Lesbók Morgunblaðsins - 23.04.1972, Side 16

Lesbók Morgunblaðsins - 23.04.1972, Side 16
1 Kflu?- xmt /gxr- ld of?M- M-rz. pi7i.Fi \;ið /M ■ KlúM- /H64 /Máúeif, JR p/MS öl VúH ■j 1 mf ll þ 7- I /J (Tk l / flf- á.LtÐ' u íc Hf/KOH \ iMÉmÍc ! ííWfc SLfí' 1 FoR 1 Á- 1 {í>l fiW- líR V£S 'A ÍKIPI S l ‘T- KfóLílR MLMZ ÖÞff/F FULL- 6IO0UR H TOL' SPCLL 5 Ka'lþ Ei<\- ÍKfl// HRYá- pfETT- IfÍhSlP, IKÆM- I EFNI ■ KeYR ((fcm- fÍfíFN Eim IseR I Of TAR Wta/ f\Tf\ WUfíH- V'Jlzq V 5flM- HL-T. ■fTIAr), KRUKK' kt 5 amoo; l/e&Tr ímiif )í> FULL- KTdM- Í.EÁA rey\- R HU<á6.- -Dl \>\//Ef Þíii? HEitfr- S/v?f9'- oRf) írtUR ftÖLVf) ftró- 0o£) R m- IfJötðtfR IpRVK'K y > 'u-n'r iteoz- D-/R. /í-ÁTf) VöMh [ HPiK KfíPPH Kóö,- VS R' ÁR á/£LU- Nflre' LEÍFl SK'fcT 'ovc- lic/NI R E> UNfiLÚlt. Kt'VK NftFH FéfcflR ■ KVe/i- FoF- dRfilR $I\yM \Jt9- Koth- RtíOl ■ KROSSGÁTA LESBÓKAR ORGUNBLADSINS m Lausn r a síðusfu krossgátu hCÚT- éfc-' RígSgí o- ■ OKlO fegaa iW$&. oRÍ> FTó A R - 5 r 0 LÍTltl Á c T / M ft (K‘ K A K L A 4 r o1 K S r D Prtllui h £> F R ft M L e 1 £> P 4 o p \\ •* t,MP' 0 K U M hcimT- K R R F ff CtELT 7 H T 1 'f> -f'fiM'.1 F F r 4 K--& •H’ \K U Á K 6 F SdEMl fi.írts A R 4 R rnn,- SffiAlR p 1 L 7 fl Af í°u''iSf K K H R £ K K 1 R ITCl- Á L SVfcÍ-l H A M fl Tcká 4 A’ -yiP-' s_ T KjR U B B R K ( U L L ff R- SK 4 F? R M é/áít /t R J t'P R ú 0' L M U R. fifiiut A L R Æ M Þ f? R V'éRK'- FiERI Eg £ F ff R VríV E 1 í ft- L ff HT. ÍZ R U F e Él M A’ P. Ál fí L L R -l' ÓZ Mli 1 KvtiJ /.Ó.Ff-' m •. • •: •: * 4 T ptm 4 \ 5 1 N M 1 Hh-e-j Í5SLU 0' r T ft fl L l Aí <° T KoM- IST ■vTn1 K 1 N M L ■ 1 > srÆp; 4 M 0 £> 'ieriK Æ© A L ft R llm K A £ 5 ■ 1 M 4 4 M N sist L o' fí M A R fl N 2 £WS M fí R £/Fl y r u D' Sk--. •r-t ufc M Á l H M \tús R ft N N F L A’ i 4 R. Á R f.K T CfL'-u i-'K'/i H 1 M N Á ív.V £ R N 4 R. '1 S fiAj K A R R 1 tvó' S Síðdegi þriðjudagsins Framliald af bls. 12. Carlos Centenos, endurtók [koinan. Presturinn sa*t ráðiþrota. Hann er þjóf'Urinn, sem drep inn var hér í fyrri viku, sagði ikonan i sama tón. Bg er móðir (hans. Presturinn leit rannsakandi á hana. Konan horfði róleg og •einarðlega á móti, og prestur- inn roðnaði. Hann laut höifði og skrifaði. Á meðan hann íyl'lti örkina, spurði liann kon- una um helzitu æviatriði, og toún svaraði af einurð og ná- (kvæonni, eins og hún læsi upp af biaði. Presturinn byrjaði að svitna. Stúikan leys-ti speldið af skó vinstri fótar, fór úr hon aim með hælinn og hivíldi hann á bekkjarsiánni. Hún íór eins að við hinn. At.burðurinn hafði átit sér stað n.okkrum húsaröðum neð- ar, á mánudaginn í fyrri viku, klukkan þrjú að nóttu. Frú Re- bekka, einmana ekkja, sem bjó í húsi fuilu af ails kyn® dóti, heyrði í gegnurn nið regnsins, að einhver reyndi að brjóta upp útidyrnar. Hún fór á fæt- ur, leitaði fáimandi í kiæða- skáp að fornri sikammbyssu, sem en.ginn hafði hleypt úr síð an á dögum Aureliano Búendía og gekk inn i stof-una, án- þsss að kveikja. Hún gekk ekki á hriktið í hurðarlæsingunni, heid-ur rak hana áfram óttinn, sem hafði safnazt fyrir í henni í t-uttugu og átta ára einangr- un, og í huganum sá hiún ekki einumgis hvar hurðin var, held ur líka nákvæmlega hæð læs- ingarinnar. Hún greip vopnið báðum höndum, loikaði augun- um, og þrýsti á gikkinn. Síðan heyrðisit lágt málmhljóð á bæj- arhellunni og veik, róleg rödd en ákafléga þreytt: „Ó, móðir mín.“ Maðurinn, sem fannst dauður með sundurtætt nef framan við húsið, var klæddur röndó-ttum jakka, hversdagsieg um buxum, berfættur oig gyrt- ur snæri í stað beltis. Enginn þorpsbúi þekkiti hann. Hanin hét þá Carlos Cent-eno, muldraði prest-urinn að skrift- inni loikinni. Centeno Ayaia, sagði konan. Eini somurinn. Presturinn fór aftur að skápnum. Innan á hurðinni héngu t-veir ryðgaðir lyklar af þeirri stærð, se-m stúlkan, og -konan, þegar hún var liti.l, og eflaust presturinn líka, ímynd aði sér að lykiar Sanktipét-urs væru. Hann tó-k ly-kiana, lagði þá á opna skri-fbókina á brik- inni, benti vísifingri á ákveð- inn stað á út-skrifaðri síðunni, og ieit á konuna. Undirriit-ið hér. Konan klóraði nafn sitt með töskuna klemmda undir armin- um. Stúikan tó'k blómin, dró skóna á eftir sér að bríikinni, oig grannsikoðaði móður sina. Presturinn andvarpaði: Reynduð þér aldrei að leiða hann á réttan veg? Þegar konan hafði undirrit- að, svaraði hún: Hann var mjög gæfur piitur. Presturinn léit til skipt-is á mæðgurnar, og sér til einslags guðrækinnar furðu sá hann, að hivorug var komin að gráti. Konan bætti við öhrærð: Ég bað hann að ræma aldrei þann, sem væri matarþurfi. Og hann hlýddi því. Hins vegar, hér áður, þegar hann .stundaði box, lá hann oft mát'tvana eftir híöiggin í þrjá daiga. Það varð að rífa úr honum ailar tennurnar, skaut stúlkan ■inn í. Rétt, samþykkiti konan. Hver biti, sem ég borðaði, var mér þá jafn þungb-ær á bragðið og -högigin, sem sonur minn þoldi af þeim á laugardagskvöldum. Vegir Guðs eru órannsakan- legir, sagði presturinin. En hann mælti af lítilli sann- færimgu, kanns'ki af því að reynslan hafði gert hann örlit ið vantrúaðan, og svo át'ti hit- imn sinn. þátit í þvi. Hann ráð- lagði mæðg'unum að iáita á sig höfuðfat til að verjast sólstin-g. Geispandi o-g hiálf dottandi saigði hann, hverniig þær gætu fundið gröf Carlos Centenos. Þegar þær k-æmu aftur var óþarfi að hringja, nóig var að renn-a íykiinu-m undir hurðina og einhverri guð-sþökk til kirkj unnar, ættu þær einhivern pen- ing. Konan hlustaði af athygii á leið-sögn prestsins, en þakk- aði fyrir sig án þess að brosa. Áður en presiturinn opnað: úitidyrnar fann hann, að ein- hver horfði inn með nefið fa-st að járngrindinni. Það var hóp- ur barna. Þegar hurðin opnað- ist, hlupu börnin í fe’.ur. Um þe-tita ley-ti dags var o.ritast nær enginn á götunni. Nú voru þar ekiki aðeins krakkar. Höpar manna stóðu undir möndnu- trj'ánum. Presturinn skimaði út á götuna, sem sveif í h'i'ing- um. Hann skiidi, og hallað: aft ur hurðinni. Biðið andartak, sagð: hann án þess að iíta á konuna. Systir hans blrtist í dyrun- uim innst í salnum. Hún hafði brugðið . svörtum jakka ytfir náttikjó’inn, oig hárið féCl iaust um herðarnar. Hún horfð' þöig ul á prestinn. Hvað ger.ðis’t? spurði hann. Fóik hefur komizt á snoðir um þetta, muldraði sys'tir hans. Það er betra að þær fari út um bakdyrnar, sagði prestur- inn. Alveg sama, sagði systir 'hans. Ailir eru í giuggunum. Fram að þessu virtist kon- an ek’k: hafa &>k i ð neili . Nú reyndi hún að gægj'asit út á g'öt una í gegnum járngrind'.na, Siið an tók hún krans nn af atúi'k- unni og gekik t'i dyra. S úik- an fylgd: henni. Biðið sólariag:'. sagði pi. 'jtur inn. Þær brá-ðina, saigði syistlr hans hreyfingariaus inni.i sa’.n um. Bíðið, ég iána yktkur sóÍ-‘ hlif. Kærar þakk'r, sagð: konan. Okkur er óihætt'sv'ona. Hún tiók i hö:d stú.’ki nar og þær íóru út á götuna. T * V 1

x

Lesbók Morgunblaðsins

Direkte link

Hvis du vil linke til denne avis/magasin, skal du bruge disse links:

Link til denne avis/magasin: Lesbók Morgunblaðsins
https://timarit.is/publication/288

Link til dette eksemplar:

Link til denne side:

Link til denne artikel:

Venligst ikke link direkte til billeder eller PDfs på Timarit.is, da sådanne webadresser kan ændres uden advarsel. Brug venligst de angivne webadresser for at linke til sitet.