Lesbók Morgunblaðsins - 03.03.1963, Síða 9

Lesbók Morgunblaðsins - 03.03.1963, Síða 9
wwMywMUMan „Ferð inn í fjdrðu víddina" — Viðtal dartska blaðamannsins Steenstrup við bandaríska geim- farann Scott Carpenter Það er fjári erfitt að fá að tala við einn af geimförunum. Bæði hafa þeir meira en nóg að gera, og svo þarf maður þolinmæði englanna og þrjózku asnans meðan umsóknir og vegabréf ganga seinagang sinn gegnum stærsta skrifstofubákn heimsins — í Washington. í ■ f stuttu mál! sagt: Eftir þriggja mánaða skjalafok milli NASA í New York, Washington og Texas kom loks grænt ljós, svo að ég gat flogið til Houston, en þar er hið nýja „Manned Bpace Craft Center“. Ég hafði verið ^veginn og metinn" og hlotið þá náð eð fá einikaviðtal við „Scotty“ eða, svo eð hátíðlegra nafn sé notað, kommand- hrkaptein Malcolm Scott Carpenter. Ég komst fljótt að því, að hér tilheyrði að vera hátíðlegur. i Við afgreiðsluíborðið í „MCS-þyigg- lng-sjö“ var ég strax minntur á, að slík heimsókn er háalvarlegur viðburð- ur. Skrifstofustúlkan var eins og mynda •tytta á svipinn, starði grunsemdafull á mig og mældi mig með augunum, milli- metra fyrir millimetra, meðan hún tók við blaðamannaskírteini mínu og bréf- inu, sem tilkynnti komu mína. I»eir geta víst aldrei verið of öruggir um það þarna, að gestir séu ekki dulbúnir njósnarar. Eftir langa mæðu fékk hún mér með semingi fínt, nýtt vegabréf, sem hafði tvær stafsetningarvillur í nafninu mínu, þrátt fyrir hina nákvæmu athugun. Héðan í frá gátu allir séð, að ég var þarna í löglegum erindagjörð- um. egar þessu var lokið fékk stúlk- an mig-í hendur starfssystur sinni. sem til allrar hamingju var yngri og miklu laglegri. Hún virtist miklu forvitnari en hin, en því miður jafnþögul. Öll at- höfnin var farin að minna á klassískan sorgarleik, þegar hún stanzaði og barði á dyrnar að hinu allra helgasta. Þá brast alvaran, „sprakk“ eins og sápu- kúla, jafnsnögglega og hún hafði hafizt í New York þrem mánuðum áður. Það hefði verið algrelega ómögulegt að taka sjálfan sig og kringumstæðurn- ar hátáðlega eftir að „come in“ drundi glaðlega innan úr herberginu, eða í návist þess hýra og drengjalega bross, sem lék í augnakrókum Carpenters. eftir að dyrnar höfðu opnazt. Jafnskjótt og hann fékk að vita, hver „gesturinn“ var, spratt hann á fætur og bauð mig velkominn með: „So glad to meet you.“ „Setjizt niður augnablik, meðan ég Iosa mig við þetta.“ Hann veifaði til leiðsögukonu minnar, sem nú var allt í einu farin að brosa. og benti mér á stól. Hann þreif upp í hár sér og sett- ist við skrifborðið, sem var hlaðið bréfahrúgu. Á næsta andartaki var hann aftur niðursokkinn í að lesa fyrir með véibyssuhraða. Hann sat með uppbrettar ermar á skyrtunni, sem var óhneppt í hálsinn, og bindið var skakkt. Útlit hans sýndi fremur látlausa atorku en hina alvöruþrungnu hetju „sýning- arinnar". Skrifstofan var aðeins um fimm metrar á hverja hlið. Það var enginn efi á, að núverandi íbúar hennar voru „Scotty“ — spyrjið eins og yður lystir. fyrrverandi liðsforingjar. Allt bar vott um stranga herreglusemi. Húsgögnin voru þrjú nýtízku skrifborð, hvert með nafnspjaldi, sex stólar og nokkrir skjala- skápar. Einasta skreytingin var nokkr- ar ljósmyndir aí orrustuþotum og eftirlíkingar af eldflaugum og geimför- um. Einnig stóð Ijósmynd af fjölskyldu Carpenters á skrifborði hans — konu hans, René, drengjunum Jay og Scott og stúlkunum Kristin og Candy. Aðeins einn hlutur — eða réttara sagt þrír hlutir greindu skrifstofuna frá þúsunA- um skrifstofa um allan heim. Það vortk nafnspjöldin: JOHN GLEÍNN, ALAiM SHEPARD, MALCOLM S. CARPBNT- ER. IVÍeðan ég sat og horfði í kringum mig, lauk hann verki sínu, með sama eldingarhraða og hann byrjaði. Ritarinn safnaði bréfunum saman í snyrtilegan stokk, og síðustu fyrirmæli ti'l hennar voru, að hann vildi ekki láta trufla sig næsta hálftímann. Svo hallaði hann sér aftúr á bak í stólnum, teygði langa leggina og sagði: „Gerið svo vel — spyrjið eins og yður lystir." „Eruð þér hér alltaf í svona miklum flýti?“ „Nei, það sem hér var um að ræða, var dálítið af samvizkubiti, sem þurfti að útrýma.“ Rödd hans bar ótvíræð merki um niðurhældan hlátur. „Við höfum í rauninni alltof mikið að gera, en þessi þakkarbréf í hundraðatali — er þó það minnsta, sem við getum reynt að gera, þegar fólk er að leggja á sig að skrifa okkur. Við verðum að reyna að svara. En það vill verða erfitt, svo að ég er alltaf farinn að byrja með: „Afsakið, hve lengi hefur dreg- izt ....“ Hann yppti öxlum með uppgjaf- arsvip, það var bezta lýsing, sem gefin varð á ástandinu. — „Léttast væri að ferðast bara um og þakka í eigin per- sónu, en til þess er ekki heldur neinn timi.“ „Var ekki verið að tala um, að þér Og Glenn færuð í ferðalag til Evrópu?“ „I wish we could! Það er ár og dagur síðan ég hef haft tíma til að skoða mig almennilega um á jörðinni. En við höfum víst nóg að gera næstu árin að undirbúa lengri ferðir.“ „Til tunglsins?“ „Tja, víst var það ætlunin. En það er ótal margt „smávegis", sem þarf að kippa í lag fyrst. Geislahætta, þyngd- arleysi, geimryk, stærri eldflaugar, geimför þarf að reyna — og fleira og fleira. Það má næstum líkja þessu við leikfangahöll, nema hvað við notum eldflaugar og geimför í stað kubba. En hugmyndin er sú sama, breiður og traustur grundvöllur, svo að allt hrynji ekki, þegar það fer að hækka. Tíma- frekt er þetta, og ekki skal ég reyna að leyna því, að fólk verður stundum ó- þolinmótt og skammast. Það gerum við reyndar sjálfir líka á stundum, en þetta er eina leiðin. „Hvað verður langt þangað til?“ „Við ættum að vera komnir þangað í lok þessa áratugs.“ „Er aldrei rólegra en núna?“ „Það veltur á, hve mikið er að gera. Þegar ekki er margt, sem kallar að, höfum við það af á 10—12 klukku- stundum. En stundum verður það meira, einkum fyrir hvert geimskot." „Hvenær fóruð þér sjálfir að trúa á geimferðir?“ „N'iunda apríl 1959. Þann dag valdi NASA mig til starfsins. fíður hugsaði ég sem svo, að fólk ætti að fá að hafa sína drauma í friði. Well, nú eru sjálfsagt margir, sem álíta að ég — að við séum draumóra- menn.“ „Það er búið að tala um, að menn þurfi að vera ofurmenni eða hafa stál- taugar í þessari atvinnu. Hvað segið þér um það — verðið þið aldrei óstyrk- ir?“ „Ofurmenni og stáltaugar — hvílíkt kjaftæði — en óstyrkur eða hræddur?“ Hann velti þessu dálítið fyrir sér. „Nei, eiginlega ekki. Auðvitað eru menn stundum svolítið slappir á taugunum, en það er annað mál. Ef ég missti vald á mér eitt brot úr sekúndu, eða yrði hræddur um að gera það, gæti ég eins Framhald á bls. 13 LESBÓK MORGUNBLAÐSINS 8. tölublað 1963 9

x

Lesbók Morgunblaðsins

Beinleiðis leinki

Hvis du vil linke til denne avis/magasin, skal du bruge disse links:

Link til denne avis/magasin: Lesbók Morgunblaðsins
https://timarit.is/publication/288

Link til dette eksemplar:

Link til denne side:

Link til denne artikel:

Venligst ikke link direkte til billeder eller PDfs på Timarit.is, da sådanne webadresser kan ændres uden advarsel. Brug venligst de angivne webadresser for at linke til sitet.