Lesbók Morgunblaðsins

Ulloq
Ataaseq assigiiaat ilaat
Saqqummersitaq pingaarneq:

Lesbók Morgunblaðsins - 17.08.1969, Qupperneq 12

Lesbók Morgunblaðsins - 17.08.1969, Qupperneq 12
ujna hríá. <5a optureK- taw údt kona; húa úagonnL sár hana huar' uar l fclöm sJÖJtífcýa og h«li á hrufchu. L honimm roJhlaió^ oé oaJjaum þong- boL húas> ckuuáa og oin®» ct komur hormþaro^Gáxndi. mjénotú.cW þur ohkortoá tþL nsrm {aUm og höggnx houwx • fiónn doolur þcxr hóU. oinn s»hojmjmt fnx oLguQUinura Lykst upp Ftunn sór- oá húa gongur oá sam. oinn Ló. folknn cg bcr- úr ferukfcunnL möá hondlnnL ú sXiýúpunn hóJainn ar ocsr {codur- úá houúnn og iotti. &uo ho{uá. iá oié bdlinn.ogucxrá þcá þogor fas* 09 úpruaái. hourui uiá oftur-. þotto. somcx broo^ (ðh hún oíá too oácx þrýx oáro. og úfruoáu þocr qw\& oiá. "þú óá di^ngurCnnaá [(andmoxina hdú&bóa.úéan hartuTgo. og hjó hanxhana drojp honn þó. «r hún hafói hpgg þoL nú þóm&t honn onduHLföoá. ‘þagarhana oijsx hooá yOc ofturgórQu oojt búin oá þuL jor honn &jó){ur tú 09 rcyndó. hocrt &4r- Usíhúít. oá lifgx húvx fóttnu ó. &ojma hódd 09 ton unnL cg xúá á öjrjúpann. úr hrukkunni ag töfc&t þoÓ qWrí. eiáur <an óðurrGjöiál hounn nú ýmCat aó hxrvn, lifgoáL uaknn oáadrap. SVIPMYND FramihaM af bls. 2. Drottningin bar kvíðboga fyr ir, hvemig Kairli vegnaði í fyrstu. En er hann hafði náð sér, efir að hafa komizt að raun um, að honum var ætluð vist á fremur kuMalegu svefn- lofti ásamt níu drengjum öðr- um, einsetti hann sér að láta ekki bugast. Drottningin hafði ákveðið að óska ekki eftir neins konar undanþágu honum til handa og sýndi sjálf mikla sjálfsafneitun með því að forð- ast heimsóknir þangað. Honum var aetlað að ráða fram úr vandamálum sínum í æsku án sénstaiknar ihlturtuinaT; og — ef til vill hefir honum giraimizit, að ledkfömigin, sem honum voru send frá höllinni, voru fátæklegri en hinirdreng- irnir fengu. Karl gætti þess ávallt að rækja skyldustörf af kostgæfni svo sem að búa um rúmið sitt og leggja fram sinn skerf við ræstingar. ó að skólinn gerði sitt bezta, naut Karl sín þar ekki. Augljóst var, að hann var inn- hverfur og tilfinninganæmur að lundarfari gagnstætt föður hans sem var glaðlegur og opinskár. Á ljósmyndum frá þessum tíma virðist hann vera feiminn og klunnalegur drengur. En þar kemur einnig fram einbeitni, sem vekur hugboð um, að hann muni yfirstíga hvers konar örð- ugleika. Hann átti stöðugt erfitt með að afla sér vina, sem olli hans nánustu miklum áhyggjum. í út varpsviðtali því, sem áður er vitnað til, kvaðst hann hafa orð- ið var við, að fólk áfeUdist aðra fyrir að leita hylli hans. Hann fann, „að fólk, sem var í raun- inni eftirsóknarvert að kynnast hélt sig í fjarlægð, af því að það kærði sig ekki um slíkar aðdróttanir. Myndavélar voru stöðugt á lofti og sögur komust á kreik. Eiin var á þá Leið, að hann hefði efnt til uppboðs á nokkr- um eigna sinna í því skyni að stofna sjóð, er skyldi varið til að halda veizlu á svefnloftinu. Þessar sögur læddu þeim grun að fólki, að prinsinn hneigðist til vafasamrar kaupsýslu, og eitt sinn hlaut hirðfréttaritar- inn að hnekkja fregn í amer- ísikiu blaði þess efnis, að Karl hefði verið svo ósvífinn að selja myndir af sér gegn ríflegu gjaMi. Slik aðdróttun kemur engan veginn heim við hina næmu sómatilfinningu Karls og þá við- leitni hans að láta engan skugga falla á hina tignu fjölskyldu. Sú athugasemd, sem hann gerði eitt sinn um viðurværi sitt á sikóiiamium, að harun væri elkikii vainiur svo ríkiutegiu fæðd heimia, kemur ágætflieiga heirn við barnslega ósk systur hans, er hún fór eitt sinn ásamt móð- ur sinni á jólamarkað: „Ég vUdi að við hefðum efni á að kaupa raunrvieriuteg spii í sta'ð þess að þurfa að mála þau sjálf." Karl mátti þola ýmsar glós- ur í sikóliainium, svo siem að hliusita á félaga sína hafa yfir hinar sérstöku bænir fyrir honum og fjölskyMu hans, sem vikulega voru þuMar í kirkjum lands- ins. Hann varð að láta sér lynda, að leynilögreglumaður hefði vakandi auga með honum þau fjögur ár, sem hann dvaldi í Chieam; og að eitt sinin, er orðrómur var uppi um, að hóp- ur illræðismanna hygðist ræna honum, kæmi þegar nokkur liðs- auki lögreglumanna á vettvang. Vitnisburður skólans um Karl var á þá leið, að greind hans væri meiri en í meðallagi, en námsárangur hans hins veg- ar rétt í meðallagi. Hann var því hægfara á skólabrautinni, eins og algengt er um þá, sem eru dulir og búnir listrænum hæfileikum. Sumt af því nauðsynlegasta lærði hann utan skólans. Þar komst hann fyrst í snertingu við leiklistina. Hún veitti hon- um ekki aðeins sjálfsöryggi, ekus og móð'ur hairus fyrr á ár- um, heldur dýpri skilning á hlut verki þjóðhöfðingjans, þarsem hæfileikinn til að beita leik- brögðum við hinar ýmsu seri- moníur kemur að góðum not- um. Túlkun hans á Richard Cro- uchback í skólaleiksýningu var prýðilega snjöll að mati gagn- rýnenda, og vafalaust hefir angistin að nokkru komið beint frá hjartaniu. Karl Bretaprins er nú full- tíða maður, og þær svipmyndir sem hér hefir verið brugðið upp frá uppvaxtarárum hans, gefa því ekki að öllu leyti rétta hiuigimynd uim hann aem vaxiirun mann. Hann er að vísu hlé- drægur og innhverfur, en hefir öðlazt fullkomið öryggi í fram- komu. Hann hefir til að bera llátleysi og motatega kímnigáifiu, sem fólk kann vel að meta. Má því ætla, að hann geti orð- ið vinsæll þjóðhöfðingi, enda eru blöðin tekin að hampa hon um óspart í seinni tíð. Auk þess að vera búinn leiklistarhæfi- leikum er hann ágætur hljóm- listarmaður. Einnig leggur hann stund á íþróttir með góðum ár- angri og líkist að því leyti föð- ur sínum. Ní&stu áirin miun Karl búa sig enn frekar undir það hlut- verk, sem honum er ætlað að takast á hendur. Er hann hefir lokið háskólaprófi í Cambridge þar sem hann stundar nám í sögu, mun hann sennilega ganga í sjóherinn og kynna sér að því búnu starfsemi utanríkis- þjónustunnar. Eitt sinn í fyllingu tímans giftist hann áreiðanlega skyn- samri og fallegri stúlku, enda þótt enn séu engin örugg teikn á lofti, er bendi til þess. „Það eimia góða við að kvasmast prinseissu", saigði hanin nýtega, „er, að þær vite, hvað bíður þeiirma". Hvað viðvíkur konungstign- inni, verður Karl sennilega að bíða lengi (langa — langafi hans Játvarður VII var prins af Wales í 59 ár, áður en hann kom til ríkis eftir Victoríu dirottnÍMgiu). Ekflri er með öfllliu útilokað, að Elísabet afsali sér völdum og fái þau syni sínum í hendur einhvern daginn, en heldur virðist þó ólíklegt, að hún geri það, áður en hann hef ir kjörið sér drottningu, og ef til vill ekki fyrr en hann hefir eignazt erfingja. 12 LESBÓK MORGUNBLAÐSINS 17. ájgúsit 1969 btvhLbhhi

x

Lesbók Morgunblaðsins

Direct Links

Hvis du vil linke til denne avis/magasin, skal du bruge disse links:

Link til denne avis/magasin: Lesbók Morgunblaðsins
https://timarit.is/publication/288

Link til dette eksemplar:

Link til denne side:

Link til denne artikel:

Venligst ikke link direkte til billeder eller PDfs på Timarit.is, da sådanne webadresser kan ændres uden advarsel. Brug venligst de angivne webadresser for at linke til sitet.