Lesbók Morgunblaðsins - 22.10.1983, Síða 7

Lesbók Morgunblaðsins - 22.10.1983, Síða 7
VörÖur stendur fyrir dyrum Lögmálsins. Maður úr sveit kemur til þessa dyravarðar og beiðist inngöngu í Lögmálið. En dyra- vörðurinn svarar og segir, að hann geti ekki nú heimilað honum inngöngu. Maðurinn hugsar sig um og spyr síðan, hvort hann skilji það rétt, að hann muni þá seinna fá að ganga inn. „Það getur verið“ segir dyravörð- urinn, „en ekki núna.“ Þar eð fremstu dyr Lögmálsins standa opnar sem jafnan endra- nær, beygir maðurinn sig saman til þess að skyggnast í gegnum þær. Þegar dyravörður- inn sér það skellir hann upp úr og segir: „Fyrst löngunin er svona mikil, reyndu þá að ganga alla leið inn, h vað sem líður banni mínu. Mundu samt: Ég er voldugur. Ogþó er ég settur lægst dyravarðanna. Vörður stend- ur við sal eftir sal, hver öðrum voldugri. Jafnvel er mér sjálfum ofraun að líta þann sem er þriðji íröð héðan.“ Maðurinn, kom- inn úr sveit, hafði ekki búizt við þessum örðugleikum. Öllum á þó að vera gengt í Lögmálið og hvenær sem er, hugsar hann. En þegar hann nú virðir betur fyrir sér dyravörðinn, klæddan loðfrakka, nefið á honum stórt og hvassbrýnt, skeggið sem er sítt, þunnt og svart, tartaraskegg, þá einset- ur hann sér að bíða, hvað sem öðru líður, þangað til honum verði leyfð inngangan. Vörðurinn færir honum skemil og lætur hann setjast á hann öðrumegin dyranna. Þar situr hann nú dögum saman og árum saman. Oft reynir hann að fá fram að sér verði hleypt inn fyrir, og hann mæðir dyra- vörðinn á þeirri þrábeiðni. Vörðurinn spyr hann út úr annað slagið, eins og dálitlar yfirheyrslur séu, spyr grannt um heimahaga hans og margt fleira; ei að síður allt saman spurningar svo sem til málamynda, svipað og hinum meiri mönnum er gjarnt að bera fram; í lokin segir hann æ og aftur, að enn sem komið er geti hann ekki hleypt honum inn. Maðurinn, sem birgði sig vel upp til ferðarinnar, nýtir allt sem hann hefur handa milli, hversu dýrmætt sem er, íþví skyni að múta dyraverðinum. Hann hafnar engu, en segir: „Ég tek við þessu bara svo þú haldir ekki að þú hafir látið einhvers ófreist- að.“ Stöðugt að heita má, öll árin, hvíla augu mannsins á dyraverðinum. Honum gleymast hinir verðirnir, og þessi, sem er fyrstur dyravarðanna, virðist honum einn því til hindrunar að hann fái gengið inn í Lögmálið. Hann formælir lánleysi sínu og gerir það framan af árum miskunnarlaust og háum rómi, síðar, þegar aldur færist yfir, nöldrar hann einungis og þruglar við sjálfan sig. Hann verður barn aftur; þar eð hann hefur fylgzt með dyraverðinum í áraraðir og kom- ið auga á flærnar í loðkápukraga hans, þá snýr hann nú líka til flónna beiðni sinni um hjálp, að þær láti dyravörðinn skipta um skoðun. Undir hið síðasta daprast honum sýn, og hann veit ekki hvort heldur er, að nú dimmi kringum hann í raun og veru eða þá að augun séu að bregðast honum. Að vísu greinir hann geislaljóma sem stafar út um dyr Lögmálsins, óslökkvandi. Nú á hann stutt eftir. í huga hans safnast saman, áður en dauðinn fer að, allt það er hann mátti reyna á þessum stað frá upphafi og verður að spurn sem hann aldrei fyrr bar upp við dyravörðinn. Hann veifar til hans hendi, því honum er orðið um megn að rísa á fætur fyrir stirðleika sakir. Dyravörðurinn lýtur niður að honum, annað er ekki fært, því með tímanum hefur stærðarmunur þeirra tveggja snúizt manninum í óhag meira og meira. „Hvað er það nú sem þig fýsir að vita, rétt einu sinni?“ spyr dyravörðurinn, Franz Kajka Fyrir dyrum Lögmálsins Harmes Pétursson þýddi „forvitniþín á sér engin takmörk."„Öllum er Lögmálið keppikefli“ segir maðurinn.. „hvernig víkur þvíþá við að enginn, efsleppt er sjálfum mér, hefur beiðzt inngöngu öll þessi ár?“ Dyravörðurinn sér að maðurinn á nú ekki langt eftir, og til þess að svarið nái eyrum hans, heyrnardaufum, þá öskrar hann að honum: „Hér gazt þú einn komizt inn, því að þessar dyr voru ætlaðar þér og engum öðrum. Ég fer nú oglæsi þeim.“ 7,

x

Lesbók Morgunblaðsins

Beinleiðis leinki

Hvis du vil linke til denne avis/magasin, skal du bruge disse links:

Link til denne avis/magasin: Lesbók Morgunblaðsins
https://timarit.is/publication/288

Link til dette eksemplar:

Link til denne side:

Link til denne artikel:

Venligst ikke link direkte til billeder eller PDfs på Timarit.is, da sådanne webadresser kan ændres uden advarsel. Brug venligst de angivne webadresser for at linke til sitet.