Alþýðublaðið - 09.04.1926, Side 3

Alþýðublaðið - 09.04.1926, Side 3
' aleýðublaöið rísií 3 67. Franskur togari, sem hér var, fór á veiðar. Gestamót U. M. F. „Velvakanda" fyrir ung- mennafélaga verður i Iðnó á morg- un. Vissara mun að tryggja sér að- göngumiða í tíma, því að síðast urðu margir frá að hverfa, en nú er selt 100 miðum færra en pá, enda fá félagar ekki að hafa gesti með sér að þessu sinni. St. Æskan nr. 1 ætlar að halda hlutaveltu næst komandi sunnudag kl. 5. — Félagar! Komið munum ykkar í G,-T.-húsið kl. 6—8 á morgun. F. Guðspekifélagið. Reykjavíkurstúkan heldur fund í kvöld kl. 8,30 stundvíslega. Stein- grimur kennari Arason flytur fyrir- lestur um uppeldisfræði. Markús bryti og lögreglan. Mér varð pað .fyrst kunnugt, er ég las greinina: ,,„Vísis“-grein Gunn- ars frá Selalæk." (Alpýðublaðið, 76. tbi.), að Markús nokkur, bryti að nafnbót, væri rithöfundur og skrif- aði í Alþýðublaðið. Spaðsaltað dilkakjet, feitt g§) vel verkað. Saltfiskur með tæki- færísverði. Gunnar Jónsson, Sfmi 1580. Vðggur. Músik. Notur og plotur. Alls konar ný- ungar, skólar og kenslubækur. Mikið u r v a 1 af notum fyrir fiðlu og samspil. HUóðfærahúsið. Ég vissi það af persónulegum við- skiftum, sem ég hefi átt við þennan dreng, að hann einn gat verið þar að verki. Seinna hefi óg fengið sann- anir fyiir þessu. Markús hefir hrokk- ið við, þegar hann heyrði lögreglu nefnda. Það skil ég. Djörfung vant- ar hann vitanlega til að skrifa undir nafni. Rangæing kallar hann sig, en hugga skal ég Rangæinga með því, að hann er ekki fæddur Rangæing- ur; hann er þar aðskotadýr, sem annars staðar. Vitanlega er langt frá að mér komi til hugar að fara að deila við Markús þennan um alvarleg mál, enda er hvergi leitast við í nefndri grein að deila á efni greinar minn- ar í „Vísi“ með rökum. Markús hygst víst komast allgáfu- lega að orði, er hann segir, að grein mín minni á útburðarvæl. Ég skil Herluf Clausen, Simi 39. það öðrum fremur, sem er alinn upp á næsta bæ við hann, að drauga- gangur sé honum rikur í huga, því eitt af fyrstu afreksverkum hans var eitt af fyrstu afreksverkum hans var, að koma af stað draugagangi á sómaheimili því, er hann var alinn upp á, og varð hann af því alræmd- ur um héraðið. Mér er það nóg, að vita faðerni umræddrar greinar til að taka hana ekki alvarlega. Mun ég eigi svara henni meira. Gunnar Sigurðsson (frá Selalæk). Um leið og Alþýðublaðið hefir gefið hr. Gunnari Sigurðssyni frá Selalæk sjálfsagðan kost á að svara fyrir sig hér að framan, er deilu milii „Rangæings“ og hans iokið hér í blaðinu. Ritstj. Einar skálaglam: Húsið við Norðurá. guðs á þeim, sem þræða hans brautir, þá fór henni að skiljast, að ekki væri nema sjálfsagt, að hann sendi henni engil sinn. En þó hún væri barnslega bljúg, gat hún samt ekki annað en brosað að því, í hvers mynd hjálparengillinn birtist, því að það var — í mynd hins þunglynda, alvarlega þjóns, Maxwells. Það var eins og við manninn mælt, að í hvert skifti, sem majórinn ætlaði að fara að gerast nærgöngull við hana, þá kom ýmist hið alvöruþrungna, góðlátlega andlit Max- wells á gluggann á eldhúsinu eða hann rak höfuðið inn um dyrnar og mælti eitthvað til majórsins, sem olli því, að hann varð að vikja sér frá með þjóninum. Ef hún hefði ekki þózt vita, að hér væri til- viljunin ein saman á ferðinni, hefði henni getað dottið í hug, að Maxwell vekti yfir sér, og það hafði reynst henni svo óbrigðult, að Maxwell kæmi, þegar henni lá á, að það var orðið að barnslegri en áreiðanlegri hugs- unarvissu hjá henni, að Maxwell rnyndi einn- ig í framtiðinni koma á vettvang, ef með þyrfti, og.geigurinn, sem hafði gripið hana, þegar majórinn fyrst fór að sækja á fundi hennar, var rokinn út í veður og vind, og hún var aftur glöð og róleg eins og ekkert væri um að vera. En hún furðaði sig á því, hve hin þunga, látlausa ró Maxwells hafði ntikii áhrif á majórinn,. sem annars ekki lét sér segjast við neitt og var óhræddur við að slást upp á menn. Þegar Maxwell kom í opna skjöldu hjá honum, sá hún reiðina loga í augum hans, en bak við hana falinn ugg og ótta, svo að hann lét viðstöðulaust undan þjóni sínum, þótt hann reyndar hefói oftast ein- hver orð um, sem Guðriín skyldi að væru óþvegin. Á kvöldin, þegar Guðrún ætlaði heim, ga-tii majórinn þess, að vera á vettvangi, og var

x

Alþýðublaðið

Direkte link

Hvis du vil linke til denne avis/magasin, skal du bruge disse links:

Link til denne avis/magasin: Alþýðublaðið
https://timarit.is/publication/2

Link til dette eksemplar:

Link til denne side:

Link til denne artikel:

Venligst ikke link direkte til billeder eller PDfs på Timarit.is, da sådanne webadresser kan ændres uden advarsel. Brug venligst de angivne webadresser for at linke til sitet.