Morgunblaðið - 14.02.1992, Qupperneq 36

Morgunblaðið - 14.02.1992, Qupperneq 36
36 MORGUNBLAÐIÐ FÖSTUDAGUR 14. FEBRÚAR 1992 , 7-fann. hlý-tur cÁ hux-hx mun,a& óanaruxhö/curirú, £>in.nC ■" Með morgunkaffínu Ég leyfði honum að ákveða hvað nota mætti. Hann kom með stórusystur sína ... Ábyrgðin á gleraugunum var bundin við einn mánuð. Það stendur hér neðanundir á smáaletrinu, sem þú hefðir getað lesið þá ... HÖGNI HREKKVÍSI „ þÁ þAÐ, UTLA KRÚTT FÁ RTÓ/VIAÍS. " BRÉF TIL BLAÐSINS Aðalstræti 6 101 Reykjavík - Sími 691100 - Símbréf 691222 Lágkúruleg blaðamennska frá Ólafi H. Jónssyni: HIN íslenska friðelskandi þjóð. Við eru'm svo lánsöm að hafa eng- an her. Við erum á móti stríði. Við erum á móti vopnum. Eini munurinn á íslensku þjóðinni og öðrum þjóðum sem búast vopnum í formi vélknúinna stríðstóla er að íslenska þjóðin notar önnur vopn. Hún notar pennann og tunguna. Þessi orð komu mér í hug þegar ég sá forsíðu Pressunnar þann 6. febrúar sl. um mig sem engan veginn var á rökum reist. í Press- unni var því haldið fram að ég og félagar mínir hefðum gert aldraða konu gjaldþrota vegna viðskipta. Eins og væntanlega mun koma í Pressunni í yfirlýsingu af hálfu konunnar er hér ekki farið með rétt mál. Aldrei var haft samband við undirritaðan. Þótt ýmislegt megi segja um fréttaflutning íslenskra fjölmiðla sker vikublaðið Pressan sig algjör- lega úr og mætti halda að mottó þess blaðs væri: „Komum högg- stað á náungann“. Allra best þyk- ir ef aðeins er skrifað um eina hlið málsins. Það er toppurinn. Hvernig það er gert skiptir engu máli. Og forsíðan verður að vera nógu æsandi og lágkúruleg, það selur. Eigendur Pressunnar eiga að æviráða slíka blaðamenn (það var gert í Sovét), þeir eru gulls ígildi; þeir selja blaðið og skilja blóðidrifna slóð eftir sig. Hvílík hugsjón hjá íslenskum fjölmiðli. Blaðamenn Pressunnar hafa skýlt sér á bak við eitt orð sem er „rann- sóknarblaðamennska". Og er þetta orð notað sem hækja til að reyna að réttlæta afbrigðilegar hvatir þeirra. Um hitt vopnið sem ég minntist fyrr á, tunguna, er óþarfi að segja mikið. Allir kannast við kjafta- gang um náungann, afbrýðisemi og öfundsýki, slíkt mun þrífast áfram því miður. Það hefur veirð árátta hjá mörgu fólki sem ekki rekur einkafyrirtæki á íslandi að eina skýringin á „velgengni“ ann- arra hljóti að vera prettir og svik. Pressunni finnst það gott mál ef slíkir „menn“ eru teknir fyrir og rakkaðir niður í svaðið, til þess eru öll meðul notuð. Blaðið verður að seljast þó að það kosti ef til vill mannorð viðkomandi og ómælt tjón fyrir fjölskyldu, vini og ættingja. Við sem lendum í klóm „rann- sóknarblaðamanna" Pressunnar erum reynslunni ríkari. Þá kemur og berlega í ljós hveijir eru sannir vinir og hveijir ekki. En þetta er oft dýru verði keypt. Þessum blaðamönnum á ekki að líðast það að eyðileggja mannorð manna, fjölskyldu þeirra og vina. Hvenær hefur Pressan leiðrétt forsíðufrétt á næstu forsíðu blaðsins? Aldrei. Áfram svífur um þjóðfélagið þessi lágkúra og viðkomandi kemur litl- um vörnum við nema að leita rétt- ar síns til æðstu dómstóla lands- ins. Slíkir blaðamenn eru æða- hnútar þjóðfélagsins og slíkir hnútar þykja ekki til prýði eða æskilegir og yfirleitt vilja menn vera lausir við þá. Er ekki eitthvað til sem heitir siðanefnd Blaðamannafélags ís- lands? Eða erum við of djúpt sokk- in í afbrýðisemi, öfund og hroka að slík blaðamennska verður látin viðgangast og enginn segir neitt því annars á hann á hættu að verða ofsóttur líkt og gerðist með andófsmenn í Sovétríkjunum. Guð hjálpi þeim sem hafa slíka stefnu að leiðarljósi. ÓLAFUR H. JÓNSSON Birklhlíð 36, Reykjavík Gildir aðeins um Bandaríkj amenn frá Stefáni Erni Hjaltalín: NOKKURS misskilnings gætir um ferðafrelsi eða svokallaða „lausagöngu" Varnarliðsmanna sem hefur verið í umræðunni að undanfömu. Það eru aðeins bandarískir Varnarliðsmenn sem mega koma og fara að vild en í herstöðinni á Miðnesheiði eru menn af mörgum þjóðern- um: Hollendingar, Þjóðveijar, Bretar, Norðmenn, Danir o. fl. Breytingin á reglugerðinni nær aðeins til bandarískra hermanna þarna en um hina gilda sömu reglur og áður. Þess vegna er ekki rétt að tala um „lausa- göngu“ Varnarliðsmanna. STEFÁN ÖRN HJALTALÍN Skólastíg 13, Stykkishólmi. Víkveiji skrifar Sighvatur Björgvinsson heil- brigðisráðherra hefur gagn- rýnt fjölmiðla fyrir einhliða frétta- flutning af niðurskurðaraðgerðum stjómvalda, þar sem sjónarmið andstæðinga aðgerða þessara séu allsráðandi og staðreyndir málsins komist hreinlega ekki að. Gagn- rýni þessi er áreiðanlega réttmæt í mörgum tilfellum. Fréttamenn sumra fjölmiðlanna hafa í þeirri viðleitni sinni að stunda gagnrýna fréttamennsku alltof oft fallið í þá gryfju að taka gagnrýnislaust upp túlkun andstæðinganna á áhrifum aðgerðanna, sem reynist svo ekki standast nánari skoðun. Þótt Sighvatur hafí nú byijað hraustlega gagnsókn, getur hann þó ekki horft fram hjá þeirri stað- reynd að veruleg brotalöm var í byijun á allri kynningu og upplýs- ingastarfi varðandi niðurskurða- raðgerðirnar í heilbrigðisþjón- ustunni. Raunar má segja það í heild um núverandi ríkisstjórn, sem ráðist hefur í einhvern róttæk- asta niðurskurð ríkisútgjalda í stjórnmálasögu síðari tíma, að henni hafa verið mislagðar hendur í þessu efni. Engu er líkara en hún hafi gleymt að taka með í reikninginn að markvisst kynning- arstarf verður að vera hluti af aðgerðum sem þessum. Þess vegna mætir hún nú meiri mótbyr en þurft hefði, ef málin hefðu ver- ið undirbúin af kostgæfni. Sig- hvatur Björgvinsson verður því að einhveiju leyti, eins og fleiri ráð- herrar sem ekki eiga sjö dagana sæla um þessar mundir, að líta í eigin barm og strengja þess heit að sinna heimavinnunni betur næst. Og þótt fjölmiðlarnir eigi áreiðanlega sinn hlut í framvindu mála, má einnig minna á fleyg orð Enochs Powells, eins litskrúðug- asta stjómmálamanns Breta, um að það sé álíka tilgangslaust fyrir stjómmálamenn að skammast út í fjölmiðla og fyrir sjómanninn að formæla hafínu. xxx Davíð Sch. Thorsteinsson var hjá morgunhönum Rásar 2 sl. þriðjudag að tala um vatnsút- flutning sem oftar. Á útleiðinni skaut hann því að þeim rásar- mönnum að honum hefði þótt und- ariegt orðalagið í Morgunblaðinu þann dag, þar sem stóð að Bill Clinton, ríkisstjóri í Arkansas, hefði lengi þótt líklegastur til að sigra í forvalsslag demókrata „en staðhæfingar um ótrúskap hans í hjónabandi og um að hann hefði komið sér undan herþjónustu hafa nú augljósléga sett strik í reikninginn“. Mörgum Morgun- blaðsmanninum þótti þetta orða- lag einnig æði undarlegt, en af rælni var flett upp í orðabók Menningarsjóðs. Þar má finna orð- ið trúskapur yfír það að vera trúr, svo að ótrúskapur táknar þá ótryggð. Að vísu er lítill kross fyr- ir framan trúskap í orðabókinni sem táknar að þetta þykir fomt eða úrelt mál. Þessi vísbending var þó nægileg til að slegið var á þráð- inn til Jóns Aðalsteins Jónssonar, fyrrum orðabókarritstjóra, og leit- að nánari skýringa. Hann gat greint frá því að ótrúskapur fynd- ist á tveimur seðlum hjá Orðabók háskólans. Annað dæmið er að fínna í 13. bindi Alþingisbóka á bls. 575 frá 1746. Þar stendur þessi hnitmiðaða setning: „For- sómi nokkur erfiði síns húsbónda þá straffast hann þar fyrir, svo sem fyrir ótrúskap." Hitt dæmið er ekki úr ómerkara verki en þjóð- sögum Jóns Árnasonar én þar stendur á einum stað í seinna bindi: „... skuli mann ekki oftar gabba þá með slíkum ótrúskap.“ Fullvíst er talið að fleiri dæmi megi finna í rituðu máli en hitt fer ekkert á milli mála að ótrú- skapur er danskt tökuorð, þótt gamalt sé í málinu. Verður þannig ekki .beinlínis mælt með notkun þess í stað ótryggðar en engu að síður er ástæðulaust að játa á sig skömmina úr því að vísa má til fordæma úr gömlum bókum.

x

Morgunblaðið

Direct Links

Hvis du vil linke til denne avis/magasin, skal du bruge disse links:

Link til denne avis/magasin: Morgunblaðið
https://timarit.is/publication/58

Link til dette eksemplar:

Link til denne side:

Link til denne artikel:

Venligst ikke link direkte til billeder eller PDfs på Timarit.is, da sådanne webadresser kan ændres uden advarsel. Brug venligst de angivne webadresser for at linke til sitet.