Lesbók Morgunblaðsins - 17.08.1969, Page 5

Lesbók Morgunblaðsins - 17.08.1969, Page 5
SÓLBREYSKJA EFTIR EUGENIUSZ KABATC Það var mjög sterkt sólskin. Það flæddi frá skafheiðum himni og geislaði frá fíngerð- um rykögnum, sem titruðu yfir endalausum sléttum gulgrárra kornaikra. Það máitti naasitium þreifa á hitanum: grípa hann hrjúfri harðri hendi eða tyggja hann eins og ofþornaða appel- sínu. Það var heitt eins og í glóandi bræðsluofni. Þegar Nictholas hafði þramtn- að í nokkra klukkutíma yfir þurra sikxjáifiandi aikrana, kiom hann auga á svartan jaðar skóg arins úti við sjóndeildarhring- inn. Um leið var eins og fóta- tak lrans á rykugum veginum yrði léttara og honum virtist sem byrðin, sem hann bar um öxl sér, yrði helmingi léttari. Ef eiiníhver hefði beðið hann uim að syngja, hefði hann sungið gaimait, töfiraifuBt laig og tón- arnir hefðu skolfið, eins og beykitréð í vindinuan: Lát fialilíbyssiuiroiar hiymja hátt og herja Tyrkjans veldi. Hann bar vasaklútinn sinn, velktan og óhreinan, upp að enninu, þó að það væri þurrt og saltstrokið. Því nsest veifaði hann sólinni í kveðjuakyni með stráhattinum sínum og hvarf inn í svalandi laufgöng skrúð- grærnna trjáa. Stígorirun var þnömgur, hlykkjaðist umhverfis digra trjástofna, hálffalinn í marg- fisekitu liaiufi þeirra. Af og til skein í birkitré í gegnum þykkn- ið, ijósleita stofna þeirra við sikóigtaristíginin, iamgar, sorg- mæddar greinarnar strukust um andlit mannsins. Þá greinduist að þurrar varir hans og ber- uðiu langar, gular tennur, og augu hans skinu milt, eins og ofþrostouð epli. Þar sem vegurinn greindist við rjóður, sá Nicholas dálítið skógarvarðarhús á hægri hönd, fyrir aftan hann. Hann lagði leið sína yfir engi vaxið villt- um blómum, hér og þar, og nam staðar við girðingarhlið, sem lok að var irueð Dárétituim slaigbramidi. Hann lét handleggina hvíla þægilaga á slánni og leit rann- sakandi yfir húsagarðinn. Hann var friðsæll og tómur, nemia hvað tvær hænur rótuðu leti- lega hjá hlöðunni. Hinum megin í garðimiuim stóð snotur hálf- þiljaður kofi, og sólarljósið end urkiastaðisit friá litlom, fensitremd um gluigigia. Yfir þesisiuim frið- sselia btetti trónaði giríðanmiikil bpuinndælia, og stór vatncaskjóla hékík við annan vogararminn. Nioholas gróf sígarettu úr buxnavasanum, kveikti í henni og fleygði eldspýtunni í grasið. Þurrt grasið fuðraði upp með daufum, næstum ósýnilegum loga. Hann slökkti eldinn með því að trampa á honium, og stóð síðan í sömiu stelilimgiuim og áð- ur. Út úr dyraskyggni, sem kom í ljós fram undan húshorninu, vatt sér kona og bar tvær föt- ur. Hún var berfætt, eilítið reikul í spori og gretti sig vegna sólarljóssins. Hárbandið hennar var sótugt, og svartur hárlokkur hékk niður á ennið. Það marraði í brunndæhmni, þegar hún þrýsti vogarstöng- iinimi nöskilieiga niður. Hiran endi sLangariinnar, sem var með biý- lóði, lyfltist háfit á lofit og það glampaði á hann í sólinni. Kon- an sökkti skjólumni og dró hana upp án sýnilegs erfiðis. Hún fyllLti bá'ðar fötunnar, rétti því- næst úr sér og studdi hendi aft- an á mjóhrygginn. Hún horfði beint á Nicholas. „Góðan dag,“ sagði hann, án þess að hreyfa sig. „Góðan dag,“ svaraði hún. Hún tók fötumar upp og hélt í átt að húsirau. Hún kitoniaði lítið eitt undan byrðinni og virtist því minini en eUa. HáLs- inn virtist þó len.gri, því að hvít rák kom í ljós yfir hálsmál- inu á kjólnum. Konan nam stað ar á miðri leið, setti frá sér föturnar og sneri sér við til að horfa á Nicholias. Hún sé hamm blása frá sér dálitlum reykjar- sti-óto, síðan snieri hún sér aft- ur við og greip föturnar svo harkalega, að vatnið skvettist yfir fætur hennar. Niaholas stóð sem negldur við girðinguna. Hann hafði ekki augun af húsinu, reykti sígar- ettuna sína, og hvíldi fæturna með því að stíga í þá til skiptis. Konan birtist aftur fram und an húshorninu, gekk meðfram sólheitum veggnum og stað- næmdist við hliðið. „Komdu innfyrir", sagði hún, og opnaði hliðið. Hún gretti sig stöðugt vegna sólarinnar og fætur hennar voru berir, en hún hafði hagrætt hárbandimu og gredtt á sér hárið. Nicholas virti hana fyrir sér undan hatt- barðinu. „Komdu innfyrir," endurtók hún óþolinmóð. Nicholas drap í sígarettunni á girðingunni og snaraðist að hliðiiuu, ýtiti hattiiniuim upp á ennið. Hann ge'kk inn um hlið- ið og staðnæmdist fyrir aftan konuna, um leið og hún lokaði hliðinu. Hann lyfti hendinni og Laigði hiairua á öxl heniniar. „Ég gæti þegið matarbita,“ sagði hann og glotti, svo að skein í tennumar, og mildur glampi kom í augun. Hann fann að hún skalf undir þunnum haðimiu'liarlkjóliniuim. „Komdu!“ Konan smaug úr greip hans og gekk á undan honum inn í húsið án þess að Líta um öxl. NichoLas eLti hana inn í eldhús- ið og settist á langan, breiðan bekk við borðið. Konan Leitaði að einhverju í eldhússkápnum. Skammt frá voru dyr með hengi fyrir, sem Lágu inn í annað her- bergi. „Þú ert heppiim, það eru eft- Lr Leifar siðan á hádegi,“ sagði hún. „Þú ert heppinn. . . “ Nidholas tók ofan hattinn og þeytti honum eins og slöngvi- vað á snaga hjá giugganum. Því næst teygði hann úr fótunum. Konan bar honum könnu með súrmjóik og fuilan disk af kart öflum með smásöxuðu svíns- fleski til smekkbætis. Hún sett ist gegnt honum. Gretturnar voru horfnar af andliti henn- ar, og hún hafði opnað aug- un, sem voim dálítið skásett. brigði sáust á brefðiieitu aind- litinu. Svefninn tók að ásækja hann, og hann fór að hugsa um gott rúm. Hann ýtti firá sér tóm- um disknum. „Þökk fyrir“, sagði hann. „Ég vildi gjarnan fá mér smá- blund.“ Hún leit út um gluggann, þar sem sólin bakaði gráan sand- inn í garðinum. „Komdu“, sagði hún. Hann stóð á fætur og gekk hægum skrefum á eftii henni. Þau fóru framhjá brunndælunni styggðu burt hænsnin, sem rót- uðu í moldinni hjá hlöðunni, og smeygðu sér inn um opið mili traustlegra karmanna. í hálf- rökkrinu fyrir innan, klifruðu þau upp stiga, sem lá upp á gríðarstóran, ilmandi 'heystabba „Hérna,“ sagði hún. Nicholas settist og fór úr skónum. Hann andvarpaði feg- inslega og teygði frá sér fæt- Nicholas drakk og horfði á hana yfir barm könnunnar. Hún var ennþá ung, þó að andlit hennar væri hrukkótt. Hrukk- urnar, sem lágu frá nösunum og niður í munnvikin, voru mjög djúpar, svo að hún virtist frammynnt, en andlitið var hins vegar mjög flatt og kinnbein- in áberandi stór og útstæð. „Þú hefur falleg auigu,“ sagði hann, er hann bafði svalað þorstanuim. Þvínæst tók hamn að snæða kartöflurnar og dreypti á mjólkinni til að skola þeim niður. Hann fékk ekkert svar, bjóst heldur ekki við því, enda var hann önnum kafinn að krækja í beztu fleskbitana. „Þú hefir falleg augu,“ end- urtók hiainn oig Leit upp með undrun í svipnum. Konan horfði stöðugt á hann, engin svip- urna. Heyviskar kitluðu hann í tærnar, og mjúkt og höfiugt svefnský færðist yfir hann. Hann lagði af sér bakpokann og hagræddi honum uindir höfð- inu. Þegar hann hafði hagrætt sér ákjósanlega, veitti hann því athygli, að konan var enn ekki farin. Hún stóð fast 'hjá honuim: hann sá dökka, sólbrúna húð fótleggjanna, unz hún varð hvft um hnén. „Farðu,“ aagði hann, „ ef hann skyldi koma. . . “ „Harrn kemur ekki.“ Hún tók hálft skref, stóð næstum beint yfir andliti hans og laut höfði. Hann lokaði aug- unum, en sá þá í gegnum brá- hiárin, þa'ð sam bainin hafði enga ósk eða löngun til. „Hann kemur ekki.“ Nicholas leit upp og sá hana brosa í fyrsta skipti. Bros henn ar var dularf ullt: suimpaint þrjózkufullt, sumpart háðslegt, og-sumpart guð má vita hvað. Hann syfjaði, svo andvarpaði hann og sló hana í nnésbætur- nar. „Kathy! Kaaathyyyyy! Konan brá við og skyggnd- ist út uim hlöðuopið. „Sagði ég ekki,“ sagði Nichol as, „hann er korninn." „Út þarna!“ hún benti á hlöðu gaflinn. „Borðin þarna eru laus, taktu þau burtu.“ Hún horfði á Nicholas klifra þyngslalega niður stigann, fara geispandi yfir þreskigólfið, fjar- lægja borð og smeygja sér út. Þegar borðin voru komin í samt lag, gekk hún út í garð- inn. „Hvað geingur á?“ spurði hún. Hávaxinn maður í snjáðum ákógarvarð'arbúniinigi leit á hana grunsemdaraugum. Hann tók eft ir kryppluðu pilsinu og hey- stráum í hári hennar. „Vansfu sofandi?" ,,Já.“ „Um þetta leyti dags? „Já“. Skógarvörðurinn fór með konu sinni inn í húsið „Um þetta leyti dags?“ spurði hann aftur. Konan yppti öxlum og fór að taka til á borðinu. Skógarvörð- urinn leit eitt andartak á hatt- inn, sem hékk á snaganum hjá glugganum, leit snöggt til konu sinnar og gekk yfir garðinn út í hlöðuna. Hún leit út imi gluggann og sá mann sinn koma út úr hlöð- unni, staðnæmast í n.iðjum garð inum, skyggja hönd fyrir augu og horfa gegn sól í átt til skóg- arins. Hún fylgdi augnaráði hans og sá Nicholas, sem var að hverfa í rjóðrinru og gekk með hendur í vösum. Skógarvörðurinn hélt aftur inn í húsið, snerist um í eld- húsinu, greip þvínæst veiði- byssuna og fór út án þess að mæla orð. Harnn sitaðnæimdisit á miðjum veginum og litaðist uim efablandinn. Svipur hans vitn- aði um úrræðaleysi Það var sýnilegt, að hvað sem hann gripi til bragðs, yrði það ekki fúslega af hendi leyst. Lofas slengdi hann byssunni um öxl sér og hélt af stað til skógar. Sóliin sitoein lágt yfir trjé- toppuruum, Lofitdð var diumnbnaiuitt og hitinn var kæfandi sem fynr. Skógarvörðurinn kenndi sáran, dynjandi hjartslátt í brjóstí sér, og stanzaoi öðru hverju, svo að hann næði andanum. Eft- ir að hafa gengið röska mílu, náði hann Nicholas og tók að hugleiða, hvers vegna í ósköp- uinium hann thiesfði gemgið alLa þessa leið í ryki og hitasvækju, dauðþreyttur eftir erfiði dags- ins. Hann fann skyndilega hjá hér hvöt til að heilsa mannin- um, sem fór á undan honum, stöðva hann og tala við hann um hina óvenju góðu rófuupp- skeru í ár, eða þá um ungu eikartrén, sem uxu við endann á skurðinum hans. Hann lang- aði til að vita, hvort manniin- um þætti ætisveppir eins góðiir og honum sjálfum, ætisveppir- nir, sem uxu næstum við götu manns í ár. Og hann langaði til að spyrja hann um vodka, sem bruggað er úr möluðu hveiti. Framihald á bls. 13. 17. áigúst 1969 LESBÓK MORGUNBLAÐSINS 5

x

Lesbók Morgunblaðsins

Direct Links

If you want to link to this newspaper/magazine, please use these links:

Link to this newspaper/magazine: Lesbók Morgunblaðsins
https://timarit.is/publication/288

Link to this issue:

Link to this page:

Link to this article:

Please do not link directly to images or PDFs on Timarit.is as such URLs may change without warning. Please use the URLs provided above for linking to the website.