá mér, út í loftið. Ég get ekki hafa komið við hana. Ekki svo að fóturinn færi af henni. Ég trúi því ekki. beinlínis ankannalegt, hvernig ég finn, — Allt í lagi, sagði hann sefandi. — Við segjum þá, að það sé önnur engispretta. En hvað um það, hún hefur misst annan fótinn. Þú ættir bara að horfa á hana augnablik — hún gerir sér alls ekki grein fyrir því, að fóturinn er ekki þarna lengur. Hamingjan góða, ég veit svo vel, hvernig henni líður — ég hef verið að horfa á hana, og það er beinlínis ankannalegt, hvernig ég finn, að kvikindinu líður alveg eins og mér sjálfum. Hún brosti við honum, eins og ánægð með eitthvað allt í einu. Svo færði hún sig nær, beygði sig niður og setti hendur á mjaðmir sér. — Ja, ef það getur ekki hreyft sig .. sagði hún og stumraði yfir engisprettunni. — Vertu ekki svona hrædd við hana, sagði hann hlæjandi. Snertu hana bara, hún bítur þig ekki. — Aumingja greyið, sagði hún og greip andann á lofti, full samúðar. — Að hún skuli ekki geta gengið. — Ekki að ala upp í skepnunni sjálfs- meðaumkvun, sagði hann stríðnislega. H ún leit upp og gat ekki varizt hlátri. — Þú, sagði hún og yggldi sig, — skammastu þín. Engisprettan horfði enn á þau þessu undarlega alvarlega andliti sinu. — Mikið er hún eitthvað gamalleg í framan, sagði hún. — En hvað eigum við eiginlega að gera við hana? — Hvernig ætti ég að vita það, sagði hann, laus allra mála um ábyrgð eða meðaumkvun, af því að eins var ástatt um sjálfan hann. Kannske henni vaxi annar fótur í staðinn fyrir þennan, sem fór. Eðlur fá nýjan hala, ef þær missa þann, sem þær hafa. — Eðlur, já, sagði hún — en ekki þessi kvikindi. Ég er hrædd um, að kötturinn nái í hana. — Láttu gera handa henni lítinn stól, sagði hann hlæjandi, þá geturðu ekið henni hingað út með mér á morgnana. — Því ekki það, sagði hún og hló líka. — En ætli við yrðum ekki heldur að hafa litla kerru á hjólum, Kannske væri líka hægt að notast við hækjur og kenna henni á þær. Ég er viss um, að bænd- unum myndi vel líka að vita, að hún lægi ekki á liði sínu. — Aumingja skepnan, sagði hún og kraup aftur niður hjá engisprettunni, — skrítið, það er meira að segja alveg sami fóturinn, sá vinstri. Hún ýtti varlega við engisprettunni með mjórri grein, og brosti við honum. — Ég veit, sagði hann og hló. Það er jafnt á komið með okkur. Hann hristi höfuðið,— jafnt á komið. H ún tók undir hláturinn og stugg- aði aftur við engisprettunni með grein- inni, dálítið óvarlegar en hún hafði ætl- að sér. Allt í einu heyrðist þurr og lág- ur hvinur, eins og þegar vindurinn hef- ur á brott með sér pappírsblað — og engisprettan flaug burtu. Hún stóð eftir með greinina í hend- inni, hálfhrædd og hissa á nýjan leik og sagði biðjandi, eins og bangið barn: Hvað var þetta? Hvað kom eiginlega fyrir? Það varð augnabliks þögn. Svo sagði hann, argur: Láttu ekki eins og kjáni. Þau höfðu foæði gleymt því, að engi- sprettur geta flogið. Nadine Gordimer er fædd í Springs í Suður-Afríku áriS 1923. Menntun sina hlaut hún í klauslurskóla. Meðal bóka hennar má nefna „The Soft Voice of The Serpent“, „The Lying Days“, „Six Feet of The Country“, „A World of Strangers" og „Friday’s Footprint". Hún hefur skrifað fyrir blöðin og tímaritin New Yorker, At- lantic Monthly, Harper’s, Paris Rev., Cosmopolitan, Encounter, London Magazine, Holiday og Observer. Hún býr í Jóhannesarborg. JJ3SBÓK MORGUNBLAÐSINS 13

x

Lesbók Morgunblaðsins

Beinleiðis leinki

Hvis du vil linke til denne avis/magasin, skal du bruge disse links:

Link til denne avis/magasin: Lesbók Morgunblaðsins
https://timarit.is/publication/288

Link til dette eksemplar:

Link til denne side:

Link til denne artikel:

Venligst ikke link direkte til billeder eller PDfs på Timarit.is, da sådanne webadresser kan ændres uden advarsel. Brug venligst de angivne webadresser for at linke til sitet.