Lesbók Morgunblaðsins - 19.02.1967, Side 3

Lesbók Morgunblaðsins - 19.02.1967, Side 3
sagt það öðrum en þér. Bráðum fer barnið að sparka í maganum á henni. Undarlegt. En henni finnst það áreiðan- lega dásamlegt vegna þess að þetta barn er fyrst og fremst hluti af mér. — Já, að minnsta kosti að hálfu leyti. — Af hverju á þessi mynd að vera? — í>að kemur í ljós á sínum tíma, ég er rétt að byrja á henni. — Ég sé andlit, það mótar aðeins fyrir því í horninu til hægri. Mér geðjast eklki að þessum stóru, gráu augum. — Þetta er misskilningur. Það er ekkert andlit og engin augu á þessari mynd. H ann starði lengi á myndina, sem var þó engin mynd ennþá, aðeins fáein- ir ógreinilegir drættir. Andlit hans var enn fölara en venjulega, svört augun myrkari en áður. — Hættu við þessa mynd. Hún heppnast ekki hjá þér, einkum augun, ég kann ekki við þáu. — Við sjáum nú til með það. Hann bað mig að koma með sér út og drekka kaffisopa. Ég varð við ósk hans. Næsta morgun var barið að dyrum hjá mér klukkan rúmlega 6. Fyrir utan dyrnar stóð hann og hélt á barnsvöggu í fanginu Ég bauð honum inn, annað hefði verið þýðingarlaust. Hann kom inn og lét vögguna á gólfið. — Þú átt bæði hamar og sög, sagði hann. — Já, og hvað um það? — Ég kom með nagla, bjóst ekki við að þú ættir þá. — Einmitt það. Ég stóð þarna á nátt- fötunum, naumast vaknaður. Sólin flæddi um herbergið, sem mér fannst allt í einu annarlegt og framandi, með barnsvöggu á miðju gólfi, myndirnar mínar, penslar og litir út um allt, og Eftir Unni Eiríksdóttur hefði haldið að þú værir færari »m þa® sjálfur. — Nei. Og maður eyðir ekki tímaiv* um í að smíða skáp þegar maður e*! trúlofaður og á von á barni. — Ég sé að þú ert þegar búinn aS kaupa vögguna. Hún er notuð, er það ekki? Mér sýnist hún vera gömul. — Þú átt að smíða skápinn úr þessari vöggu. Hann þarf ekki að vera stór. Jæja, það var þá alltaf munur, hugs- aði ég, mér mundi veitast erfitt að smíða stóran skáp úr lítilli vöggu. En skápinn varð ég að smíða, það varð mér undir eins ljóst af augnaráði hans. Öll mótmæli mundu vera þýðingarlaus. — Sæktu skápinn klukkan fimm, sagði ég, og vonaði að hann færi nú. — Ég sé að þú ætlar að halda áfram með augun, var svarið, sem ég fékk. — Augun? — Já, þessi stóru, gróu, grimmdarlegu augu, þau elta mig, hafa elt mig í alla nótt — Nei, nú er nóg komið. Þetta er þín eigin ímyndun og annað ekki. — Ég er búinn að ganga um göturn- ar í alla nótt til þess að reyna að losna við þau. Þú skilur, ég ætlaði að skilja þau eftir úti, vildi ekki hleypa þeim inn í herbergið mitt. Það tókst ekki og ég er orðinn dauðþreyttur. — Hvar fékkstu þessa gömlu vöggu, stalstu henni? — Ég var að rangla um bæinn í alla nótt, stundum fór ég inn í húsagarða. Þessi vagga var hjá ruslatunnunum bak við húsið hjá sakadómaranum. Henni hafði verið fleygt, það var ekki þjófn- aður þó ég tæki hana þar — Jæja, sama er mér, komdu klukk- an fimm, þá verður skápurinn tilbúinn. M iil-er heppnaðist að losna við hann. En allan tímann meðan ég var aS klambra saman skáp úr vöggunni var hugur minn hjá honum. Vissulega hafði hann alltaf verið einrænn og sérvitur, en svona undarlega hafði hann aldrei hagað sér áður. Mig langaði að sjá stúlk- una, sem hann ætlaði að giftast. Gat átt sér stað að hún ætti sök á sálarástandi hans? Hann kom stundvíslega klukkan fimm, og skápurinn var tilbúinn. Engin lista- smíð, en var hægt að ætlast til þess af manni eins og mér, og efniviðnum, sem mér var fenginn í hendur? — Ég býð þér út í kaffi. Við getum tekið skápinn með okkur. — Já, því ekki það. Við fórum inn á Skála og bárum skápinn á milli okkar. Ég held að nokkrir unglingar og jafn- vel eldra fólk líka hafi pískrað og hleg- ið að okkur. Uss, það gerði víst ekki mikið til. Hann bað um kaffi og pönnukökur Framhald á bls. 9 H versvegna hann valdi mig úr öllum kunningjahópnum að trúnaðar- manni er mér alltaf ráðgáta. Sennilega vegna þess að hann átti auðvelt með að ná í mig á hvaða tíma sólarhrings, sem honum hentaði, þar sem ég var ekki í fastri vinnu, engu bundinn nema mynd- unum, sem ég sífellt var að mála með misjöfnum árangri. Þó hann væri ekki skemmtilegur var hann þó að minnsta kosti athyglisverð- ari en margur annar. Hann var gáfaður og hafði fengið þá menntun sem hann óskaði, verkfræði, og var vel látinn starfsmaður. Það óþægilega við kunningsskapinn við hann var að hann átti það til að koma í heimsókn jafnt um nætur sem daga. Það gerði mér þó ekki mjög mikið til. Sjálfur svaf ég eða vakti á lögskip- uðum tímum. Réð sjálfur gangi klukk- unnar og gangi lífs míns, bjó mér mild- ar lífsreglur og fylgdi þeim lauslega. í síðastliðinni viku kom hann. — Þá er maður trúlofaður, sagði hann. — Ég hef nú alltaf undrazt að þú skulir ekki vera löngu giftur; mér hef- ur skilizt að þú kynnir vel að meta konur, svaraði ég. — Það varð að vera sú rétta, annars hefði farið illa fyrir bæði mér og henni. — Og nú ertu búinn að finna þá réttu. Er ókurteisi að spyrja hvernig hún lítur út? — Alls ekki. Ég kom til að segja þér frá henni. En ekki til að gefa þér hlut- deild í henni, eða ástinni, það máttu ekki imynda þér. — Nei, svo tilætlunarsamur er ég nú ekki. — Hún kann að krjúpa, svo yndis- lega fallega. Ekki ósvipað Maríu guðs- móður. — Hvað þá? — Og hún ber þríhyrnu á herðunum eins og hún móðir mín sáluga. — Og hvernig lítur hún út að öðru leyti? — Þegar hún horfir á mig, og satt að segja hefur hún helzt aldrei augun af mér, já, þá eru augu hennar full af hrifningu og aðdáun. — Hvernig eru augun í henni á lit- inn? — Ég hef ekki veitt því athygli. —• Við eigum von á barni. — Til hamingju. -— Þökk fyrir, vinur. Ég hef engum flUGU kunningi minn með naglapakkann í hendinni, andlit hans fölt, svitadropar á enninu og dökkt hárið úfið. Undarlegur glampi í augunum — Þú átt að smíða fyrir mig skáp. — Ég að smíða skáp fyrir þig? Ég ORÐ Eftir Þorstein Antonsson Þú fellir stjörnu í brunna sálar binnar o« berð upp ósk. — Af hyljum þeirra stiígur formiaust svar. Þér hefur hlotnazt sannleikskorn og bleypur út ti'l hinna. — Kynngimögnuð hljóma orð þín; ó, vitið hvað það var! Þeir líta upp. Þú sérð í augum þeirra undan höggi lúta særða von — og ví'kj a af leið, sinn lífsveg dyggir þræða. — Þú þagnar, og það orð, sem skrúðlaust fæddist, fellur aftur djúpt í vitund þína, ferskt og hljótt. — Þú segir álfasögur. 19. febrúar 1967 LESBÓK MORGUNBLAÐSINS 3

x

Lesbók Morgunblaðsins

Direkte link

Hvis du vil linke til denne avis/magasin, skal du bruge disse links:

Link til denne avis/magasin: Lesbók Morgunblaðsins
https://timarit.is/publication/288

Link til dette eksemplar:

Link til denne side:

Link til denne artikel:

Venligst ikke link direkte til billeder eller PDfs på Timarit.is, da sådanne webadresser kan ændres uden advarsel. Brug venligst de angivne webadresser for at linke til sitet.