Lesbók Morgunblaðsins - 09.05.1976, Side 3

Lesbók Morgunblaðsins - 09.05.1976, Side 3
vatnið. Þótt hann væri bæði sterkur og duglegur. þá konist hann alls ekki af sjálfsdáðunt upp úr vökinni. Greip hann þá að vonunt mikil hræðsla og í ör- vinglun sinni rnundi hann allt í einu eftir þvi, að Guð var til, og fór að reyna að biöja. Brá þá svo skemmtilega við, að þróttur færðist í strák og við næstu tilraun kontst hann upp á vakar- barminn. En þá kom ólukkans bakslagiö. Sjálfumglaður sagði hann viö sjálfan sig: ,,Þetta var nú annars aðeins tilviljun allt santan og auðvitað komst ég upp úr af eigin rammleik, án hjálpar. Annars væri mér illa í ætt skotið. Þetta var svo sem ekkert krafta- verk." Varla hafði strákur sleppt síðasta orðinu, þegar ísinn brast öðru sinni undir honum og hann féll i vatnið. Þá hrópaði hann í örvæntingu: ,,Ó, Guö ntinn al- máttugur! Gaztu nú ekki tekið þessu gamni?" — Þetta finnst mér þörf áminning og aðvörun. Öll erunt við sein i heimanbúnaði og þykjumst seint tilbúin að standa Guði reikningsskil við leiðarlok á þessari jörð, og því kom mér eitt sinn i huga: Þó mörgum finnist lifið ljótt og lániö flesta svíki. Vilja ósköp fáir fljótl fara í himnariki." — — Eg hafði ekki i hyggju að gripa fram í fyrir þér, þvi ef þú heldur áfrant í þessum anda, þá hefi ég brátt efni i nokkrar sunnudagsprédikanir. Hitt er svo annað mál, að okkur eru nokkrar skorður settar, enda vil ég hafa prédikanir i stytlra lagi, og svo leikur mér nokkur forvitni á að kynnast viðhorfum þínum til list- arinnar. „Því er likt háttað nteð listina og trúboðið, að listamönnunum hættir til aö hafna i ákveðnum farvegi og sjá þá ekkerl upp eða út fyrir bakkana." Áltu við að erindi Eggerts Ölafssonar, er hefst á orðunum: „Látum oss ei sem gyltur grúfa, gæta þær aldrei neitt á svig," geti veriö timabær áminning þeint, sem við listir fást. „Áður fyrr voru listamönnum settar ákveðnar skorður, ef þeir á annað borð hugðust lifa á list sinni. Nægir þar að benda á mál- ara, sem voru i þjónustu kirkj- unnar, konunga, fursta eða greifa. Þeint voru skömmtuð ákveðin verkefni. Oft fékk snilld þeirra notið sín, en þó aldrei til fulls, því henni voru settar skorð- ur. Þvi var eins háttað með hirð- skáldin fornu, er uröu að þylja höfðingjunum lofstafi og mærðar- skraf. En nú er það tízkan, sem heldur listamönnum i heljar- greipum. Hún virðist einnig geta gerl snillinga úr litlu sem engu, eins og skraddararnir, sem forðunt skáru keisaranum nýjan skrúða, en þá flýgur mér í hug, að: „Það fundið var upp fyrir löngu, að Uest er nú hægt að gylla, en ef menn verða miklir af öngu mikið geymast þeir illa. Haunar finnst mér eins og öll list sé komin á fallanda fót nú, nenta þá helzt matarlyst, sem sér- staklega hefur færst i aukana hjá okkur lslendingum. Skáld verða að hafa frjálsar hendur og það er ómögulegt fyrir þau að þurfa aö hlýða ákveðnum pólitískum reglum, að bera þungan klafa tizkunnar eða að þurfa sýknt og heilagt að taka tillil til húskarla hennar, þ.e.a.s. bókmenntagagn- rýnenda, sent oft ntinna á færustu linudansara. Nei, þau veröa að hafa nauðsynlega hreidd, að ekkert hindri þau í því að yrkja um ólíkustu efni og þau hafi sýn til allra átta. Eg hallast helzt að þvi, að listin sé fyrir listina." Eigi þelta ekki að verða bók, þá verðum við að nema staðar. Svo er liöið á dag, skuggi fallinn á rjóðr- Haukur Stefánsson — Hann átti sér annan heim. . ENGILLINNN Á hillunni minni stendur litill engill úr tré með gylita vængi og geislabaug eins og hatt. Ég fékk hann einu sinni endur fyrir löngu hjá manni sem trúði á engla ------ég þarfnaðist einmitt þá verndarengils (þörfin hefur ekki minnkað) Hann hefur staðið í ströngu. Hann hefur misst annan vænginn, fallið ofan af hillunni i átökunum við satan (ekki óþekktur hér) og gyllingin hefur dottið af. En þrályndi hans er engu minna en satans, hann stendur kyrr þar sem hann hefur lofað að standa, lítill engill með brotinn væng og geislabaug eins og hatt EPLAILMUR Tvö ljóð eftir Solveig von Schoultz Sigurjón Guðjónsson þýddi Við — hinir siðustu — minnumst gömlu mæðranna ilmsins frá skorpnum c.plum gleraugna sem glömpuðu. voru á verði, grárrar fléttu fyrir nóttina bibliunnar á náttborðinu þær sögðu okkur aldrei fyrir hverjum þær báðu Við — hinir siðustu — sáum gömlu mæðurnar slitnar eins og rekkjuvoðir þeirra næla bót við bót allt var varðveitt rekkjuvoðir og manneskjur engu varpað á glæ. Þær sögðu okkur aldrei mæðurnar hvernig þær höfðu látið kúga sig hvað þær geymdu augu þeirra voru skir eins og augu litilla telpna sem hafa þrifið kima sina fyrir nóttina og eiga bráðum að fara i rúmið. ið, þar sem álfameyjarnar dansa yfir sóffanum og ég verð að komast heim til þess að gefa kind- unum seinni gjöfina. Eg kveð þau ágætu hjón, Ölöfu og Bjarna. Hann minnir mig á það á leiðinni út að garöhliðinu, að glögglega verði það aö konia í ljós í spjall- inu, að hann sé Húnvetningur, enda komi það fram i þessu alvar- lega kvæði: „Unt Húnaþing ég sifellt syng, min sál er þar, þvi ellin hefur ást á sporum æskunnar. har ég fann þig fagra sól í fyrsta sinn. Þú varst svo góð og vermdir litla vangann minn. Með fögur hlóm og fugla róm þú fagra vor. Eg fékk að taka í faðmi þér min fyrslu spor. ög aldrei heti i unað siðan átt ég hef, er lögðu upp í langa göngu lítil skref."

x

Lesbók Morgunblaðsins

Direkte link

Hvis du vil linke til denne avis/magasin, skal du bruge disse links:

Link til denne avis/magasin: Lesbók Morgunblaðsins
https://timarit.is/publication/288

Link til dette eksemplar:

Link til denne side:

Link til denne artikel:

Venligst ikke link direkte til billeder eller PDfs på Timarit.is, da sådanne webadresser kan ændres uden advarsel. Brug venligst de angivne webadresser for at linke til sitet.