Morgunblaðið - 18.09.1947, Page 14

Morgunblaðið - 18.09.1947, Page 14
14 MORGUNBLAÐIÐ Fimmtudagur 18. sept. 1947 ÁNADALUR Sí d lcló acja ^ac L Jlo n don 5. dagur Þeir Billy og Bert fóru báðir að hlæja. „Mjer er alveg sama“, sagði Mary afundin. „Þið eruð báðir óþolandi og þú líka, Saxon. Jeg hefði aldrei trúað þessu á þig“. ,,Nei, heyrðu nú, gæskan“, sagði Bert og tók utan um hana. En Mary var ekki á því að hætta uppgerðinni. Hún sleit sig af honum í fússi. En sam- stundis sá hún eftir því og var hrædd um að hafa stygt hann, svo að hún sneri við blaðinu og fór að gera að gamni sínu við hann. Og við það batnaði skap- ið undir eins. Og nú fjekk hann leyfi til þess að taka utan um hana og leggja höfuðið að vanga hennar. Og svo hvísluð- ust þau á kinn við kinn. Billy tók Saxon tali. „Þjeir heitið einkennilegu nafni“, sagði hann, „jeg hefi aldrei heyrt það fyr. En mjer finst það hljóma vel. Mjer finst það fallegt“. „Mamma rjeði því“, sagði hún. „Hún hafði fengið gott uppeldi og þekti mörg útlend nöfn. Hún las bækur fram und ir andlátið. Og hún skrifaði margt. Jeg á nokkur kvæði eft- ir hana. Þau birtust í blaði í San José fyrir löngu. Saxar voru þjóðflokkur — hún sagði mjer margt frá þeim þegar jeg var lítil. Þeir voru viltir eins og Indíánar, en þeir voru hvítir og þeir voru ljóShærðir og blá- eygðir. Þeir voru líka mestu hetjur“. Billy hlustaði á alvörugefinn og þögull. „Jeg hefi aldrei heyrt þeirra getið“, sagði hann. „Áttu þeir heima hjer einhvers staðar nærri?“ Hún hló. „Nei, þeir áttu heima í Eng- landi. Þjer vitið að Ameríku- menn eru komnir af Englend- ingum. Við erum Saxar, þjer og jeg og einnig Bert og Mary og allir þeir sem eru reglulegir Ameríkumenn, — jeg á ekki við ítali og Japana og þess hátt ' ar lýð“. „Ætt mín hefir átt heima í Ameríku langa lengi“, sagði Billy og var að velta fyrir sjer þeim upplýsingum, sem hann hafði fengið. „Að minsta kosti móðurætt mín. Hún settist að í Maine fyrir hundrað árum“. „Faðir minn var líka frá Maine“, sagði' hún innilega glöð. „Og mamma var fædd í Ohio, eða þar sem Ohio er nú. Hver var faðir yðar?“ „Það veit jeg ekki“, sagði Billy og ypti öxlum. „Hann vissi það ekki einu sinni sjálf- ur. Og enginn annar vissi það heldur en samt var hann reglu legur Ameríkumaður — það getið þjer reitt yður á“. „Já, nafnið bendir til þess“, sagði Saxon. „Nú er einmitt uppi mikill hershöfðingi sem heitir Roberts. Jeg sá það í blöð unum“. „En faðir minn hjet ekki Ro- berts. Hann vissi ekki hvað j hann hjet. Fóstri hans arfleiddi hann að Robertsnafninu. Hann , var gullnemi. Jeg skal segja yð ; ui- hvernig í því lá. Þegar stríð { ið stóð við Modoc Indíánana þá | fýi’Lt þangað margir gullleitar- , nummn:Mí\'\- n.n menn og landnemar. Roberts var foringi fyrir hóp manna, og eftir eina orustu tók þeir marga fanga, konur og börn. Og eitt þessara barna var faðir minn. Þeir hjeldu að hann hefði þá verið fimm ára gamall. Hann kunni ekki annað en Indíána- mál“. Augu Saxons logúðu af áhuga. „Er þetta satt að honum hafi verið bjargað frá Indíánum?" „Svo er mjer sagt“, mælti Billy. „Fjórum árum áður var hópur frumbyggja þarna á ferð. Modoc Indíánarnir rjeðust á þá og drápu þá alla. Sá hjet Ro- berts, sem tók föður minn að sjer og gaf honum nafn sitt, og þess vegna veit jeg ekki hvað faðir minn hefir verið skírður upphaflega. En hann hafði ver ið með í æfintýraferðinni yfir sljetturnar“. „Faðir minn fór líka yfir sljetturnar“, sagði Saxon. „Og móðir mín líka“, sagði Billy. „Hún byrjaði sljettuferð sína snemma, því að hún var fædd í vagni hjá Platte-ánni á leiðinni hingað“. „En mamma mín var ekki nema átta ára, þegar hún gekk langleiðina yfir sljetturnar, vegna þess að uxarnir voru upp gefnir“, sagði Saxon. Billy rjetti henni hendina. „Við skulum takast j hend- ur“, sagði hann. „Það er eins og við sjeum fornvinir, því að ættir okkar hafa verið hvor sem önnur“ Saxon brosti og rjetti fram höndina. Hann tók þjett í hana. „Er þetta ekki einkenni- legt?“ sagði hún. „Við erum bæði af gömlum amerískum ættkvíslum. Og.þjer eruð á- reiðanlega Saxi — jeg sje það það á öllu, yfirbragðinu, hára- litnum, augunum. Og þjer er- uð líka‘hetja“. „Allir forfeður okkar. voru hetjur þegar á reyndi“, sagði hann. „Þeir mundu ekki hafa sigrást á öllum erfiðleikum, ef þeir hefðu ekki verið hetjur“. „Um hvað eruð þið að tala?“ greip Mary nú fram í. „Það er, svei mjer; orðið gott á milli ykkar. Það er engu líkara en að þið hafið þekst í heila viku“. „Við höfum þekst miklu lengur“, sagði Saxon.. „Áður en við fæddumst urðu feður okkar samferða yfir sljetturnar“. Billy rjett úr sjer og tók und ir til þess að leggja enn meiri áherslu á orð hennar. „Og þetta skeði áður en for- feður ykkar þorðu að leggja upp í ferðina til Kaliforníu, því að þeir biðu eftir járnbraut unum og eins hinu að allir Indi ánar væru gjörsigraðir. En við Saxon erum komin af frum- herjunum, þið getið bo.rið mig fyrir því hvar sem þið viljið“. Þetta kveikti I Mary. „Það er nú ýmislegt við þetta að athugaÁ sagði hún. „Faðir minn varð eftir til þess að berj ast í borgarastyrjöldinni. Hann var trumbuslagari. Það er á- stæðan til þess að hann korn svo seint til Kaliforníu“. „En faðir minn sneri aftur til þess að berjast í borgarastyrj- öldinni“, sagði Saxon. „Sama er að segja um föður minnÁ sagði Billy. Þau litu hvort á annað og: andlit þeirra ljómuðu af_fögn-; uði. Hjer kom fram nýtt atriði, sem einnig tengdi þau saman. „Það er gagnslaust að tala um þetta, því að allir þessir menn eru dauðir fyrir löngu“, sagði Bert súr á svipinn. „Og jeg sje engan mun á því hvort menn kafna í eldhúsreyk eða falla í bardaga. Aðalatriðið er það, að þeir eru dauðir. Mjer væri nákvæmlega sama um það þótt faðir minn hefði verið hengdur. Eftir þúsund ár skift- ir það engu máli hvernig menn dóu. Og mjer hundleiðist þetta grobb af feðrum sínum. Ann- ars skal jeg geta þess að faðir minn gat tæplega tekið þátt í borgarastyrjöldinni vegna þess að hann fæddist ekki fyr en tveimur árum eftir að henni var lokið. En tveir frændur mín ir fjellu hjá Gettysborg. Mín ætt er því enginn eftirbátur annara“. „Það er hið sama og jeg var að segja“, hrópaði Mary. Bert tók hugsunarlaust utan um hana aftur. „Nú erum við hjer, heillin mín“, sagði hann. „Og það eitt skiftir máli. Þeir dauðu eru dauðir og þú getur veðjað fall- ega höfðinu á þjer upp á það að þeir verða dauðir eilíflega“. Mary greip fyrir munninn á honum og ávítaði hann fyrir það að tala þannig. En hann gerði ekki annað en kyssa í lóf ann á henni og halla sjer betur upp að henni. Nú var fjöldi fólks þarna saman kominn svo að vart heyrðist mannsins mál fyrir glymjanda í diskum og glösum. Einstaka menn vildu fara að syngja og ráku upp beljandi rokur. Hlátur karlmanna og skrækir í kvenfólki kváðu við hvaðanæva. Margir menn voru sýnilega orðnir ölvaðir. Ungar stúlkur, sem sátu við næsta borð, fóru að kalla í Billy, og Saxon varð þegar afbrýðissöm. En Mary gramdist svo að hún gat ekki orða bundist: „Þær eru viðbjóðslegar. En frekjan í þeim. Jeg þekki þær. Engin heiðvirð stúlka getur lagt lag sitt við þær. Heyrið þið nú“. „Góðan daginn, Billy“, kall- aði ein. „Jeg vona að þú haíir ekki gleymt mjer“. „Góðan daginn“, svaraði hann kurteislega. En Saxon sá að honum gramdist þetta og að hann hafði viðbjóð á stúlkunni, cg henni þótti vænt um það. „Viltu dansa við mig“_ kall- aði stúlkan aftur. „Það getur verið“, sagði hann, en sneri sjer jafnframt að Saxon. „Við_ þessir gömlu Ameríkanar, ættum að halda saman. Finst yður það ekki? Við erum ekki orðnir svo marg ir af þeim -stofni. Landið er að fyllast af allskonar aðskota- dýrum“. Hann talaði lágt og laut að Saxon til þess að hin stúlkan skyldi sjá að hann væri ekki á lausum kili. Við annað borð sat ungur maður. Hann var rónajegur í hátt og eins voru fjelagar hans og stúlkurnar, sem með þeim voru. Hann var rauður og þrút inn í andliti og einhver villi- dýrslegur glampi í augunum. Hann þrástarði á Saxon og kall aði svo: „ jmMk GULLNI SPORINN Eftir Quiller Couch. 91 Hún hafði þegar tekið í beislið, þegar hún heyrði hróp skammt frá sjer og sá fimm eða sex hermenn koma á harða stökki í áttina til sín. Það var því ekkert annað fyrir hana að gera en að láta sem ekkert væri og taka til að teyma hestinn rólega niður hæðina. Andartaki síðar náði sá fyrsti henni, stöðvaði hest sinn og hrópaði: „Hvað er orðið af honum?“ ,,Hverjum?“ spurði Jóhanna og Ijest verða mjög undr- andi. „Stráknum auðvitað — þetta er jú hesturinn hans, sem þú ert að teyma“. „Nú, hann — já, hann er líklega kominn langt í burtu“. „Hvernig má það vera?“ „Hann fekk nýjan hest“, sagði Jóhanna. Hermennirnir, sem nú voru allir komnir að henni, trúðu augsýnilega engu af því, sem hún sagð’ Þeir byrj- uðu því að spyrrja hana hver í kapp við annan, þar til lítill liðþjálfi skipaði þeim að þegja og spurði stúlkuna, hvort hún hefði lánað mjer hestinn. „Nei, en jeg seldi honum hest“. „Þú lýgur“, svaraði hann. „Jeg trúi ekki orði af því, sem þú segir“. „Jæja, sama er mjer, en ef þið ekki trúið mjer, getið þið farið inn í hesthús og athugað, hvort þar er nokkra skepnu að finna“. (Hjer hló Jóhanna og skýrði mjer frá því, að auðvitað hefði hesthúsið verið tómt, þar sem eini hesturinn, sem þau ættu, hefði verið á beit úti í haga“. Vesalings heimskingjarnir fóru með henni inn í hest- hús, þar sem þeir auðvitað komu að tómum kofanum. Einn eða tveir þeirra, höfðu þó það mikla vitglóru, að þeir vildu ekki fallast á, að þetta sannaði sakleysi Jó- hönnu, og því var það, að hermennirnir dvöldust þarna í eina þrjá tíma og leituðu að mjer. Er sólin var hnigin til viðar, gáfust þeir þó upp og riðu burtu yfir heiðina, vegna þess, eins og þeir höfðu sagt Jóhönnu, að þeir þurftu að komast til Braddock þá um kvöldið. „Hvar er Braddock?" — Jú, jeg hefi ánægju af að fara í dýragarðinn, en jeg tek alltaf eitthvað með mjer heim. ★ — Var erfitt fyrir ykkur að finna nafn á drenginn? — Nei, alls ekki, við eigum aðeins einn frænda, sem er ríkur. ★ — Pabbi, kennarinn segir, að við sjeum hjer á jörðinrii til að hjálpa hver öðrum. — Já, það er rjett, drengur- inn minn. — En til hvers eru hinir þá. ir — Nú verður þú að þvo þjer um hendurnar, Eiríkur, því að frændi þinn ætlar að lcoma í dag. — Já, en ef hann skyldi nú ekki koma. Það er áliaflega gott að eiga alfræðibók, því að þar stendur alt um alla hluti og þá þarf maður ekki að vita neitt. ★ — Ilvernig skemtirðu þjer í gær? ) — Ekki vel, jeg sat til borðs með rangeygðri stúlku og hún borðaði allan tímann af mín- um disk. ★ — Fyrirgefið þjer, hvað tók- uð þjer mikið fyrir að kenna dóttur minni að spila á píanó? — Jeg tók tíu krónur á tím- ann. — Hvað mikið viliið þjer taka fyrir að venja hana af því núna. ★ Palli kemur til mömmu sinn ar eftir slagsmál við Knút og er óhreinn og með allar negl- urnar brotnar og rifnar. Mamma: Ósköp eru að sjá þig, Palli minn, nú verð jeg að kaupa nýjar neglur á þig^, Palli: Já, en mamma hans Knúts verður að kaupa alveg nýjan dreng. ★ — Það er ágætt að fá sjer einn sjúss eða svo, en jeg er á móti að misnota alkóhóL — Það sama segi jeg. Jeg verð bálreiður, þegar jeg sje fólk nota það í hárið á sjer.

x

Morgunblaðið

Direct Links

If you want to link to this newspaper/magazine, please use these links:

Link to this newspaper/magazine: Morgunblaðið
https://timarit.is/publication/58

Link to this issue:

Link to this page:

Link to this article:

Please do not link directly to images or PDFs on Timarit.is as such URLs may change without warning. Please use the URLs provided above for linking to the website.