Morgunblaðið - 23.01.1998, Side 5

Morgunblaðið - 23.01.1998, Side 5
MORGUNBLAÐIÐ DAGLEGT LIF FÖSTUDAGUR 23. JANÚAR 1998 B 5, Morgunblaðið/Ásdís an í Vinaminni, núna er þar fólk sem imyndir og ljósmyndun. Jantíar 1998. Morgunblaðið/Ásdís Ri$ Kaup fest á húsinu sökum glæsileika, þótt það hafi verið illa farið. Guðrún, Kolbeinn, Ragnheiður og Þórunn. Óskar Clausen skrifaði í bókina Með góðu fólki: f Bar við að fengin var lúðrasveit til að spila fyrir utan Vinaminni, meðan gestir Vídalíns voru að koma og borð- hald stóð yfir... Þegar fréttist um veizlur Vídalíns slæddist fólk þar að til að njóta hljóðfæraleiksins og sjá dýrðina, gekk fólk þá fram og aftur um Mjóstræti... Yfirleitt var það talinn vottur um auð, álit og völd að vera boðinn til Vídalín - „menn með mönnum“ móðguðust ef boð kom ekki. Morgunblaðið/Ásdís >g myndum ætti að hanga á veggjum. Anna Björg, Una stinn E. Hrafnsson í eldhúsinu stóra. Morgunblaðið/Ásdís 1. HÆÐ Morgunkyrrðin er yndisieg. Anna María Karlsdóttir og Davíð. Húsið andar er alltaf hlýtt og notalegt. Morgunblaðið/Golli KJALLARi Leigjandinn í kjallaranum vill fremur búa í gömlu húsi en nýju, Ásdís Ásgeirsdóttir Ijómyndari. Áiið 1992 var Vinaminni til sölu hjó Reykjavíkurborg og réðust Kol- beinn, Kristinn E. Hrafnsson mynd- höggvari, sem býr á annarri hæð, og þriðji maður, sem nýlega seldi sína íbúð í húsinu, í að kaupa það, „vegna þess að okkur fannst það afar glæsi- legt“, útskýrir Kolbeinn, en hann á líka kjallarann. „Önnur ástæða var sanngjarnt verð.“ Húsið var illa farið þegar þeir keyptu, en það á sínar skýringar sem birtast í sögu þess frá 1940 en í stríð- inu keyptu Silli og Valdi húsið, þilj- uðu salina og leigðu það út í einstök- um herbergjum. Þeir komu til að mynda klósetti fyrir frammi á gangi. Húsinu vai- ekki sérstaklega haldið við en talið er að oft hafi ríkt í því mikil gleði á stríðsárunum. Síðar eða á „hippatímbilinu" 1968- 1975 var það enn leigt út í herbergj- um og virðast útlendingar sam- kvæmt íbúaskrá hafa sótt í að búa þar, sérstaklega Frakkar og Bretar. „Það er líkt og Vinaminni hafi verið aðalpartístaðurinn í Reykjavík á þessum árum,“ segir Kolbeinn, sem sjálfur fór þangað í samkvæmi oftar en einu sinni í kringum 1970. „Það er líka blessun að húsið skyldi ekki brenna á þessum árum,“ segir Ragn- heiður, „því kerti loguðu um allt hús- ið í þessum partíum, upp hverja tröppu stigans." Seinna eignaðist Reykjavíkurborg Vinaminni og lét það standa autt og varð það þá athvarf útigangsfólks sem braust inn og hreiðraði um sig. Húsið var því orðið hrörlegt þegar félagarnir keyptu það. Á hinn bóginn hafa þeir nær lokið endurbótum á því. Vinaminni er B-friðað af húsa- friðunarnefnd, sem merkir að það þarf leyfi til að breyta útliti þess. Lofthæðin er feikileg og Kolbeinn og Ragnheiður segja að þrótt fyrir að það sé ekki sniðið að þörfum nú- tímamanna líði þeim geysilega vel í því. íbúðin er 64 fm auk rýmis undir súð. Sambandið við list og verzlun Lofthæðin í íbúðunum er þrír og hálfur metri og undir henni á annarri hæð búa Kristinn E. Hrafns- son og Anna Björg Siggeirsdóttir með dóttur hennar, Unu Margréti Árnadóttur. Kristinn segist hafa sérstakan áhuga á sambandi Vinaminnis við ís- lenska myndlist og nefnir Ásgrím Jónsson og myndlistarsýningar Kjarvals. Hann hefur reyndar lagt sitt lóð á vogarskálarnar með því að fá Birgi Andrésson myndlistarmann til að velja íslenska liti á eitt her- bergjanna, þ.e. gera samtímamál- verk í beinu framhaldi af frumherj- unum. Eins og í íbúð Kolbeins og Ragn- heiðar er herbergjaskipan óvenju- leg. Eldhúsið er stórt og í því er líka tölva og vinnuborð og fyrii- miðju stendur risavaxið borðstofuborð og er Anna Björg einmitt að lesa við það tilvitnaða bók Guðjóns um Einar, Benediktsson.. Kristinn hefur kynnt sér skrá yfir íbúa hússins þótt nákvæmar upplýs- ingar skorti. Hann hefur líka farið á handritadeild Landsbókasafns og lesið í bréfum Sigríðar og Eiríks Magnússonar. „Helst vildi ég setja saman sögu Vinaminnis og hengja hana upp í máli og myndum í stiga- ganginn," segir Kristinn, „sögulegt samhengi skiptir okkur máli, ekki síður en söguleg samtíð." Brot úr sögu listarinnar er í hús- inu en líka úr starfsgrein Önnu Bjargar. Hún vinnur hjá Verzlunar-^ mannafélagi Reykjavíkui- og var í Verzlunarskólanum - sem einmitt hóf starfsemi í þessu húsi árið 1905. Gestir þeiira segja að gott sé að koma inn í íbúðina, sennilega vegna lofthæðarinnar, og reyndar hitta þau endrum og eins fólk sem hefur búið í Vinaminni. Ibúð þeirra er 110 fm. Fallið fyrir lofthæð í Grjótaþorpi 1. HMt! Síðasta vor keypti Anna María Karlsdóttir fyrstu hæðina, en eins og önnur hæð var hún upphaf- lega lögð undir kennslustofur - og síðar myndlistarsýningar. I eldhús- inu eru til dæmis einhvers konar gamaldags skólastofuhillur serru erfitt er að finna notagildi fyrir nema með því að láta hugann fljúga. „Þetta var fyrsta íbúðin sem ég skoðaði þegar ég ákvað að leita að íbúð,“ segir Anna María, sem starfar hjá íslensku kvikmyndasamsteyp- unni, „og ég féll fyrir lofthæðinni.“ Hún segir að það þurfi að gera margt fyrir íbúðina og hún hafi sett sér fimm ára framkvæmdaáætlun. Davíð sonur hennar þarf ekki að kvarta yfir þröngu herbergi. Anna segist líka hafa hrifist af sögunni sem húsið eigi. „Ég kom' hingað reyndar í gamla daga í partí. Mér virðist húsið hafa verið partíhús allra kynslóða,“ segir hún. „Þegar ég kom hér í partí voru myndir af bylt- ingarleiðtogum upp um alla veggi.“ Hún segir aldrei þungt loft í hús- inu. „Það andar, en er alltaf hlýtt. Hins vegar er ennþá hljóðbært milli íbúða, en ekki ónæði að utan og kyrrðin á morgnana er dásamleg. Umhverfishljóðin eru fremur frá fólki en bílum." Hún segir ástæðuna fyrir vali sínu á þessari íbúð líka vera staðsetning- una, Grjótaþorpið. „Að minnsta kosti var það ekki möguleikinn að geta raðað öllum nútímatækjum á sinn teiknaða stað,“ segir hún. 110 fm. *' Óumdeilanleg sál IC«l&LUyií; Leiðin liggur í kjallar- ann og þar býr Ásdís Ásgeirsdóttir, ljósmyndari Morgunblaðsins. Hún hefur búið í Vinaminni í tvö ár og vissi ekki um sögu hússins þeg- ar hún flutti, aðeins áð hún vildi fremur búa í gömlu húsi en nýju og er líka heilluð af Grjótaþorpinu. „Húsið hefur óumdeilanlega sál,“ segir hún og segir það öðrum fyrr- verandi vistarverum sínum fremra. „Eldhúsið, baðið og stofan eru þægileg herbergi en svefnherbergi skortir," segir hún. Kjallarinn hefur þann kost að bera fulla lofthæð og , vekur ekki „niðurgrafningstilfinn- ingu“. Fjótlega eftir að Ásdís flutti fór hún að heyra af sögu hússins hjá eig- endunum. „Mér finnst gaman að hugsa til alls fólksins sem hefur búið hérna, en það er svo ótrúlega margt. Hér hefur líka margt gerst og marg- ar raddir ómað,“ segir hún og að hún hafi verið að uppgötva að Sigríður Einarsdóttir Magnússon, móðir Vinaminnis, og hún eigi sama fæð- ingardag, 17. mars, og verður það eftirleiðis hátíðisdagui- hússins - en um Sigríði var kveðið áður en hún ’’ hóf lífsstarf sitt: Sigríður dóttir hjóna í Brekkubæ sú kann að gera skóna ha-hæ, ha-hæ, eintómar rosabullur, tra, la, la, læ, alltaf er Gvendur fullur í Brekkubæ.

x

Morgunblaðið

Direkte link

Hvis du vil linke til denne avis/magasin, skal du bruge disse links:

Link til denne avis/magasin: Morgunblaðið
https://timarit.is/publication/58

Link til dette eksemplar:

Link til denne side:

Link til denne artikel:

Venligst ikke link direkte til billeder eller PDfs på Timarit.is, da sådanne webadresser kan ændres uden advarsel. Brug venligst de angivne webadresser for at linke til sitet.