Lesbók Morgunblaðsins

Ulloq
Ataaseq assigiiaat ilaat
Saqqummersitaq pingaarneq:

Lesbók Morgunblaðsins - 24.12.1932, Qupperneq 5

Lesbók Morgunblaðsins - 24.12.1932, Qupperneq 5
lesbók morgunblaðslnís 393 « X3V/ h I Æfintýrið í Hamradal. Jólasaga úr sveitj | cftir JÓri BJÖRN5SON frd liolti. I. Unnur í Hamradal sat við gluggann í herberginu sínu og hoifði út. trið henni blasti snjóhvítur dalurinn með hálfauðum rindun- uin í hábrúnum, rindunum, sem Þorláksmessublotinn hafði sett undir þykka gaddsteypu. Unnur var að hyggja að rrannaferðum niður af heiðinni. Hún var að vonast eftir honum Þorsteini frá Heiði; hann hafði aítluð að vera hjá henni um jólin. Ifenni var farið að lengja eft- ir honum. Það var komið rökkur á aðfangadaginn. Hún var búin að búa alt undir hátíðina með móður sinni. Faðir hennar og bróðir voru úti við gegningar. Það var ekki ófyrirsynju að hún vænti komu Þorsteins. Þau voru trúlofuð; höfðu trúlofast næsta sumar á undan. Þorsteinn hafði verið í kaupavinnu hjá for- eldvum hennar. Þau unnu saman, kyntust hvort öðru og geðjuðust hvort öðru ágætlega. Og að lokum gáfu þau hvort öðru hönd og hjarta. Hún mundi vel, hvernig það hafði atvikast. Það var verið að enda við að hirða töðuna. Þau voru tvö ein á túninu, að binda síðustu sátumar. Sólin var að ganga undir í vestrinu. Fjöllin stóðu há og gullinbrydd í aftan- skininu. Himinn, haf og land sveipaðist einhverjum töfra- ljóma. — Þau höfðu bæði orðið frá sjer numin af hrifningu út af sólarlagsdýrðinni. — Og hugir þeirra urðu hlýlegir, og á slíkum stundum eiga menn hægast með að láta í ljósi sínar heitustu þrár. Þarna í einverunni á túninu, und- ir ylgeislum yndislegrar kveld- sólarinnar, vottaði hann henni ást sína. — Og síðan voru þau heit- bundin. Henni fanst þessi dagur ávalt dýrðlegri og dýrðlegri í minning- unni, því lengra sem um var lið- ið. — Endurminningin um hann kom ætíð með ljós og yl inn í hug- skot hennar og endurnærði sál hennar ástþrungnum hugsunum. Það var ekki furða, þó hún biði komu Þorsteins með eftir- væntingu. Hann hafði ekki heim- sótt hana síðan um haustið að hann fór, en auðvitað hafði hann oft skrifað henni. Og í síðasta bréfinu til hennar lofaði hann því statt og stöðugt að koma á að- fangadaginn. Unnur hafði frétt það, að hann haiði lagt af stað heiman frá sjer um morguninn, svo að hún var alveg viss um að hann kæmi. — Hana furðaði bara á því einu, að hann skyldi ekki vera kominn. Hún var hálf-óróleg hans vegna. Kvöldið var að koma og veðrið var ótrygt. Vegurinn var langur, og hún vissi, að margar hættur geta steðjað að gangandi manni á illri leið, þó hún vildi alls ekki gera ráð fyrir hinu versta. Veðrið var að verða ótryggara og ótryggara. Hann þyknaði meir og meir í lofti, og fjúkflugur voru farnar að sveifla sjer til jarðar. Þær settust hver við aðra utan á rúðurnar í glugganum hennar, og gerðu þær brátt ógagnsæar. Það var all-hvasst á norðaust- an. Fjúkflugurnar sópuðust sam- an í dálitlum fanndrögum þar sem skjól var. Engum blandaðist hug- ur um það, að hríð væri í aðsigi. Unnur horfði vestur á heiðina; svo lengi sem hún gat greint nokk- uð í gegn um rúðurnar. Loks kom að því, að hún sá ekkert út. Norð- austan stinningskaldinn var nú orðinn að ofsaroki, og hinar skjótu fjúkflugur að þjett-ofnu fjúki. Það var kominn blind-byl- ur. — Hún hljóp óttaslegin niður stig- ann og út á hlað. Þegar hún kom út úr dyrunum, reif vindurinn svo óþyrmilega í pilsin hennar, að henni lá við falli. Hún studdi sig við húshliðina, og reyndi að skygnast í áttina til heiðarinnar. En hún sá ekki nema örstuttan spöl frá sjer. Augu hennar fylt- ust af ísköldum frostsnjónum og hana sveið í kinnarnar. Klaka- 4 kristallar mynduðust í votum hárum hennar og sviftu hana al- gjört sjóninni. Hún ætlaði inn strax aftur. En þá mætti hún föður sínum. Hann var að koma úr fjárhúsun- um og var allur fannbarinn. — Þetta er ljóta veðrið! mælti hann er hann sá hana. Nú er hann skollinn á með ösku-byl — ennþá einu sinni. Hún svaraði ekki. Þegar hann leit framan í hana, sá hann, að hún var náföl. — Hvað er að þér, Unnur? spurði hann. — Ekkert, svaraði hún. — En heldurðu, pabbi minn að það sje nokkur leið að rata yfir heiðina í þessu? — Það skil jeg varla. Hann er illfær hjer, hvað þá á fjöllum. — Sem betur fer, er líklega enginn á heiðinni. — Hann Þorsteinn ætlaði að koma í dag. — Nú. Bóndi varð þungbrýnn og hugsandi við þessa frjett. Hon- um var kunnugt um trúlofun dótt- ur sinnar og vissi, að hún mundi taka sjer nærri, ef eitthvað yrði að Þorsteini, en hinsvegar duldist honum ekki, hve mikil hætta var áferðum, fyrir þann sem einn var í óbygðum í þessu veðri. En þótt honum væri órótt, vildi hann ekki láta á því bera. Nóg mundi dóttir hans verða kvíðafull, þó ekki yki hann á raunir hennar. Loks sagðí hann með hughreystandi rödd: — Hann hefir sjálfsagt hætt við að fara í því útliti sem var í morgun. — Nei, svaraði hún. Jóhann í Kotinu kom hjer í dag. Hann vissi til þess, að Þorsteinn fór að heim- an. — — Kom Jóhann hjer? — Já, hann er nýfarinn. Hann fór eitthvað úteftir í gær og kom

x

Lesbók Morgunblaðsins

Direct Links

Hvis du vil linke til denne avis/magasin, skal du bruge disse links:

Link til denne avis/magasin: Lesbók Morgunblaðsins
https://timarit.is/publication/288

Link til dette eksemplar:

Link til denne side:

Link til denne artikel:

Venligst ikke link direkte til billeder eller PDfs på Timarit.is, da sådanne webadresser kan ændres uden advarsel. Brug venligst de angivne webadresser for at linke til sitet.