Morgunblaðið - 06.01.1966, Qupperneq 6

Morgunblaðið - 06.01.1966, Qupperneq 6
6 MORGUNBLAÐIÐ ' Fimmtudagur 6. januar 1966 Sigurður Þorðarson Fáein minningarorð SIGITRÐUR Þórðarson fyrrum eftir þekkta málara og nýliða, Þanikafulttrúi var sonur hjón- °S ber val þeirra vott uim ein- Auriol iyrrum Frukklunds- forseti lútinn VINCENT Auriol fyrrum Frakklandsforseti lézt á sjúkrahúsi í París að morgni nýjársdag, 81 árs að aldri. Hann hafði verið heilsuveiíl um nokkurra ára skeið, en í nóvemberlok datt hann og lærbrotnaði og sárið gréri illa. Auriol gerðist meðlimur sósíalistaflokksins skömmu eftir aldamót, og var góðvin- ur sósíalistaforingjans Leons Blum, sem fól honum stöðu fjármálaráðherra í ríkisstjóm sinni 1936. Hann barðist heift arlega á móti uppgjafarskil- málum Petains marskálks 1940, og var handtekinn af Gestapó, en komst með naum indum undan yfir til Eng- lands 1941, þar sem hann gekk í Iið með de Gaulle. Hann tók þátt í frönskum stjórnmálum þegar eftir frels un landsins 1944, og var kjör inn, fyrsti forseti 4. franska lýðveldisins 1947 við fyrstu atkvæðagreiðslu. Það var á forsetaárum hans, sem Frakk land gerðist aðili að Atlants- hafsbandalaginu og Robert Schuman kom fram með hina frægu áætlun sína um sam- steypu kola og stáliðnaðar- ins í Evrópu, sem svo leiddi til Efnahagsbandalagsins. Auriol baðst undan endur- kjöri 1954 er lokið var kjör- tímabili hans. Síðustu af- skipti Auriols af stjórnmálum vora í nýafstöðnum forseta- kosningum, er hann lýsti yf- ir stuðningi sínum við fram- hoð Mitterrands, þrátt fyrir gömul vináttutengsl við de Gaulle. anna Þórðar Bj rnasonar frá ReyMiólum og Hansínu Lirmet. Kann var fæddur í Borgarnesi 2. apríl 1903 og andaðist aðfanga- dagsmorgun sl. Hann varð því rúimlega 62 ára gamdll, sem vart verður talinn mjög hár aldur nú til dags, þótt segja megi undra- vert, að hann skyldi þeim aldri né, eins og sjúkdómslegur hans urðu margar og erfiðar. Sigurður hafði tekið stúdents- prótf 1922 frá Menntasikólanum í Reyfcjavík og stundaði síðan nám í þýzkum verzlunarsfcóla. Hann var því vel undirbúinn til skrif- stofustarfa, er hann réðist í þjónustu Búnaðarbahkas árið 1936, fyrst til Kreppulánasjóðs, sem starfaði á vegum bankans, og síðan til bankans sjáltfs. Hann varð fulltrúi í bókhaldi ban/k- ans 1939 og gegndi því starfi þar til 1960, að hann sagði því lausu vegna veikinda. Það kom m.a. í hans hiut að afgreiða ián til bænda út Ræfctunarsjóði, Veð- deild og Byggingarsjóði alllt þetta tímabil og hafði við það margvísleg samskipti við þá ~g umiboðsmenn þeirra, sem jafnan rómuðu lipra afgreiðslu • hans, enda var hann mjög fær skrif- stotfumaður, öruggur til verka. Ókunnum virtist hann kannske fara sér hægt, en honum vannst ótrúlega vel, sökum þess hve iðinn hann var og velvirkur, næstum óskeikull. Við Sigurður urðum nánir samstarfsmenn og vinir. Hann var þægilegur og hlýr í viðmóti, og gamansemi hans varð oft til þess að lífga upp mannsfcapinn og gera erilsamt og þreytandi starf Skemmtiiegt. Sigurður hafði sérstakt yndi af að veita, þáði aldrei neitt öðruvísi en að end- urgjalda það margfalt; honum var hin óeigingjama, íslenzka gestrisni í blóð borin, enda fagn- aði hann hverjum gesti, eins og heimsóknin væri alveg sérstakur greiði við hann og hans heimili. Nú skyldi enginn ætila, að Sig- urður væri einskorðaður við Skrifborð sitt, þótt hann ræfcti starf sitt með ágætum og hetfði oft langan vinnudag. Hann átti sín hiugðarefni þar fyrir utan. Mér er kunnugt um, að hann unni fögrum listum og reyndi að mynda sér sjálfstæða skoðun á listaverkum. Ég man hvað hann gat verið barnslega glaður og hrifinn, ef hann hatfði getað fest kaup á mynd, sem honum lífcaði. Smám saman eignaðist hann þannig dálítið safn mynda bæði stæða smekkvísi. Og þegar fram kiom, að sonur hans, sem nú er þekfctur listmálari, var gæddur listrænum hætfileikum, fagnaði Sigurður þvi heiks hugar, hvatti hann og studdi af mætfti. Þar kom fram nofcfcuð annað. viðhorf heldur en ýmsir aðrir ungir lista menn hafa kynnzt, annar and- blær en sá, er gustaði á móti mörgum efnismanni á fyrstu göngu á listabrautinnL Og þótt ísafirði, 5. janúar. í G Æ R lenti fröken Júlíana Stefánsdóttir í Búð í Hnífsdal í miklum eltingarleik við tvær veturgamlar gimbrar. Um 10 leyt ið í gærmorgun kom Júlíana auga á tvær kindur hátt í hlíðinni upp af Hnífsdal og tók þegar á rás, því að henni er það í blóð borið að það sé heilög skylda búand- karla og búandkvenna að bjarga því fé, sem til fjalla sést um miðjan vetur. Þarna reyndust vera tvær veturgamlar gimbrar, ljónstygg- ar og fráar á fæti, en Júlíana, sem er alvön hlaupum og fjalla- ferðum, lét það ekki á sig fá. Eftir þriggja tíma eltingarleik við skjáturnar hafði henni tekizt ísinn á Tjörninni Ellefu ára piltur skrifaði Velvakanda og sagðist hafa ætl- að að nota jólafríið m.a. til þess að hlaupa á skautum á Tjörn- inni. „En á Tjörninni er annað hvort snjór, eða hún svo óslétt, að ófært er að renna sér þar“, segir hann — og spyr hvort ekki megi fá traktor til þess að ýta snjónum af svellinu. Hvort það sé mjög dýrt. Satt að segja hélt ég, að slökkviliðsmennirnir sinntu skautafólkinu jafnvel og öndun- um á Tjörninni. Einhvern tíma hef ég séð dráttarvél vinna á Tjarnarsvellinu, en það vill e.t.v. bregðast. Sjálfur fer ég aldrei á skauta, enda þykir mér líklegt, að Tjarnarísinn sé sárasjaldan nægilega sterkur til þess að þola dynki þá, sem fylgja mundu skautaferðum Velvak- anda. Mér skilst hins vegar, að höfuðvandamál skautafólks sé ísleysið fremur en ósléttur is. -fc Jólaljós Fyrir jólin hringdi maður nokkur og sagðist hafa sett „ljósa-seríu“ með marglitum perum á tré í garði sínum — Sigurður bæri auðvitað veltfarn- að og þroska sonar síns mestf fyrir brjóstb þá fylgdist hann vel með öðrum listamönnúm, nauit þess að skoða verfc þeirra, myndaði sér skoðanir um þau og keypti af þeim eftir getu. Sigurður bar hag þeirrar stofln- unar, sem hann starfaði lengstf fyrir, mjög fyrir brjósti og vildi stuðla að vexti hennar. Ég tel hverri stotfnun vel borgið, sem slíkum starfsfcrötftum hefur á að sfcipa. Um leið og ég fcveð Sigurð með hlýjum huga, votta ég konu hans Þóreyju, sonum og systkin- um innilega samúð við frátfall hans. H. Þ. að koma þeim upp í hlíðina fyrir ofan Búð og hafði þá leikurinn staðið lengi í miðjum hlíðum, fram á afdal og inn fyrir Hraun. Kom þá Jósep bróðir hennar til liðs við Júlíönu og tókst þeim systkinum að reka kindur þessar tvær saman við Búðarféð. Við nánari athugun kom í ljós, að eigandi gimbranna var frændi Júlíönu, Guðmundur Árnason, bóndi á Fremra-Ósi í Bolungar- vík, sem sótti þær í gær og hafði hann ekki séð þær síðan í vor er af þeim var tekið. Þessi eltingarleikur stóð í rúm- ar fjórar klukkustundir, en Júlí- ana telur þau spor ekki eftir sér. — H. T. í miðri borginni. Kvöld eitt — á milli kl. 8 og 10, var fjórtán perum stolið úr seríunni. Var ljóst, að hér hafði fullorðinn (eða fullorðnir) verið að verki, því að strákur hefði ekki getað teygt sig jafnhátt og þjófurinn gerði. Þetta er furðulegt tiltæki ó- manneskjulegrar mannveru. — Jafnvel mestu ribbaldar og ó- prútnustu þjófar láta jólaljósin yfirleitt í friði. Það hélt ég a.m.k. — Hvílíka ánægju hafa þeir haft af jólaljósum sínum á stolnu perunum. Hrossasala Kona nokkur skrifaði fyr- ir jól og sagði, að nú væru landsmenn minntir á þá bág- stöddu. Jú, þetta er jafnan gert fyrir jólin. Þótt þess sé reyndar einn- ig þörf á öðrum tímum árs. En gott er, að borgararnir skuli taka saman höndum um að hlynna að fátækum um jólin. Erindi konunnar er hins veg- ar að minna á málleysingjana, sem bágstaddir kunna að vera: Fuglana, hrossin, sauðféð. — Og hún segir, að banna ætti út- flutning á hrossum. Það sé eins — Ródesla Framhald af bls. 1 lega valdið landsmönnum þung- um búsifjum. í gær var enn hert á olíu- skömmtun í Ródesíu og ljóst er að olíuskortur er nú tekinn að sverfa að. Olía er í leiðslunum frá Beira í Mozambique til Feruka í Ródesíu en stjórn olíu- félagsins hefur hvorki viljað taka til greina beiðni stjórnar konar þrælasala. M Þetta er umdeilt atriði. En er ekki jafnsjálfsagt að banna slátrun á hrossum. Ég tala nú ekki um hrossakjötsát. Hrossaeldi Og hér kemur loks bréf frá H. T. um útvarpsviðtal við Steinþór á Hala. Bréfið er allt of langdregið, en ég læt það þó fara í heild. Reykjavík, 22. 12. 1965. ,,Kæri Velvakandi! Eg vil ekki láta hjá líða að þakka Steinþóri ÞórðarsynL bónda á Hala í Suðursveit, fyr- ir hans ágætu orð í stuttu spjalli, sem útvarpið átti við hann í fréttaauka rétt fyrir jól- in. Ég er svona hálfgerður • bóndi eins og hann, þ.e.a.s. ég á nokkur hross. Nú er það svo að nokkur kostnaður fylgir því auðvitað að hafa hross á gjöf, en sá góði bóndi, Steinþor, hef- ur nú gefið mér ráð til þess að lækka þann kostnað. Ræða Steinþórs var viturleg og íhug- uð, hann var óspar á leiðbein- ingar til handa okkur yngri mönnum þessa lands, enda hann lífsreyndur maður í harð- býlli sveit. Þóttu mér ekki sízt Ians Smith um að tæma leiðsl- urnar — með því að dæla sjó í gegnum þær svo olían komizt til skila — né heldur tilmæli Breta og annarra þjóða um að neita að láta Ródesíu nokkra olíu í té. „Við munum veita olíu um leiðslurnar til Ródesíu rétt eins og til Zambíu og Malawi1* sagði stjórnarformaður olíufé- lagsins, „þegar er olíuskip kemur aftur til Baira. En sjór myndi skemma leiðslurnar". tímabærar aðfinnslur hans um að helgi jólanna færðist nú mjög yfir á allskyns prjál og ytri glans, en sjálfur kærleik- urinn til manna og dýra væri hverfandi. Var einkar ánægju- legt að heyra þennan trúaða og kærleiksríka íslenzka bónda tala þannig fyrir málstað minni máttarins. Ráðleggingamar og athuga- semdir bóndans voru æði marg- ar í svo stuttu spjallL en það ráð, sem mér þótti hvað mest til koma var um sparnað á heyjum. Það er vel kunnugt að heyskapur Hornfirðinga gekk heldur illa sl. sumar. Aðspurður kvað Steinþór marga bændur hafa of lítil hey. — Og hvað er þá til ráða? var spurt. — Bara gefa minna, var svar hins mæta manns. Ég vil þakka honum þetta ágæta ráð, sem sjálfsagt er byggt á reynslu hans sjálfs. Heyið er dýrt að kaupa fyrir okkur borgarbúa, sem ekki get- um heyjað sjálfir. Ég var hálft í hvoru að hugsa um að losa mig við rauða folann minn, en nú held ég í hann. Bara gef heldur minna. Já, í sannleika sagt, það væri áreiðanlega ekki þessi mikla reisn yfir landbúnaðinum okk- ar í dag ef sumir íslenzkir bændur væru ekki jafn ráða- góðir, framsýnir og stórhuga og raun ber vitni um. H. T.“. Höfum flutt verzlun vora og verkstæði að LÁGMÚLA 9 Símar: 38820 (Kl. 9—17) 38821 (Verzlunin) 38822 (Verkstæðið) 38823 (Skrifstofan) ' Bræðurnir Ormsson hf. Vesturgötu 3, Lágmúla 9. Sími 38820. Eltist við tvœr gimbrar í 4 tíma

x

Morgunblaðið

Direct Links

Hvis du vil linke til denne avis/magasin, skal du bruge disse links:

Link til denne avis/magasin: Morgunblaðið
https://timarit.is/publication/58

Link til dette eksemplar:

Link til denne side:

Link til denne artikel:

Venligst ikke link direkte til billeder eller PDfs på Timarit.is, da sådanne webadresser kan ændres uden advarsel. Brug venligst de angivne webadresser for at linke til sitet.