Lesbók Morgunblaðsins

Ulloq
Ataaseq assigiiaat ilaat
Saqqummersitaq pingaarneq:

Lesbók Morgunblaðsins - 24.12.1932, Qupperneq 6

Lesbók Morgunblaðsins - 24.12.1932, Qupperneq 6
394 svo í morgun. — Þú varst ekki heima. Þetta síðasta sagði Unnur með grátstafinn í kverkunum. Kvíðinn og hræðslan höfðu fengið yfir- tökin í huga hennar. Faðir hennar sagði ekkert. — Hann beit á vörina, og horfði í gegn veðrinu. Drættirnir í andlit- inu hörðnuðu, og hann krepti hnefana svo hnúarnir hvítnuðu. Það var líkast og hann vildi bjóða veðrinu byrginn. Hann gekk inn, — þegjandi, sagði ekkert og leit hvorki til hægri nje vinstri. Unnur fór á eftir honum. Það var angistar- svipur og kvíða, sem breiddist yf- ir andlit hennar þessa stundina. II. Það var liðið á kveldið. Þorsteinn var ókominn. Úti hamaðist vetrarbylurinn i tröllslegu algleymi sínu. Húsin nötruðu undan ramefldum átök- um stormsins og snjórinn súldr- aðist inn um hverja einustu smugu. Gluggarúðurnar voru loðnar af hrími og allskyns rós- ir og dularfullir töfraknútar birtust á þeim. Loftið í stofunni var ískalt og fult af örsmáu ís- dusti sem beit í kinnamar. I stofunni í Hamradal var alt hljótt og kyrt. Það var verið að lesa húslesturinn. Þessi kveldstund var helguð minn- ingunni um horfinn atburð, minningunni um fæðing þess manns, sem einn hefir náð að komast á æðsta stig siðferðis- legrar og mannlegrar full- komnunar, Jesú Krists. Og hugir flestra í stofunni voru þrungnir bljúgum hugs- unum um það efni, sem lesið var. Þótt úti fyrir húsinu hamaðist tryltur heimskauts bylurinn, sá fólkið í anda lítið gripahús í Austurlöndum í útjaðri fátæk- legs þorps. Og inni í húsinu sá það unga móður, sem grúfði sig yfir lága jötu, þar sem lítið ung- bárn lá og svaf svefni hinna rjettlátu. Og í kring um það krupu nokkrir langþreyttir ferðalangar, færðu því gjafir SÍnar og veittu því blessun sína, LE8BÓK MORGUNBLAÐSINS knjekrupu því sem konungi, knjekrupu konungi hjartnanna. Það var þetta barn, þessi kon- ungur, sem faðir Unnar var að lesa um. Hún hlustaði á með ó- skiftum huga. Einkum var það hið fagra hlutverk hinnar ungu móður, sem heillaði hana. Hún gleymdi hríðinni og ástvini sín- um, hún hugsaði aðeins um þenna atburð, sem svo löngu, löngu var horfinn í tímanna djúp. Hún sá, í sælli hrifning, hvert einstakt atriði úr sögu þessa ein- staka barns. Barnsins, sem síð- ar mteir, sem fullorðinn maður, gat breitt út faðminn móti öll- um, vinum og fjandmönnum, og sagt: Komið til mín — allir. Hvað hana langaði að líkjast honum. — Fyr en hana varði, var lestur- inn búinn. Pabbi hennar lagði bókina frá sjer og tók af sjer gleraugun. Hann skygndist út í gluggann og sagði ekkert. En auðsjeð var á svip hans, að ekki var honum gleði í hug. Alt í einu skall ofsaleg storm- kviða á húsinu. Húsið skalf við og brast í hverju trje. Unnur hrökk við. Hún hafði næstum verið búin að gleyma aðstæðun- um, en nú var hún á þenna hvat- lega hátt vakin til ískalds og miskunnarlauss veruleikans. Þannig leið kvöldið, að Þor- steinn kom ekki. Unnur var rænd gleðinni. — Undanfarin jól, svo lengi sem hún mundi, hafði hún ætíð ver- ið kát. En nú stóð dálítið öðru- vísi á. Hún vissi af honum, sem henniþótti vænna um en alt ann- að, aleinum úti í ofsaþrungnum glórulausum norðanbyl. Honum var engrar undankomu auðið. Enginn mennskur maður mundi rata af heiðinni, og því síður hitta bæinn. Og hvað var þá framund- an? Hamrarnir og gljúfrin í Svörtukleif. Úh! Hryllilegt! — Hún mátti óhikað telja hann af. Og hvílík tilhugsun! Hann, sem lifað hafði með henni flestar yndisstundirnar um sumarið, hann, sem játað hafði henni ást sína á túninu undir aftanroðan- um, lægi nú liðið lík einhvers- staðar í faðmi ískaldra fanna. Hoj! hana hrylti við slíkri til- hugsun. Hún mintist allra blíðuatlota hans, allra kossanna, sem hann hafði kyst hana um sumarið. Hún mundi glögt hvað hún hafði dáðst að handleggnum hans, sem svo oft hafði haldið utan um hana, og vanga hans, sem svo oft hafði legið við vanga hennar. — Henni var það óbærileg til- hugsun, ef hann kæmist ekki af nú. Ef allar skýjaborgirnar þeirra hyrfu í djúp algleymisins, yrði að engu. Hana langaði að gráta hann, gráta þangað til lindir táranna væri þurausnar. Henni fanst hún ekki geta lifað án hans. Og hví átti hún þé ekki að gráta? En hún gat ekki grátið. Hún gat ekki grátið yfir óvissunni einni. Líklega var hann dáinn, — en ekki vissi hún það. Það var óvissan sem hjelt tárunum inni. Og svo var það bylurinn. Hann var of miskunnarlaus og hroka- fullur til þess að hún gæti grátið. Hann fylti huga hennar ógnum, en megnaði ekki að gera hann bljúgan. — Og þó — og þó lang- aði hana mest af öllu til að gráta. En — gráts var henni varnað. Hún var farin að dotta þar sem hún sat á stólnum. En þá' fann hún, að einhver lagði hönd- ina á öxl hennar. Hún leit upp, og augu hennar mættu mótlít- andi augnaráði móður hennar. — Viltu ekki fara að hátta, Unnur mín! sagði hún og strauk um vanga dóttur sinnar. Við skulum biðja guð í nótt, biðja hann að láta Þorstein koma hing- að heilan á húfi. Biðja guð? Mundi það þýða nokkuð. — Jú, biðja guð. Hann sjer allar okkar óskir og þrár, og hann vill okkur öllum vel. Vi8 skulum biðja guð að leiða Þor- stein heilan á húfi úr hríðinni. Jæja, reyna mátti það. — Og komdu svo að hátta, barnið mitt. Við skulum vona og biðja. — Nei, m,am«na. Jeg get ekki

x

Lesbók Morgunblaðsins

Direct Links

Hvis du vil linke til denne avis/magasin, skal du bruge disse links:

Link til denne avis/magasin: Lesbók Morgunblaðsins
https://timarit.is/publication/288

Link til dette eksemplar:

Link til denne side:

Link til denne artikel:

Venligst ikke link direkte til billeder eller PDfs på Timarit.is, da sådanne webadresser kan ændres uden advarsel. Brug venligst de angivne webadresser for at linke til sitet.